Comic Blog

သက်နွယ်မှာ သန်းဇော်ကို စွဲလမ်းနေရသည့် အချက်တွင် စောက်ဖုတ်ယက် ကျွမ်းကျင်မှုလဲ တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သည်။ သန့်ဇင်မပေးသော စောက်ဖုတ်ယက်ပေးချင်းကို သန်းဇော်က ကောင်းကောင်း အသုံးချကာ သက်နွယ်၏ ကားမားခလုတ် ဖွင့်တော့သည်။ သက်နွယ်ကတော့ အိပ့်ယာခင်းမျာကို စုပ်ကိုင်ရင် သန်းဇော်အား ကော့ကောပေးနေသည်။ သန်းဇော်ကလဲ သက်နွယ်ခါးကို ကိုင်ကာ စောက်စီလေးကို လျှာဖျားလေးနှင့် ကလော်ကာ ယက်ပေးနေသည်။အား. ဟင်း. အား ဟင်း.ပြွတ်.. ပြွတ်. ပြွတ် ပြွတ်..သက်နွယ်စောက်ဖုတ်လေးမှာ ကြွက်နားရွက် ကလေးများပင် သိပ့်မဖြစ်သေးဘဲ ဖောင်းကြွကာ သန်းဇော်ကို ဆွဲဆောင်နေသည်။ သန်းဇော်က သက်နွယ်ရဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးကို ဖြဲကားလိုက်ပြီး သက်နွယ်စောက်ဖုတ်လေးအား အားနှင့် စုပ်ကာ စုပ်ကာ ပေးလိုက်သည်။ သက်နွယ်က ဒီတစ်ခါတွင်တော့ တွန့်တွန့် လူးကာ အော်ညည်းလိုက်ရတော့သည်။

ထိုနောက်မှ သန်းဇော်ကထ သက်နွယ် ငါတို့ အပြင်သွားရအောင်သက်နွယ်မှာ မျက်နာလေးကိုရဲကာ ကားမာစိတ်များ တတ်နေသည်။ သက်နွယ်က လောက ကြီးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သန်းဇော်ခိုင်းသည့်အတိုင်း အဝတ်စားများလဲကာသန်းဇော်နောက်ကို လိုက်သွားသည်။ သန်းဇော်က အနီးဆုံး ဟိုတယ်ကိုခေါခဲ့ လိုက်သည်။အခန်းထဲရောက်သည်နှင့် သက်နွယ်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ လက်ထောက်ခိုင်းပြီး ပင်းတီလေးကို ဖင်းလုံးပေါ်ရုံ ချွတ်ကာ နောက်မှခါးကို ကိုင်ကာ စောင့်လိုးလိုက်သည်။ သက်နွယ်စောက်ဖုတ်လေးမှာ စောက်ရည်များစိုနေသည်မို့ အသံစုံများက တန်းကာ ထွက်လာသည်။ဗြွတ်.. ဗြွတ် ဗြွတ် ဗြွတ်.အား အား အား.. အားသန်းဇော်ရဲ့ အားနှင့်ဆောင့် သံများမှာလည်း တဖြောင်း ဖြောင်းနှင့် ပျံလွင်နေသည်။ သက်နွယ်ကတော့ အိပ့်ယာခင်းများကို စုပ်ကိုင်ကာ အော်ညည်းနေရသည်။ သန်းဇော်ရဲ့ ဆောင့်ချက်များကို မခံနိုင်ဘဲ သက်နွယ်မှာ ကုတင်ပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားသည်။

ရေးသူ – Phoebe (မြကျွန်းညို မှကူးယူသည်)

Creditသက်ဆိုင်သူ လက်ပတ် နာရီကို ချွတ်ရင်း မချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ညနေ လေးနာရီ ထိုးနေပြီ။ နာရီကိုဘေးက စားပွဲပေါ် အသာအယာ တင်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်လိုက်တယ်။ အဖြူရောင် ကြွေပြားကြီးတွေ ကာထား ပြီး မီးခိုးရောင် ကြမ်းခင်းထားတဲ့ ရေချိုးခန်း ဟာ သန့်ရှင်း ပြီး ခြောက်သွေ့နေတယ်။ သပ်ရပ်ရှင်းလင်းလွန်းနေတဲ့ အတွက် ဒီအိမ်ရဲ့ အိမ်ရှင်မဟာ အတော့်ကို ရပ်ရပ် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေတတ်တာပဲလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ရေစိုနေတဲ့ အင်္ကျီကို အရင်ဆုံးချွတ် ရေညှစ်ပြီး ဘေဆင်ဘောင်ပေါ် တင်ထားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဂျင်းဘောင်ဘီကို ချွတ်လိုက်တယ်။ ဘောင်းဘီက ထူတော့ ရေမညှစ်နိုင်တော့ဘူး။ အလိပ်လိုက်ကလေး ခေါက်ပြီးဖိလိုက်တော့ ဘေစင်ထဲ ရေစက်အချို့ ထွက်ကျသွားတယ်။ အင်္ကျီဘေး ဘောင်ပေါ်တင်လိုက်ပြီး ဘရာစီယာကို ချွတ် နောက် အတွင်းခံ ကိုပါချွတ်လိုက်တယ်။ ပက်ကိုခွာလိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်မယ်ကြံတော့ မသင့်လျော်ပါဘူးလေ လို့ တွေးမိတယ်။ ဘယ်ပစ်ရမယ်မှန်း မသိတော့တာနဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီထဲ လိပ်ပြီး ထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ အိမ်သာ ဘိုထိုင် အထိုင်ပြားကို အသာ ချလိုက်ပြီး ထိုင်ကာ အပေါ့သွားလိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် တတောက်တောက်ကျလာတဲ့ အသံ ကြောင့် စိတ်ထဲမှာ မလုံမလဲ ဖြစ်သွားသလိုပါပဲ။ သူစိမ်းဆန်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်လည်း ဖြစ်မယ်ထင်ပါရဲ့။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ စက္ကူလှမ်းယူတော့ စက္ကူလိပ်ရဲ့ ထိပ်ကလေးကို ဟိုတယ်တွေမှာလို အချွန်လေးဖြစ်အောင် သေသေချာချာ ခေါက်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ သန့်ရှင်းရေး ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ ရေဆွဲချ လိုက်တယ်။ ခြေရာလက်ရာ မပျက်စေချင်ဘူးလေ။ နောက် ရေချိုး တဲ့ အကန့်ထဲကို ကူးလိုက်ပြီး လိုက်ကာကို အသာယာ ဆွဲကာလိုက်တယ်။ ရေပူရေအေးကို လိုချင်တဲ့ အနေအထား ရအောင်ညှိလိုက်ပြီး ရေပန်းကို အပေါ်ဘက် ချိတ်မှာ ချိတ်လိုက်တယ်။ ဖွားခနဲကျလာတဲ့ ရေပန်းအောက်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးကို စိုစွတ်စေမိလိုက်တယ်။

“ဒီလိုလုပ်နေလို့ တကယ်ကောင်းတဲ့ လောကကြီးက ပျက်သွားတာဗျ”

မြောက်ဥက္ကလာ ၊ (ဈ)ဈေးနားရှိ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ဆံပင်အတို၊ အရပ် ၅ ပေ ၉ လက်မခန့်၊ အသားညှိညှိ လူငယ်တစ်ယောက် အာပေါင်းအာရင်း သန်သန်ဖြင့် လူလတ်ပိုင်း လူငယ်တစ်စုနဲ့ အတူဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူပြောနေသော လောကဆိုသည်မှာ အောလောက နှာဘူးလောကဟု သူများခေါ်ဝေါ်သော social network မှ အပြာလောက ဖြစ်လေသည်။

“ငါတို့ကွာ ၂၀၁၁/၂၀၁၂ လောက်က စသုံးပါတယ်။ ဘာတာဇံကောင်မှ မရှိဘူး။ တကယ် စိတ်တူကိုယ်တူတွေကြီးပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် တိတ်တိတ်လေး ဒိတ်တယ်၊ ချိတ်ပြီးစားတယ်၊ အေး ချိတ်တဲ့ကောင်ကလည်း ပုံတွေ video တွေလည်း မဖြန့်ဘူး၊ အရမ်း privacy ရှိတယ်၊ လူသန့်တယ်”

ဘေးမှာ ငကျော်ဆိုသည့်အသက် (၂၀) အရွယ် ချာတိတ်မှနေပြီး

“အစ်ကိုမောင်မောင်ကလည်းဗျာ အခုက ဖုန်းတွေ simcard တွေပေါတော့ ပိုတောင်စားရမှာ ပိုတောင်မိုက်လာမှာပါဗျ။ ခင်များက ဘုဂလန့်မို့ ဘုဂလန့် မြင်နေတာပါဗျာ”

အော်.. ဘာလိုလိုနဲ့ မနက်ဖြန်ဆိုရင် မောင်တောင် ခွင့်ရက်စေ့လို့ တောင်ကြီး ပြန်ရတော့မှာပဲ။ မောင်က ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်သလို ကျွန်မလည်း ဝန်းထမ်းဆိုတော့ တာဝန်ကျတဲ့နေရာက မတူတော့ ခွဲနေရတာပေါ့။ မောင်က တောင်ကြီးမှာ တာဝန်ကျတယ် ကျွန်မက နေပြည်တော်မှာ။ “မိန်းမရေ မိုးလည်းချုပ်ပြီ အိပ်ယာထဲဝင်ကြစို့ကွာ နှုတ်ဆက်ပွဲလေး ကျင်းပရအောင်” “ဟွန့် အစောကြီးရှိသေးတာကို” ကျွန်မလည်း မျက်စောင်းလေး ချိတ်ပြီး မူနွဲ့နွဲ့ပြောလိုက်တယ်။ မောင်ပြန်ရောက်ကတည်းက နေတိုင်းလိုလို နေဖြစ်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ သိပ်ပြီးအားရတယ် မရှိဘူး။ “လာပါ မိန်းမရာ” “အင်းပါ သွားမယ်လေ” နှစ်ယောက်အတူတူ ဖက်လို့ အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ အခန်းထဲ ရောက်တယ်ဆိုရင်ပဲ မောင်က လူကို အတင်းဖက်ပြီး နမ်းပါတော့တယ်။ မောင်က နှုတ်ခမ်းလေးတွေ စုတ်ပေးရင်း နို့ကို ကိုင်နေတယ်။ “ပြွတ်..ပြွတ်..ပြွတ် ..အင်္ကျီတွေချွတ်လိုက် မိန်းမရာ” ကျွန်မလည်း ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘူးလေ။ ချက်ခြင်း ချွတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ မောင်ကတော့ နို့တွေစို့ပေးနေတယ်။ “ယားတယ် မောင်ရယ်” မောင့်လက်ကတော့ ပိပိလေးကို အုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။ မောင်က လုပ်ရင် ငြင်ငြင်သာသာပဲ လုပ်တတ်လေ့ရှိတယ်။ “မောင် ထည့်တော့မယ်နော်” “အင်း” ကျွန်မလည်း မျက်စိလေးမှေးရင် မှိန်းနေတာပေါ့။ မောင်က ထည့်ပြီးတယ်ဆိုရင်ပဲ ဆောင့်ပါတော့တယ်။ ဆောင့်တယ်ဆိုပေမယ့်လည်း အသံတောင် သိပ်မထွက်ပါ။ “မောင်ရယ်” “မိန်းမရေ မောင်ပြီးချင်နေပြီကွာ” “ဟင့်တွေ့လား သူများတောင် မစောင့်ဘူး ပြီးပြီ” မောင်က ပြီးသွားပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ မပြီးပဲ ကျန်ခဲ့ရတာပေါ့ ဒါမျိုးတွေက ဖြစ်နေကျပါပဲ။ မနက်ရောက်တော့ မောင်အတွက် အထုတ်အပိုးတွေပြင်ပေးပြီး နားနေလိုက်ပါတယ်။ “မိန်းမ မောင်သွားမယ်နော် တာ့တာ” “အင်းပါ ကားကို ဂရုစိုက်မောင်းနော်” မောင့်ကို ခြံတံခါးဖွင့်ပေးရင် မောင့်ကား ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ၆လ‌လောက်ကြာတော့ ရန်ကုန်က သူငယ်ချင်းမတစ်ယောက် ဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူ့ယောက်ျား နေပြည်တော်ကို တာဝန်နဲ့ပြောင်းတာမို့ လိုက်ပို့တာတဲ့။ ဒါနဲ့ အိမ်လာပြီး ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်လိုက်တယ်။

“ကိုဇော်ကြီး သမီးခရီးထွက်ဖို့ လိုတာတွေ ဝယ်ထားပေးဦး” ”သြော် ဟုတ်ဟုတ်ကဲ့ပါ မမလေး၊ မမလေးက ဘာနဲ့သွားမှာလည်း” ”ရှင် သြော် ကားနဲ့ပဲသွားရမှာ တောလမ်းလည်းဖြစ် ခရီးဝေးလည်းသွားရမှာဆိုတော့ အိမ်ကကား ယူမသွားတော့ဘူး” “ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါမယ် မမလေး” ကိုဇော်ကြီးမှာ ဂျူလိုင်ထက် အသက်ကြီးသော်လည်း ဂျူလိုင်အား လေးစားမှုဖြင့် မမလေးဟု ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ မှာစရာရှိသည်များမှာ၍ ထွက်သွားသော အလှဘုရင်မလေး၏ သေးသွယ်သောခါးလေးအောက်မှ တောင့်တင်းပြည့်ဖြိုးသော တင်စိုင် အိအိတင်းတင်းကြီးများကို ဇော်ကြီး မျက်စိကျွတ်ထွက်မတတ် ကြည့်နေမိသည်။ ဂျူလိုင် တစ်လှမ်း လှမ်းသွားတိုင်း တင်စိုင်ကြီးများက စည်းချက်ကျကျ တုန်ခါသွားသည့်အပြင် အင်္ကျီနှင့်ထဘီကြားမှ ခါးသားဝင်းဝင်းလေးက လက်ကနဲ လက်ကနဲ ဖြစ်သွားသေးသည်။ ”ဟဲ့ဇော်ကြီး သမီးခရီးထွက်မှာတဲ့ အဆင်အပြေဆုံး ကားစီစဉ်ပေးလိုက်” ”သြော် ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်တီလေး ခုပဲ ဂျူလိုင်လာပြောသွားတာ ကားကတော့ expressတော့မရှိဘူး သီးသန့်ငှားတဲ့ ဆလွန်းပဲရမှာ အပြန်လည်း ကြိုပြောရင် ကျွန်တော်စီစဉ်ပေးလို့ရပါတယ်။ သန်ဘက်ခါနံနက် ၇နာရီစထွက်မှာ ဟိုကိုညနေ၅ခွဲ၆လောက် ရောက်မယ်ဗျ” ”အေးအေး မင်းပဲ စီစဉ်ထားလိုက်” ဇော်ကြီးမှာ ဂျူလိုင်တို့အိမ်မှ အလုပ်သမား မဟုတ်သော်လည်း ဂျူလိုင့်အဖေကုမ္ပဏီတွင် ၈နှစ်ခန့် အလုပ်လုပ်လာသဖြင့် ဂျူလိုင်တို့နှင့် အတော်ရင်းနှီးသည်။ အသက်၄၂နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဂျူလိုင်တို့အိမ်သို့ ပစ္စည်းလာသယ်တိုင်း ဂိုထောင်နှင့်ကပ်လျှက် လသာဆောင်တွင် လှမ်းထားလေ့ရှိသည့် ဂျူလိုင့်ဘော်လီလေးများကို ကိုင်၍ ဂျူလိုင့်ပင်တီနုနုလေးများဖြင့် လီးကိုအုပ်ကာ ဂွင်းထုလေ့ရှိသည်။ ဇော်ကြီးမှာ ဂျူလိုင့်ကို စတင်မြင်မြင်ခြင်းကပင် မြင်သူငေးလောက်သည့် အလှဘုရင်မလေးကို စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် ပြစ်မှားခဲ့မိသည်။ ယခုလည်း ပစ္စည်းလာသယ်ရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်၍ ၃ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ ဇော်ကြီးအတွက် ကံကောင်းပြန်ပြီ။ လှမ်းထားသော အဝတ်များထဲတွင် အသားရောင်နုနု ဆွဲသားဇာဘော်လီလေးနှင့် အဖြူရောင်ချိတ်၅ခုတပ် ဇာဘော်လီလေးတို့ကို တွေ့လိုက်သည်။ မျက်လုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ဆွဲသား ပင်တီနုနုလေးတစ်ထည်ကိုပါ တွေ့လိုက်သည်။ ဇော်ကြီး စိတ်မထိန်းနိုင်တော့။

စကားလုံးဆိုတာ … ဓါးလိုပဲ … ပြောတတ်ရင် ထက်တယ် … အပြောခံရရင် … ဓါးထိုးခံရသလို … နှလုံးသွေးစိမ်းရှင်ရှင် … ထွက်တတ်တယ် … ဟိုနေ့က … ညီမလေး ယောက်ျား အိမ်သစ်တက်ပွဲ လုပ်တယ် … အေး … မသွားချင်ပါဘူး … ရှက်တယ် … သွားခိုင်းတာက … အဖွား … ညီမလေးဆီသွားလိုက်ပါတဲ့ … ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ … ဧည့်ခံပုံလေးက …

နင်က ပြည့်တန်ဆာပဲ … နောက်တခါ ဒီအိမ်မလာနဲ့ … ကြက်သရေတုံးတယ် … အိမ်ယုတ်တယ်တဲ့ …

တအူတုံဆင်း … ညီအမတွေလေ … ပြောရက်လိုက်တာ … သူ ကျောင်းတက်တုန်းက ပိုက်ဆံ … ဘယ်ကရလဲ … နေ့တိုင်းစားတဲ့ ထမင်း ဘယ်ကရလဲ … အေး … အရမ်း ဝမ်းနည်းတယ် … စကားလုံးတွေ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ် … နင်က ပြည့်တန်ဆာ … ဟုတ်ပါတယ် … အေးက … ပြည့်တန်ဆာ … မကောင်းတဲ့မိန်းမ … လမ်းပေါ်က မိန်းမ … အေးတို့ … လုပ်ငန်းခွင်က … ပန်းဆိုးတန်းမှာ … ရုပ်ရှင်ရုံတွေမှာ … ဟိုရပ် … ဒီငေး … ဟိုလူခေါ် … ဒီလူချ … အသွေးအသားကို … ခပ်ပေါပေါနဲ့ ရောင်းစားနေတဲ့ … မိန်းမ …

သူငယ်ချင်းထူးမော် ဆုံးပြီးကတည်းက သီတာတစ်ယောက် နေ့စဉ်လို မျက်ရည်နှင့် မျက်ခွက်ဖြစ်နေရှာသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ နေ့စဉ် ငိုနေသည်မို့လည်း ဆောင်းနှင်းလေးခမျာ အချော့ခံရမည့်အစား သူမကပင် မိခင်ဖြစ်သူ သီတာကို ပြန်၍ ချော့မော့ရမလို ဖြစ်နေသည်။ အဆိုးဆုံးကား သီတာ အရက်သောက်တတ်လာ၏။ “သီတာ…အရက်သောက်တတ်လာတာတော့ မကောင်းဘူး” “အော်…အော်….ကိုချစ်ထွန်းက ကျမကို သတိပေးဖော်ရသေးသားပဲ….အဟတ်ဟတ်” ဒီနေ့လည်း သီတာတစ်ယောက် ထုံးစံအတိုင်း မူးနေပြန်သည်။ “ကျနော်က စေတနာနဲ့ သတိပေးတာပါ သီတာ” “စေတနာ….ဟလား…သီတာ့ကို ရှင်ဘယ်လောက်အထိ နားလည်ထားသလဲ ကိုချစ်ကို” မှေးစင်းထားသော မျက်တောင်ကော့ကြီးများဖြင့် သီတာက ချစ်ထွန်းကို ခပ်ငေါ့ငေါ့မေးလိုက်သည်။ “ကျနော်က သီတာတို့လို ပညာတတ် တစ်ယောက်မဟုတ်ပါဘူး သီတာ…ရှင်းရှင်းပြောရရင် သီတာ့ကို သနားမိလို့ပါ…သေသူက ပြန်ရှင်ရိုးမှ မရှိတာဘဲ….သီတာ” “အဲဒါကြောင့် ကျမ ဒုက္ခလှလှတွေ့တာပေါ့…ဟင်း…ဟင်း…သူ့ကြောင့် ကျမ ဘယ်လိုဒုက္ခတွေ ခံစားနေရတယ်ဆိုတာကိုရော ရှင်သဘောပေါက်သလား ကိုချစ်ကို…ဟင်…ပြောစမ်းပါ” “အာ….ပေါက်တာပေါ့….သီတာ….ပေါက်ပါတယ်…လင်ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်ဟာ လုံခြုံမှု အားကိုးမှုတွေ ကွယ်ပျောက်ကုန်တာပေါ့….ဒါပဲလေ”။ “ဟား….ကိုချစ်ကို ရှင်ဟာ ကျမထင်တာထက် ပိုညံ့တယ်….အတော်လေးညံ့တယ်….သိလား” “ဗျာ” “မဗျာနဲ့လေ….သိက္ခာတွေ သမာဓိတွေနဲ့ အရှက်အကြောက်တွေကြားမှာ ကျမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကာမဆန္ဒကို ဘယ်လို အစားထိုးရမှာလဲ” “သီတာ” ပုံမှန်လည်ပတ်၍နေသော ကမ္ဘာကြီးသည် ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်၍သွားသည်။ ချစ်ကို အလန့်တကြား အော်လိုက်သည်။ သီတာကိုလည်း အံ့သြ နှမြောတသစွာသော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်သည်။ “ဟင်း….ဟင်း….ကိုချစ်ကို သီတာကို အထင်သေးသွားပြီ မဟုတ်လား….ဟင်း….ဟင်း….ဒါပါဘဲ လောကကြီးက သဘာဝရဲ့ အမှန်တရားတချို့ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပြောဆိုဖို့ ခွင့်မပေးပါဘူးလေ…..မဟုတ်ဖူးလား….ဒီတော့ ကျမ စိတ်ညစ်တယ်…ဖောက်ပြန်တဲ့….တဏှာကြီးတဲ့ မိန်းမစာရင်းထဲလည်း ကျမ မပါချင်ဘူး တဏှာကြီးသူ မဖြစ်ချင်ဘူး….ဒီတော့ သောက်တယ် မူးတယ် မူးတော့ မေ့မယ် ဒါကြောင့် သောက်တယ်” သီတာ ချစ်ကိုကို ခပ်ထေ့ထေ့ပြုံးပြပြီး အရက်ခွက်ကို မော့၍ သောက်ချလိုက်သည်။ တက်တက်စင်သွားသော အရက်ဖန်ခွက်ထဲသို့ အရက်ထပ်ဖြည့်ရန်အတွက် ပုလင်းကို လက်လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။ “တော်ပြီ….သီတာ….သီတာ လွန်နေပြီ…” ချစ်ကိုက ဖြူဝင်းသွယ်လျသော သီတာ၏ လက်လေးကို ဆတ်ကနဲ အပေါ်မှ အုပ်ကိုင်ပြီး ဟန့်တားသည်။

တစ်နေ့တော့ ညနေစာ စားပြီး ပျင်းတာနဲ့ ကျုပ် ရွာထဲ လျှောက်လာခဲ့တယ်။ အချိန်က မှောင်ရီပျိုးနေတဲ့အချိန် တစ်နေရာ အရောက်မှာ “ထွန်းလွင်….နင် ဘယ်သွားမလို့တုန်း” ကျုပ်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျုပ်သူငယ်ချင်း အေးသူဆိုတဲ့ ကောင်မပေါ့။ သူက ခြံဝမှာ ရပ်နေတယ်။ ကျုပ်တို့ရွာက ရွာကြီးဖြစ်သလို အိမ်တိုင်းနီးပါး ခြံနဲ့ဝန်းနဲ့ နေကြတာ။ “ငါလဲ ပျင်းတာနဲ့ ထွက်လာတာဟ” “ဒါဆို…အိမ်ထဲဝင်အုန်းဟာ…..ငါပြောစရာရှိလို့” “အေးပါ” ကျုပ်လဲ ခြံထဲကို မိအေး နောက်ကနေ ဝင်လိုက်သွားတယ်။ ကျုပ်က လူပျိုဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ရှေ့ကသွားတဲ့ အေးသူကို နောက်ကနေ ကြည့်မိတယ်။ သူ့တင်ပါးကြီးတွေက အိပဲ့ အိပဲ့နဲ့ အသည်းယားစရာကြီး။ သူ့တင်ပါးကြီးတွေ လှုပ်နေတာ ကြည့်ပြီး ကျုပ်စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးဗျာ။ “လာထိုင်…..ထွန်းလွင်” ကျုပ်က ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်တယ်။ “နင့်အိမ်ကလူတွေ ဘယ်သွားကြလဲ” “အစ်မတို့ လင်မယားက ခြံထဲ သွားကြတာ၊ ဟိုမှာ သရက်သီးတွေ ခူးပြီး အုပ်နေတာ” သူတို့ခြံက ရွာအစွန်မှာပါ။ အတော်လေး ဝေးတယ်။ “အဖွားလေးရော…အေးသူ” အမေက သူ့ညီမနဲ့ တွံတေးကို လိုက်သွားတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ” စကားသာပြောနေတယ် အေးသူ မျက်လုံးတွေက အရင်လိုမဟုတ်ပဲ စူးရှပြောင်လက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကျုပ်ကို ကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာက တစ်မျိုးပဲ။ “နင်ငါ့ကို ဘာပြောမလို့တုံး” “ပြော…..ပြောပါ့မယ်” ချက်ချင်းပဲ အေးသူအသံက ငိုသံပါလာတယ်။ ပြီးတော့ သူက ကျုပ်နဲ့ လူချင်းထိအောင် တိုးကပ်ပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ “နင့်…..နင့်သူငယ်ချင်း ကျော်ဟိန်းလေ….ငါ့…ငါ့ကို ရက်စက်သွားတယ်….ဟင့်..ဟင့် ဟင့်” ပြောလဲပြော ငိုလဲငိုနဲ့ အေးသူဟာ ကျုပ်ကို ဖက်ပြီး ငိုတော့တာပဲ။ ကျော်ဟိန်းနဲ့ သူမနဲ့ ကြိုက်နေတာ ကျုပ်သိတယ်။ အခု ကျော်ဟိန်းက အနောက်ပိုင်းက ဒေါ်ဗူးမ သမီးကို ခိုးပြေးသွားပြီလေ။ “အေးသူကလဲဟာ မငိုပါနဲ့…..သူကမှ ကိုယ့်ကို မချစ်တာ…ဂျင်းစိမ်းနဲ့ မိတ်သလင် ပဲပေါ့” “နင်ကလဲ…. ဟင့်…ဟင့်..ငါအရမ်း ဝမ်းနည်းတယ်” အေးသူက ကျုပ်ကိုယ်လုံးကြီးကို အတင်းတိုးဖက်ပြီး ကျုပ်ရင်ဘတ်မှာ မျက်နှာအပ်ပြီး ငိုနေတယ်။ အဲ…သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျုပ်ပေါင်ပေါ် တင်ထားတဲ့ ကျုပ်လက်ကို လာကိုင်တယ်။ ကိုင်တာက ကျုပ်လက်ဖမိုးကို သူ့လက်ဖဝါးနဲ့ အုပ်ပြီး ကိုင်တာ။ ဖြစ်ချင်တော့ ပေါင်ပေါ် တင်ထားတဲ့ ကျုပ်လက်ဖျားက ကျုပ်ပေါင်ရင်းခွကြားပေါ်မှာ ရောက်နေတာ။

“ မင်္ဂလာပါ ” ခင်ဗျာ . ကျွန်တော် လေသန့် လေးစားစွာ တင်ပြရေးသားလိုက်ပါတယ်. … ဘကြီးထောင်ရဲ့ချစ်ဒုက္ခ ဇာတ်လမ်းအပေါ် မှီငြမ်းရေးသားချင်း ဖြစ်သောကြောင့် ကိုတပ်ကြပ်ကြီးအားအကြောင်းကြား၊ အကူအညီတောင်း၊ အကြံဉာဏ်တောင်းကာ ရေးသားချင်းဖြစ်ပါသည်။

ဘကြီးထောင်နှင့် တူကြီးတော်သူ မောင်မောင်ကြီးအဖြစ် ဇာတ်ကောင်ဖန်တီး ထားမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မှုလ ဇာတ်လမ်းအပေါ် မှားရွင်းစေလိုခြင်း၊အနှောက်အယှက်ပေးလိုခြင်း လုံးဝမရှိကြောင်း လေးစားစွာဖြင့်တင်ပြအပ်ပါတယ်။

အားလုံးကိုကျေးဇူးတင် ပါတယ်…. လေသန့်

“ မောင်မောင်ကြီး ( တောသား ) ”

ကျွန်တော်က မောင်မောင်ကြီးပါ။ တောသားကြီးပေါ့ဗျာ ။ တောသားဆိုတော့ အတီးအတပေါ့ ။ တစ်နေ့ ရွာမှာ အမျိုးတွေနဲ့ စကားပြောရင်း …. မြို့ က ဘကြီးတစ်ယောက်ကို သတိရသွားတယ်။ ကျနော့် အမေရဲ့ အကို အကြီးဆုံး ၊ လူပျိုပေါက်ထဲက မြို့ပေါ်မှာ အဖိုးလေးတို့က ခေါ်ထားပြိး ကျောင်းထား လို့ မြို့မှာဘဲ ကြီး၊ အိမ်ထောင်ကျ၊လို့ ရွာကို သိပ်ပြန်မရောက်တော့ပါဘူး၊ သူ့ကလေးတွေငယ်တုန်းကတော့ တနှစ်တခေါက် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်း ကျနော်တို့ အဖိုးအဖွားအိမ် ပြန်လာပို့ထားလို့ ကျနော်တို့လို အမျိုးအုပ်ကြီးတဲ့ လူတွေအဖို့ မောင်နှမ ဝမ်းကွဲတွေ ဆယ့်လေး ငါးယောက်လောက် ဆော့ကြတာ ပျော်စရာကြီးပေါ့ …. ၊

သိပ်ချစ်ရတဲ့ … မောင် … နဲ့ ကျွန်မ … စတွေ့တာ … ဒီအင်းယားလမ်းမှာပေါ့ …

UFL ကျောင်းမှာ ညနေပိုင်း … အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းတက်ဖို့ သွားတိုင်း … နောက်က တကောက်ကောက်လိုက်လာတဲ့ … ခပ်တောင့်တောင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို … အစကတော့ သတိမထားမိပါဘူး … သုံးလေးရက်လောက်နေတော့ သတိထားမိတာပါ … ကျွန်မအိမ်က … ကန်လမ်းထဲမှာဆိုတော့ … UFL ကျောင်းကို … ဘက်စ်ကားစီးရမှာလည်း အဆင်မပြေဘူးလေ … စီးလည်း မစီးချင်ဘူး … လူတွေ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာမျိုးကို … ကျွန်မ မကြိုက်ဘူးရှင့် … သုံးလေးရက်လောက် … နောက်ကနေလိုက်လာပြီး … ဘာမှလည်း မပြောတော့ … နည်းနည်းတော့ ခံရခက်တာပေါ့ … ဒီနေ့လည်းကြည့်အုံး … ကန်ဘောင်ကနေ … ဒီဘက်လျှောက်လာတော့ … သူ … လိုက်လာတယ်ဆိုတာ … လှည့်မကြည့်ပေမယ့် သိနေပါတယ် … မြန်မာဆန်ဆန်လေး … ရင်စေ့အင်္ကျီ … ပါတိတ်ထမီအနီရောင်လေးက … ကျွန်မ ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ … လှစေတာ သိတာပေါ့ … ဒေါက်တွေပါတဲ့ … ပါတိတ်လေးကလည်း … တင်းတင်းရင်းရင်း … ဖွံ့ကားနေတဲ့ … တင်အလှကို ဖော်ပြနေမှာပဲ ….. ဒေါက်ဖိနပ် နည်းနည်းမြင့်တာလေးကလည်း … တင်လေးကို … ပိုပင့်ထားသလိုဖြစ်ပြီး … ကားတက်နေတဲ့ … ကျွန်မနောက်ပိုင်း အလှကို … ကြည့်ပြီး … ခပ်စိုက်စိုက်နောက်ကနေ လိုက်လာတော့ … နည်းနည်းတော့ ရင်တုန်မိတာပေါ့နော် … လူဆိုးလေးလား … နှာဘူးလေးလား … တစ်ခုခုပဲ … ကျွန်မနောက်က တစ်ယောက်ယောက် … ဒီလိုမျိုးလိုက်ကြည့်နေရင် … ဆက်မလျှောက်တတ်တော့ဘူးရှင့် … ရင်ထဲမှာ … တစ်မျိုးချည်းပဲရှင် … ကြောက်တာလား … ရွံ့တာလား ပြောတတ်ပါဘူး … ဒီလိုမျိုးအကြည့်ခံရရင် … ဟိုပေါင်ကြားက … ခဏခဏ … ညှစ်ညှစ်မိတတ်ပါတယ် … ပေါင်နှစ်ချောင်းကို … အတင်းလိမ်လျှောက်သလို ဖြစ်ဖြစ်သွားတတ်တယ် … ခက်တော့တာပဲ … ဖိုင်တွဲလေးကို … ရင်မှာပိုက်ပြီး … ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာမိတယ် … သူလည်း သွက်သွက်လိုက်လာတယ် … အတင်းချည်းပါလား … ဒီလိုမျိုး နောက်ကလိုက်နေရင် … မကောင်းဘူးရှင့် … အင်းယားလမ်း မီးပွိုင့်နားရောက်တော့ … ကျွန်မ ရပ်လိုက်တယ် … ကောင်လေးက … ကျွန်မနားလာရပ်တယ် … ကောင်လေးပုံစံက … မျက်ခုံးကောင်းကောင်း … ဗလတောင့်တောင့်လေးပါပဲ … တီရှပ်နဲ့ … ဂျင်းဘောင်းဘီလေး ဝတ်ထားတဲ့ဟန်က … ယောကျ်ားပီသပါတယ် … သူ့ပုံစံက … ရည်ရည်မွန်မွန်ပါပဲ …