ထီးမွေနန်းဆက် သာဂီမျိုးနွယ်
(၁) “မောင်တော်ဘုရား၊ သားတော်အရေး၊ နှမတော် စိတ်မအေးလှပေဘူး၊ မောင်တော် မကြံနိုင်တော့ဘူးလားဘုရာ့” “အိမ်း…နန်းမတော်ကြီး..ငါကိုယ်တော်မြတ်လည်း၊ ဒီအရေးစိတ်ရှုပ်ထွေးတော်မူလှတယ်။ နည်းလမ်းစုံ စမ်းသပ်ပြီးပေမင့်ကပဲ၊ သားတော်ဥပရာဇာမင်းသားက အခေါက် အခါတိုင်းငြင်းဆန်မြဲ ငြင်းဆန်လျက်ပဲ” “အဲ့သဟာကြောင့်နှမတော်စိတ်မအေးတာပေါ့ဘုရား၊ အချိန်အရွယ်အလိုက် စိတ်ဝင်စားသင့်တာမဝင်စား၊ တောနန်းမှာမင်းချင်းတွေနဲ့တောကစားချည်းထွက်နေတော့၊ အရွယ်လွန်သွားမှာစိုးထိတ်လှပါတယ်ဘုရား” “အိမ်း…ကိုယ်တော်လဲ အသက်တော်ထောင့်လှပြီ၊ တိုင်းရေးပြည်ရာများမှအနားယူ၍ ဥပုသ်ဆောင်ဝင်ချင်လှပြီ။ သားတော်အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာကို ဘိသိက်ခံပြီး ထီးနန်းလွှဲဖို့ကြံသေ်ာလည်း နန်းသိမ်းအစီအစဉ်မှာမပါမဖြစ်တဲ့၊ ကြင်ယာတော် မဟေသီမရှိပဲ အင်္ဂါမြောက်ပြည့်စုံနိုင်မည်မဟုတ်ပေဘူး။ ဟုတ်ပေပြီ….တခုတော့သတိရသကွဲ့… ငါကိုယ်တော်ကို သက်တော်ရှည်နန်းရင်းဝန်ကြီးလျောက်တင်ခဲ့ဘူးသလို၊ နောက်ဆုံးနည်းလမ်းတစ်ခုတော့ရှိဦးမကွဲ့” “ဘယ်နည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ်ဘုရာ့၊ ဥပရာဇာအတွက်နန်းသိမ်းခံ မဟေသီမိဖုရားကြီးရရင်တော်ပါပြီ၊ ထီးမွေနန်းဆက်က အရေးကြီးသည်မဟုတ်ပါလားဘုရာ့” အထက်ပါစကားများက သီရိမဟာဘူမိယ တိုင်းကြီးပြည့်ရှင် ဥဇနာ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ စံနန်းတော်၊ တောင်စမုတ် လက်ဘက်ရည်ဆောင်တွင်းမှထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်၏။ ဥဇနာမင်းကြီးနှင့် အဂ္ဂမဟေသီ မိဖုရားခေါင်နန်းမတော်ကြီး၊ ဝိမလမာလာဒေဝီတို့ သားတော်အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာ၊ ပဏ္ဍိတကုမ္မာမင်းသား၏ အရေးအတွက်တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ … Read more
