မီးကုန် ယမ်းကုန် အသားကုန် ဗြင်း...
မေ့အဘို့ သည်လောကဝယ် လိုလေသေးမရှိ အောင်ဖြစ်နေရခြင်းမှာ မေ၏ ဘဝကုသိုလ်အကျိုးပေး ကောင်း၍ဆိုရပေမည်။ မေသည်နှစ်ထပ်တိုက်တလုံးအ ပေါ်ထပ်ဝယ် အစစအရာရာ လိုလေသေးမရှိအောင်နေရသည်။ မေ့ကိုပတ်ဝန်းကျင်နှင့်အပေါင်းအသင်းများက မင်းကတော်ဟူ၍ တင်စားခေါ်ကြသည်။ မေသည် အရာရှိကတော်ဖြစ်သည်။မေသည်အရာရှိကတော် မင်းကတော်ဟူ၍ နံမည် တွင်ကာ သတင်းကြီးလှသည်။ မေ၏သတင်းကြီးမှှုမှာ လည်း အိန္ဒြေနှင့်မေ၏အလှအပကြောင့်သာလျှင် ဖြစ် လေသည်။ မေသည် တကယ်ပင်လှသူ ချောသူ ဖြစ်သည် မင်းကတော်ချင်းပြိုင်ရင် မေ့ကိုအရှုံးပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။မနိမ့်မမြင့်သော အရပ်အမောင်း၊ လဝန်းကြီးလိုရွှန်းရွှန်းဝေနေသည့် မေ့ချစ်စရာမျက်နှာ၊ တစ်ဖြိုးအိစက် နေသော မေ၏ရွှေရင်အုံအစုံ၊ လမ်းရှောက်လိုက်လျှင်နိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေေသော မေ၏စိတ်ကြစရာ တင်ပါးဆုံ ပွေ့ဖက်လိုက်ရင် အားရစရာကောင်းလှသော မေ၏ သေးသွယ်နွဲ့နှောင်းသော ခါး စသည် စသည်တို့မှာ မေ၏ အလှများသာဖြစ်လေ၏။
တနည်းဆိုရသော် မေသည်စိတ်ချမ်းသာကိုယ်ချမ်း သာနှင့်စိတ်သဘောကျနေထိုင်ရ၍ လှချင်တိုင်းလှနေ သည်။ စည်းစိမ်တိုးနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်ဖြစ်၏။ မေ၏နေထိုင်ရသော အဆောင်အယောင်မှာ မေ့အ တွက်ဆိုလျှင်ပို၍နေချေသေးသည်။ မေ့ဝယ် ထိုကဲ့သို့ သောဘဝတွင်ရှိ၏။သို့သော် မေသည်စိတ်ထဲတွင် အလိုမကျဖြစ်နေ သောအရာတခုစွန်းထင်၍နေလေသည်။ ထိုအကြောင်း ကမေ့အတွက် အလွန့်အလွန်ခက်၍နေသည်။ မေသည် လေသာပြူတင်းမှအဝေးဆီသို့ မျှော်၍စိတ်ကိုလွင့်ကာ ကစားလိုက်ချေသည်။မိုးကောင်းကင်ဝယ် တိမ်ခြေတိမ်သားတို့ လွင့်ပါး ပြေးလွှားနေကြလေသည်။ မေ့စိတ်တွေမှာလည်း ထိုတိမ် သားများနှင့်အတူ လွင့်ပါး၍နေလေသည်။ ““မေမေ”” ““ဟင်.. ခင်မောင် မင်းပြန်လာပြီလား”” ““ဟုတ်ကဲ့ မေမေ ဒက်ဒီမလာသေးဘူးလားဟင်”” ““အေး မင်းဒက်ဒီကတော့ ပြန်လာအုံးမှာမဟုတ်ဖူး ကဲ..ထမင်းတော့အဆင်သင့်ဖြစ်နေပီ သွားစားကြတော့””““ဟုတ်ကဲ့..မေမေ””ခင်မောင်က ရိုသေလေးစားစွာနှင့်ပင် ထမင်းစား အခန်းတွင်းသို့ဝင်သွားလေသည်။