Love

စင်ကျားဗူး ( ၂ ) မင်းကျော်နိုင် ဝက်ဆိုက်လင့်တွေပေးမယ် ပြောထားခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်…..။ မင်းကျော်နိုင်က နိုက်ရှစ်သမားမို့ မနက်ကပြန်လာပြီး နေ့လည်စာ ခင်မောင်ဝင်းနဲ့ စားပြီး အိပ်နေရာကနေထ ရေမိုးချိုးပြီး ခင်မောင်ဝင်းအခန်းထဲ ကြည့်လိုက်ရာ… “ဒေါက်တာကြီး နောက်ထပ် ဆေးခန်းလိပ်စာလေးတွေ ပေးပါဦး….“ ခင်မောင်ဝင်း အာလေးလျှာလေးဖြင့် မင်းကျော်နိုင်ကို မေးလိုက်သည်…။ “ဟာ မင်းကလည်း တစ်နေကုန်သောက်နေတာလားဟ…. သေတော့မှာပဲ….။ မင်းကွာ စလုံးလာပြီး အရက်လာသောက်တာလားကွာ….. မင်းကိုမင်းလည်း ထိန်းပါဦး….။ လင့်ခ်တွေ ငါ့မက်ဆေ့က ပို့လိုက်မယ်….။ ဟေ့ကောင် မင်း ဒီအတိုင်းထတော့မသွားနဲ့ မူးမူးနဲ့ လျှောက်သွားရင် မင်းကိုဆွဲစိခံရမယ်….။ ငါပြောမယ် သောက်ချင်ရင် ပြန်လာမှသောက်….“ “အေးပါဟ“ “မင်း အပြင်သွားတတ်တာ သေချာရဲ့လား… ဟေ့ကောင် လမ်းပျောက်ရင် တက္ကစီစီးပြီးသာ သွား ပြန်…“ … Read more

ဘဏ်ကကောင်မလေး ( ၂ ) လင်းတစ်ယောက် ငုံပြီး ပါးစပ်လေးနဲ့ သေချာလေး လုပ်ပေးနေသည်ကို ငုံကြည့်နေတဲ့ ခင်မောင်ဝင်းစိတ်ထဲ ဘာလို့ တက္ကသိုလ်တုန်းက အချစ်ဦးမဟုတ်ပေမယ့် အချစ်နဲ့ဆက်နွယ်နေသည့် အနမ်း အတွေ့ အလွမ်း အဆွေးတွေအပြင် အမုန်းတရားတွေအဖြစ် တစ်ခုချင်းဆီ သင်ပြပေးသွားတဲ့ သဇင်ဝင်းကို သွားပြီး အမှတ်ရနေသည်ကို သူနားမလည်…။ အမူအရာလေးတွေ စကားပြောဟန်လေးတွေ တစ်ခါတစ်လေ မျက်စောင်းထိုးတာလေးတွေက သွားတက်လေးနဲ့ မေးချွန်ချွန်လေးကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သဇင်ဝင်းပဲ။ ခင်မောင်ဝင်းအတွေးတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်…….။ လင်းကို ဆွဲထူလိုက်သည်….။ လင်း တံဒေါင်နှစ်ဖက် ခင်မောင်ဝင်း ပေါင်ပေါ် ထောက်လျှက်သားလေးနဲ့ ခင်မောင်ဝင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်…။ ခင်မောင်ဝင်းလက်ကတော့ လင်းရဲ့ ပုခုံး ကျောပြင် ခါးနဲ့ တင်ပါးလေးပေါ်က ရေစက်လေးတွေကို သပ်ချပေးပြီး လင်းပါးလေးကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်…။ … Read more

အပိုင်း (၁) *ဒရိုင်ဘာခင်ဟု ခေါ်သည် ( ၁ )* စမ်းချောင်း မကြီးကြီးလမ်းထောင့်ရှိ လဘက်ရည်ဆိုင်တွင် ကိုခင်မောင်ဝင်းတစ်ယောက် ဘောလုံးဂျာနယ်ကို ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ဖတ်နေသည်…..။ ထိုစဉ် မှာထားသည့် မုန့်ဟင်းခါး မန္တလေးပဲကြော်နှင့် လဘက်ရည် တိုင်ကီတစ်ခွက် လာချပေးစဉ် ရူဘီ တစ်ပွဲပါ ထပ်မှာလိုက်သည်……။ “ကိုခင်မောင်ဝင်း စောကြီးပါလားဗျ…။ ဒီနေ့ အလုပ်မသွားဘူးလား“ တစ်လမ်းထဲနေ မျိုးညွှန့်မှာ ခင်မောင်ဝင်းကိုမေးရင်း စာပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်…. “အလုပ်ပြုတ်သွားပြီ…သွားဖို့မလိုတော့ဘူး….“ “ဟာ ဘယ်လိုဖြစ်တာတုန်း… အလုပ်ကအဆင်ပြေတယ်ဆို…“ “ပြေပါတယ်… ဒီလိုပါပဲ သူဌေးကတော် ဖြုတ်လိုက်တာပါ…“ “ခင်များ ဘာသွားလုပ်လို့လဲ…“ ခင်မောင်ဝင်း ပြောမလိုပြင်ပြီးကာမှ မပြောတော့ပါဘူးတွေးကာ… “ဒီလိုပါပဲကွာ…“ မပြောချင်လေ ပိုသိချင်လေမို့ မျိုးညွှန့်က ထပ်မေးလေသည်….။ “လုပ်ပါဗျ ပြောစမ်းဘာ… နားထောင်ရတာတာပေါ့…။ ဟေ့ညီလေး … Read more

လည်ပင်းမှာ ရှုပ်ယှက်ခက်နေတဲ့ ပန်းကုံးတွေ စားပွဲပေါ်ပစ်တင်ရင်း နှုတ်ခမ်းမှာ ဆိုးထားတဲ့ အနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းနီကို တစ်ရှုးနဲ့ ပွတ်သုတ်ပစ်တယ်။ ခုံပေါ်ထိုင်ချရင်း သောက်ရေဘူးဆီ လက်အလှမ်း… “ရှေး…နင့်ကို ဂျာကြီးလှမ်းခေါ်နေတယ်… ဘိုးတော်တွေဝိုင်းမှာ” “ငါအမောတောင် မပြေသေးဘူး” “အဲ့ဒါဆို ငါသွားလိုက်ရမလား” “သွားချင်သွားလေ…ငါမလာနိုင်ဘူးပြောလိုက်” ကိုယ်လုံးနည်းနည်းသွယ်ပေမဲ့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကလေးပုံစံလေးနဲ့ ညိုက မျှော်လင့်တကြီးနဲ့မေးတယ်… ဧကန်န ခုချိန်ထိ လူမရသေးဘူးထင်တယ်… “ငါ တကယ် သွားရမလားဟင်” “အင်း သွားလိုက်…ငါနေမကောင်းလို့ အခုပဲ ပြန်တော့မှာလို့” “ကျေးဇူးပဲဟာ..ငါသွားတော့မယ်” “အင်း” ညို ထွက်သွားမှ ရေဘူးကို မော့သောက်ရင်း အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်တယ်… “ရှေး” နှစ်ပေါင်းများစွာ.. ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခု… “နင်ပြန်တော့မှာဆို… ငါပြန်လိုက်ပို့မယ်” “ငါ ဒီည အိမ်ပြန်မှာ…” “ဘယ်ပဲပြန်ပြန်… ငါလိုက်ပို့မယ်” … Read more

“အိသူ” “ရှင်” တစိမ့်စိမ့်တိုက်ခတ်နေသော လေနုစိမ်းလေးက ဗြုန်းကနဲအတင်းတိုးဝှေ့ကာ တိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် တ လှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေသော သစ်ရွက်သစ်ခက်လေးများက ရုတ်ရက် ယိမ်းနွဲ့ယမ်းခါကာ တရှဲရှဲမြည်သံနှင့်အတူ လှုပ်ရှားသွားကြပြီး သူ တို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုတို့သည်လည်း ရင်ထဲအထိ အေးစိမ့်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ “ပြောလေ မောင်” “အိသူ ဘာလို့မောင့်ကို ချစ်တာလဲဟင်” “မောင်မုန်းတဲ့နေ့ဟာ အိသူသေတဲ့နေ့ဆိုတာ အိသူပြောရဲတယ် မောင်” လင်းထိုက် သက်ပြင်းတခုကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်သည်။ မိုးတဖွဲဖွဲကျနေသော ကန်ရေပြင် မှုန်ဝါးဝါးလေးကို အဓိပ္ပါယ်မဲ့ငေးကြည့်နေမိသည်။ အိသူက ထီးလေးအား လင်းထိုင်ဘက်သို့တိုး၍ ဆောင်းပေးသည်။ လင်းထိုက်၏လက်တဖက်က အိသူ၏ခါးသေးသေးလေးကို ဖက်ထားပြီး ကျန်လက်တဖက်က အိသူ၏မျက်နှာလေးကို ဆွဲလှည့်လိုက်ကာ မေးဖျားလေးကိုမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကိုဖိကပ်ကာ စုပ်နမ်း ပေးလိုက်သည်။ ထိုမှတဖန် အိသူ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို … Read more

ကျနော်အစ်ကို တစ်ယောက် သင်္ဘောမှာ မထမတန်း အရာရှိ(Chief Officer) ဖြစ်တော့ အသက်က ၃၀ ရောက်ပြီ၊ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်နဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကရှိနေတော့ သင်္ဘောသားဖြစ်ကတည်းက လိုက်ရတဲ့ သင်္ဘော၊ ကုန်းပေါ်အများဆုံးနေရမှ ၃ လလောက်ပဲ၊ သင်္ဘောအရာရှိဖြစ်တော့ ညီဖြစ်တဲ့ကျနော်ကပဲ သူငယ်ချင်းကောင်မလေးတွေနဲ့ တွေ့ပေးပြီး လှော်ပေးလိုက်တာ သူငယ်ချင်းထဲက မိနှင်းနဲ့ အိမ်ထောင်ကျလေရော၊ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ကွန်ဒိုတစ်ခုမှာ အခန်းဝယ်လို့ သီးသန့်နေကြတယ်လေ၊ အကိုနဲ့ ယူလိုက်လို့ မရီးသာဖြစ်လာတယ်၊ ကျနော်တို့က သူငယ်ချင်းလို့ပဲ ပေါင်းသင်းခဲ့တာကြာခဲ့တော့၊ မရီးလို လေးစားကြည့်လို့ကို မရ၊ သူက ပြောင်သလိုနောက်သလိုနဲ့ ကျနော်ကို လာဟောက်သေးတာ ကျနော်ကလဲ ဂရုမစိုက်။ အကို သင်္ဘောက ပြန်ဆင်းလာပြီး ရန်ကုန်မှာ နားနေတဲ့ အချိန်ဆိုလဲ ကျနော်က သူတို့အိမ်ကို အဝင်အထွက်မပျက်၊ အမေအိမ်မှာ … Read more

အခန်း ( ၉ ) ပန်းပျိုတစ်ပွင့်မြေခကြေမွခြင်း “ကောင်းပြီ. . . . ဟိုဘက်ကိုလှည့်ပြီး လမ်းလျှောက်ပြစမ်း” လို့အမိန့်ပေးလိုက်သံနဲ့အတူ အိလှသူတစ်ယောက်ရာဂရူးနှစ်ယောက်ကိုကျောပေးရင်း ကြောက်ရွံ့တဲ့ ခြေလှမ်း​နဲ့တစ်လှမ်းခြင်း လှမ်းသွားလိုက်တယ်။ “ကောင်းလိုက်တဲ့အိုးလေး လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တစ်လုံးတက်တစ်လုံးဆင်းပဲ. . . . တစ်လုံးတက်ပြီးလို့တစ်လုံးဆင်းသွားတဲ့အခါ အဲ့ဒီဆင်းသွားတဲ့ဖင်တုံးလေးက တုံနေရောပဲ ” ထိုသို့ပြောလိုက်တဲ့ ဦးမာမူရဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရတော့ အိလှသူရှက်လွန်းလို့ ခြေလှမ်းရပ်သွားတယ်။ ထိုအခါ ဦးအောင်ထူးက “ငါပြောတဲ့အတိုင်း မလျှောက်ပဲ ရပ်နေရဲတယ်ပေါ့ဟုတ်လား ” ဆိုတဲ့ အံကြိတ်သံနဲ့ပြောလိုက်ရာ “ဟုတ်. . . . ဟုတ်. . . . ဆက်လျှောက်ပါ့မယ်” လို့ပြောရင်း ဆက်လျှောက်ဖို့ပြင်လိုက်တော့ “ရပ်စမ်း အဲ့ဒီအတိုင်းရပ်နေ ” လို့ပြောလိုက်တယ်။ ထိုအခါ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းဖို့ပြင်နေတဲ့အိလှသူက … Read more

အခန်း ( ၅ ) ကျွေးလေလေ အကောင်ကြီးလေလေ ထိုသို့ဦးလှထူးတစ်ယောက်ထန်နေတဲ့ရာဂကိုနည်းမမှန်လမ်းမမှန်နဲ့ဖြေသိမ့်ဖို့ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ရာဂဆိုတဲ့ဘီလူးတစ်ကောင်ကိုပစ်ပယ်ဖို့မကြိုးစားပဲ အဆာပြေရင်အေးသွားမှာပဲလို့တွေးကြံမိတဲ့အခါ ရာဂစိတ်တွေက ပျောက်ကွယ်မသွားပဲ အစားကြူးတဲ့ဘီလူးတစ်ကောင်လို ရက်စက်တဲ့စိတ်တွေကပိုတိုးလာပြီး ရာဂကိုဘယ်လိုအသစ်အဆန်းမျိုးနဲ့ရယူရမလဲဆိုတဲ့စိတ်တွေသာပိုပြီးအငန်းမရစွာ ဖြစ်ပေါ်လာရတော့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ဦးမာမူခေါ်လာတဲ့ ကျောင်းသူလေးတွေကို ကိုယ်တိုင်အငန်းမရဝါးမျိုခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာကိုယ်တိုင်လိုးရတာ အားမရဖြစ်လာပြီး ဦးမာမူကိုပါ သူ့ရာဂနွံထဲအပါခေါ်တော့တယ်။ သူအားရပါးရလိုးပြီးတဲ့ကောင်မလေးတွေ အားအင်ချိနဲ့ပြီး ပင်ပန်းနေတဲ့အချိန်ဦးမာမူကိုခေါ်ပြီး အတင်းလိုးခိုင်းပြန်တယ်။ကောင်မလေးတွေက ကလားမည်းမည်းကြီးက တက်လိုးမှာစိုးရှာလွန်းလို့ ရုန်းကန်အော်ဟစ်နေရင်း ပိုးစိုးပတ်စက်အလိုးခံရတာကို အရသာခံကြည့်ရင်း ဂွင်းထုတယ်။ သူ့စိတ်တွေထန်လာပြန်တဲ့အခါ ဦးမာမူနဲ့အတူနှစ်ယောက်တစ်ယောက်လိုးတယ်။ တစ်ခါတလေများဆိုရင်ကောင်မလေးငယ်ငယ်လေးကို ဦးမာမူနဲ့ဦးအောင်ထူးနှစ်ယောက်ဖင်ပေါက်ထဲလီးနှစ်ချောင်းထည့်လိုးတဲ့အခါမျိုးတောင်ရှိခဲ့တယ်။ကောင်မလေးတွေခမျာ လိင်ကိစ္စအတွေ့အကြုံတောင်မရှိသေးပေမဲ့သူတို့ဘဝမှာ တစ်ခါမှအိပ်မက်မမက်ဖူးတဲ့ ငွေမျိုးရတဲ့အတွက်သာ ဦးအောင်ထူးဆီ အသုံးတော်ခံကြရတယ်။ သို့ပေမယ့်ဦးအောင်ထူးတို့နဲ့ကြုံပြီးသူတိုင်း ထိုငွေမျိုးနှစ်ဆရရင်တောင်ထိုကိစ္စမျိုးထပ်မလုပ်တော့လို့ကြောက်လန့်သွားရတာကြီးပဲ။ သို့သော်မိန်းကလေးဖြစ်တာမို့ ထိုကိစ္စကိုလူသိမခံရဲပဲ ဖြစ်လာတဲ့ဒဏ်ရာတွေ၊ နာကျင်မှု့တွေကိုဦးအောင်ထူးပေးတဲ့ငွေတွေနဲ့ ကြိတ်ပြီးကုစားရရှာတယ်။ ထိုအဖြစ်အပျက်တွေကိုသမီးဖြစ်သူ အိလှသူတစ်ယောက်လုံးဝ မရိပ်မိရှာပေ။ အသက်__နှစ်သာသာ ရှိနေပြီဆိုသော်လဲ ကလေးဆိုးလေးတစ်ယောက်လိုဦးအောင်ထူးအပေါ် ဆိုးကောင်း … Read more

အခန်း ( ၁ ) ငုံဖူးစ ပန်းလေးတစ်ပွင့် အိလှသူ…. တဲ့….အဲ့ဒီနာမည်လေးအတိုင်း သူမ …. အိစက်တဲ့အသားအရည် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသောမျက်နှာလေးတွေပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါတင်မကပဲ လှပတဲ့သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားလေးကလဲ အသက် — နှစ်အရွယ်နဲ့မလုပ်အောင်လှပလွန်းနေတယ်။ အပျိုဖော်ဝင်ခါစ ဖွင့်ဖြိုးစနို့အုံ၊ သေးငယ်ကျစ်လစ်တဲ့ခါး လေးရဲ့အောက်တင်သားတွေက ကားသွားပြီး အနောက်ကိုခပ်ကော့ကော့လေးဖြစ်နေတယ်။ ဖင်နှစ်တုံးကလဲဖောင်းကောက်ထွက်နေပြီး ခါးကကော့လွန်းတာကြောင့်—တန်းကျောင်းက ကျောင်းသားတွေက သူမကိုနငယ်လို့ကွယ်ရာမှာခေါ်ကြတဲ့အထိပါပဲ။ ထိုသို့ကော့ကားအသားပြည့်တဲ့တင်အစုံဟာ သူမ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ နိမ့်တုံမြင့်တုံတိတိကျကျ ဖြစ်နေပြီး ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်လို့ခါးလေးဆတ်ခနဲနွဲ့လိုက်တိုင်းဖင်တစ်လုံးတက်အပြီးပြန်အဆင်းမှာ တုံခါသွားတော့တယ်။ ထိုသို့ဆိုပေမဲ့သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုဝဝပြဲပြဲကြီးမထင်လိုက်ပါနဲ့။ ပြည့်တင်းတဲ့အသားအရည်နဲ့သွယ်လျလျခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ရှိသင့်ရှိထိုက်တဲ့အချိုးအကွေ့တွေက ပိန်ပိန်ပါးပါးခန္ဓာကိုယ်မှာ စွင့်စွင့်ငွားငွားနဲ့တင့်တယ်နေတယ်။ သူမရဲ့အသားအရည်ကလဲ တရုတ်သွေးစပ်တာကြောင့် ဖြူဝင်းနေတဲ့အပြင်spa မှာတစ်ပတ်တစ်ခါ နို့ရည်စိမ်ထားတာကြောင့်ထိလိုက်တာနဲ့ သွေးခြေဥသွားမတတ်နူးညံ့လှတယ်။သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အားကစားလုပ်ထားတဲ့ကြွက်သားတွေနဲ့ လှတဲ့အလှမျိုးမဟုတ်ပဲ ခြေမွေးမီးမလောင်လက်မွေးမီးမလောင်နေခဲ့ရပြီး အေးဆေးသက်သာစွာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတာကြောင့် ပြစ်မျိုးမထင်တဲ့နူးအိခြင်းတို့နဲ့အတူလှပနေတော့တယ်။ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်လှပသလို သူမရဲ့မျက်နှာလေးကလဲ ကော့တဲ့မျက်တောင်၊ … Read more

ကျောင်းဆင်းတော့ ဆောင်းဦးတစ်ယောက် ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်နေပြီ၊ ဘယ်လိုများဖြစ်လာမလဲပေါ့၊ အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုလည်း ချွတ်ပြီးလွယ်အိပ်ထဲ ထည့်ထားပြီးပြီ၊ ပလေကပ်လုံချည်ပါးပါးလေးနဲ့ လီးထိပ်ပွတ်ပြီး သူ့လီးက မာချင်လာသဖြင့် စိတ်ကို မနည်း လျှော့ထားရသည်။ ထုံးစံအတိုင်း ကားမှတ်တိုင်ရောက်တော့၊ ဆရာမဒေါ်ထွေးရီ နဲ့ ဆောင်းဦး တို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စကားတလုံးမှ မပြောဖြစ်ကြဘဲ ကားအလာကိုစောင့်နေကြသည်။ သူတို့ မှတ်တိုင်မှာ လူအရမ်းအကျပ်ကြီးလည်း မဟုတ်၊ အချောင်ကြီးလည်း မဟုတ် ဘတ်စ်ကားရောက်လာတော့ ဆရာမဒေါ်ထွေးရီကို ရှေ့မှတက်ခိုင်းပြီး ဆောင်းဦးက နောက်ကလိုက်သွား၏။ ဒရိုင်ဘာနောက်ဘက် နေရာလေးတစ်ခုတွင် သူတို့ ဘေးချင်းယှဉ်ရက် ရပ်ပြီးလိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ ထုံးစံအတိုင်း နောက်တစ်မှတ်တိုင်မှစပြီး လူများမှာ အတက်သာရှိပြီး အဆင်းမရှိတော့သဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ကျပ်လာသောအခါ ဆောင်းဦးက ဆရာမဒေါ်ထွေးရီဘက်ကို မသိမသာ မျက်နှာလှည့်လာခဲ့သည်။ ဆရာမ ဒေါ်ထွေးရီမှာလည်း … Read more