Comic Blog

ဇော်ဇော် ကျောင်းက ပြန်လာတိုင်း အိမ်တန်းတန်း မတ်မတ် ပြန်လေ့မရှိဘဲ ချွေးသံရဲနေအောင် ဘောလုံးကန်ပြီးမှ ပြန်လေ့ရှိသည်။ သို့ပင်ငြားလည်း ၁၀ တန်းစာမေးပွဲကြီးနီးကပ်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် ဘောလုံးကန်ခြင်းကို စွန့်လွတ်လိုက်ရလေသည်….ထိုဟာတင်မကဘဲ အမေဖြစ်သူက ဂိုဏ် ဆရာမ တစ်ယောက်ကိုငှါး၍ အိမ်တွင်သင်ကြားခိုင်းခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဂိုဏ် ဆရာမနှင့် ဇော်ဇော် အပေါက်အလမ်းသိပ်တော့တည့်သည်မဟုတ်ချေ… ဇော်ဇော် က ကျောင်းတွင် မက ဘယ်နေရာရောက်ရောက် မည်သူ့ကိုမဆို အကြောခံသည်မဟုတ်ချေ…. ထိုကြောင့် ကျောင်းတွင် ရန်မဖြစ်သည့်ရက်က ရှားသည်…ရက်ကွက်ထဲတွင်လည်း ထိုနည်းတူ။ ကိုယ်က လက်ဦးမှုရမှကျေနပ်တတ်သူ…. ယခု မေမေ ခေါ်ပေးသော ဂိုဏ် ဆရာမက ထိုသို့မဟုတ်… လူကရက်ရက်စက်စက်လှသလောက် မာနကလည်း ကြီးသည်။

စကားပြောရာ တွင်လည်း အပေါ်စီးက…ဒါကို ဇော်ဇော် မကြိုက်ချေ… မေမေ့ သူငယ်ချင်း၏ တူမဖြစ်နေသောကြောင့်သာ။ “ဇော်ဇော် မင်းမနေ့က စာ အလွတ်ရပြီလား” “မရသေးဘူးဗျာ” (ပမာမခန့် ပုံစံဖြင့်) ” မင်း ငါပြန်သွားပြီး တစ်ချိန်လုံး ဘာလုပ်နေလဲ ” ” တီဗီ ကြည့်နေတာလေ. … ဘာလဲ စာဘဲနေ့ည လုပ်နေရတော့မာလား … သောက်ပိုတွေ…” ဖူးကလျာ ဘဝ မှာ ကျောင်းသားပေါင်းများစွာ ဂိုဏ် လုပ်ဖူးသည်…သူ့ကို ဒီလိုပြန်ပြောရဲ တာဆို၍ ဒီကောင်စုတ်လေး တစ်ယောက်သာရှိသည်။ ဒါကို သူမ မကျေနပ်နိုင်… နာမည်နှင့်လိုက်အောင် ဖူးပြီးနီရဲသောနှုတ်ခမ်းလွာနှစ်ခုကို ပြတ်ထွက်လုမတက် ကိုက်ကာ မျက်ဝန်း အစုံတို့က ထောင့်ကပ်ကာ ဒေါသ ကြောင့် စကားများတစ်ဆို့သွားသည်။

သုခဝတီဟုဆိုလိုက်သည်နှင့် ရန်ကုန်မြို့တွင်းမှ ဆိတ်ငြိမ်ရပ်ကွက်ကို ပြေးမြင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ သုခဝတီရပ်ကွက် လမ်းသွယ်အတွင်းရှိ တိုက်တစ်လုံးအတွင်းမှ ဆူညံသံများထွက်ပေါ်နေသည်။ သေချာနားစိုက်ထောင်မှ အသံသဲ့သဲ့သာကြားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဆူညံသံများအဆုံးတွင် ခြံတံခါးဖွင့်၍ ကားတစ်စီး ထွက်ခွာသွားသည်။ ိုဝရံတာမှ စူးစိုက်ကြည့်နေသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ မျက်ဝန်းတစ်စုံမှ မျက်ရည်ပူများ တလိမ့်လိမ့်ကျဆင်းလာခဲ့ပါသည်။ မိဘနှစ်ပါး၏ရန်ပွဲအပြီး အိမ်မှထွက်ခွာသွားသူမှာ မေမေဒေါ် မေမီရှိန်ပဲ ဖြစ်နေတတ်သည်။ ခေတ်ဆန်ဆန်နှင့် မည်သည့်အရာမှ အလေးမထားတတ်သော၊ အငြိမ်းစားဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ သမီးပီပီ မောက်မာသော၊ မည်သူ့ကိုမှ အောက်ကျခံချင်စိတ်မရှိသောမေမေနှင့် စည်းစနစ်ကြီးပြီး ပညာမာနရှိသော ဖေဖေတို့၏ရန်ပွဲမှာ ထူးဆန်းသည်တော့မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ရောင်ဝါရှိန်လင်း သိတတ်စအချိန်ကတည်းက မေမေနှင့်ဖေဖေ၏ ရန်ပွဲများမှာ ခပ်စိပ်စိပ်ဖြစ်ပြီး ရန်ပွဲတစ်ခုလုံး မေမေ့အသံကသာ ဖုံးလွှမ်းနေတတ်သည်။ ရန်ဖြစ်ပြီးသည်နှင့် အဘိုးအဘွားများနေထိုင်ရာ သုဝဏ္ဏရှိနေအိမ်သို့ သုံးလေးရက်ခန့်သွားနေတတ်ပြီး စိတ်ဆိုးပြေပါက သုခဝတီရှိနေအိမ်သို့ ပြန်လာတတ်ပါသည်။ အိမ်ပြန်လာသည့်အခါတိုင်း အမှားလုပ်မထားသည့်မျက်နှာနှင့် အလည်အပတ်ခရီးမှ ပြန်လာသည့် အိမ်ရှင်မတစ်ဦးကဲ့သို့သာ ပြုမူနေထိုင်တတ်သည်။ ဖေဖေဦးသန့်စင်လင်းနှင့် သားဖြစ်သူတို့ အိမ်ပြန်အလာကိုမျှော်လင့်နေသော်လည်း တပတ်ပြီးတပတ်ကုန်လွန်ခဲ့လေပြီ။ အချိန်တန်လျှင် အိမ်ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း တစ်လကျော်ကျော်အချိန်အတွင်း ရောက်ရှိလာသည်ကား ဒေါ်မေမီရှိန်ဖက်မှ လက်မှတ်ထိုးထားသော ကွာရှင်းစာချုပ် တစ်စုံသာဖြစ်သည်။

ဆူး အိပ်ယာကနိုးလာပြီး နာရီကို ကြည့်မိတော့၆နာရီ အိပ်ချင်စိတ် မပြေသေး။ ညက ကိုကိုနဲ့ ချက်တင် ထိုင်တာ များသွားတယ်။ အိပ်ယာထဲ လူးလှိမ့်ရင်း ကိုကို့စကားတွေ ပြန်ကြားနေမိပါတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်ရမည့် အချိန်မဟုတ် အိပ်ယာထ မျက်နှာသစ်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ဒေါ်ကြီးတောင် မနက်စာပြင်ဆင်နေပြီ။ “ဒေါ်ကြီး မောင့်ဖို့ ကော်ဖီနှပ်ထားပြီလား” “အင်း သမီးဆူး” ဖေဖေ ဆူးနဲ့ ဒေါ်ကြီးက မနက်စာကို အဝစားတတ်ပေမယ့် မောင်ကတော့ ကော်ဖီနှင့် မုန့်တမျိုးမျိုးအပြင်မစားတတ်ပါ။ မောင်ဆင်းလာလျှင် နှပ်ရည် နွားနို့စစ်စစ် သိကြားပါလေကာဖြင့် ကော်ဖီ စိမ့်စိမ့်လေးတခွက် အမြဲ ဖျော်ပေးရတယ်။ ဆူးဖျော်ပေးသော ကော်ဖီမှလွဲ၍ မောင်မသောက်တတ်ပါ။ “မောင် အိပ်ရေးပျက်လို့လား မျက်တွင်းတွေ ချောင်နေတယ်။” “ဟုတ်တယ် မမ ညက စာရင်းလေးတွေ တိုက်နေတာ မပြီးလို့” ”လချုပ်ရက်ဆို မောင်အလုပ်များပြီ ဖေဖေက မောင့်ကို အဲဒါကြောင့် အလုပ်မလုပ်စေချင်တာ” “မမရယ် တတ်ထားတဲ့ပညာတွေ အလကားဖြစ်မှာပေါ့ မောင်ကိုက စာရင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဝါသနာပါတာ မမသိသားနဲ့” ” ဟုတ်ကဲ့ပါ စီအေ ကြီးရယ် ပင်ပန်းလို့ ပြောမိတာပါ” ” ဟော ဖေဖေ ပြန်လာပြီ” လမ်းလျှောက်ပြန်လာသောဖေဖေ အသက်၆၀ပြည့်တော့မည်ဟု သူများပြောရင် ငြင်းမိမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပါတယ်။ မကြာသေးမှီကမှ ဖေဖေ တပ်မတော် အရာရှိဘဝမှ ဆေးပင်စင်နှင့် အရပ်ဘက်ကိုပြောင်းခဲ့ပြီး အနားယူလိုက်ပါတယ်။ ဆူးက ဖေဖေ၏သမီးအရင်းတော့မဟုတ် နာမည်ကျော် ကွမ်လုံတိုက်ပွဲမှာ ဖေဖေ့အတွက် အသက်စွန့်သွားသော စစ်သည်၏ သမီးဖြစ်ပါတယ်။

အဟမ်း… အဟမ်း … အိမ်ထဲမှာ နှစ်ယောက်ထဲရှိတုန်း ကေခိုင် နဲ့ ကျနော် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုမေ့လျော့ကာ လျှာချင်းစီးချင်းထိုးနေတဲ့ အချိန် ချွဲမကြပ်ပဲဆိုးနေမှန်းသိသာလွန်းတဲ့ အောင်ကျော် ရဲ့ ချောင်းဟန့်သံကြီး ထွက်လာတော့ ကေခိုင် ကသူ့နို့အုံပေါ်ရောက်နေတဲ့ကျနော့် လက်ကို အမြန်ဆွဲချလိုက်တယ်…ရှက်လဲရှက်သွားပုံပဲ အောင်ကျော် …မင်း အထဲဝင်လာတာ အသံလေး ဘာလေး ပေးပါလာကွာ… အော်… ရဲလေးရယ် …အိပ်ဇော ပေါက်နေတဲ့ ငါ့ဆိုင်ကယ်ကြီး ခြံထဲဝင်လာတောင်မကြားဘူးလားကွာ… ဟုတ်လား မင်းဆိုင်ကယ်သံကဒီနေ့မှတိုးနေသလားလို့ အဟီး… ကိုယ့်အပစ်နဲ့ကိုယ်မို့ ကျနော် အောင်ကျော့်ကိုသွားဖြဲပြလိုက်တယ်… သူ့မိဘတွေရှိတဲ့ တောင်ကြီးကို ခဏအလည်သွားတဲ့ အိမ်ရှင် သန်းဇော် လဲရောက်မလာပါစေနဲ့အုံးလို့လဲဆုတောင်းရသေးတာ …ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဆိုပီး ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့အိမ်သော့အပ်သွားတဲ့ အတွက် မောင်မင်းကြီးသား ကျန်းမာပါစေချမ်းသာပါစေပေါ့ … လီး…တိုး ရမှာလား ပိုကျယ်လာတာကွ မင်းတို့ သာမွှန်နေလို့မကြားတာ… ဟာ …နင်နော် ဘာမွှန်ရမှာလဲ ကေခိုင် ကပြောပီး အနည်းငယ်တွန့်ကြေနေတဲ့ အင်္ကျ ီကို ဆွဲဖြန့် ကာထရပ်တော့ အောင်ကျော်က သွားတော့မှာလား ကေခိုင်… နင်ကလဲ ငါကစတဲ့ဟာကို အေးဆေးလုပ်ပါဟ (အဲလေ) နေပါဟ…အိမ်ကပြန်အုံးမှာလား ညပဲရောက်တော့မယ် ပြန်လာနေရအုံးမှာပေါ့ မနေဘူးပြန်ပီ …နောက်ကျရင် အမေဆူလိမ့်မယ် ညပါမထွက်ရရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဘဝမှာ ဒါဟာ ပထမဆုံး ယောကျ်ားတယောက်က အင်္ဂါစပ်ကို ကလိပေးတာ ကို ခံဘူးရတာ ။ အင်္ဂါစပ်အတွင်းထဲက တအား ယားလာသည် ။ တခုခုနဲ့ ပွတ်တိုက် ဖြေဖျောက်ချင်မိရအောင်ကို မခံမရပ်နိုင်အောင် ယားတာ ဖြစ်သည် ။ ဒီအချိန်မှာ ကျားဆိုးက အင်္ဂါစပ်ရဲ့ ရသာဖူး အစိလေးကို သူ့နှုတ်ခမ်းကြီးနဲ့ ငုံပြီး စုတ်လိုက်တာကို ရုတ်တရက် ခံ လိုက်ရသည် ။ “ အို့ …..အား……..အား…….အား……” ဒေါ်မိုးမိုးရှိန်း တင်ပါးကြီးတွေ မြောက်ကြွသွားသည် ။ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါသွားသည် ။ အဓိက သော့ချက်ကို ထိသွားတာ ။ ကျားဆိုးသည် မိန်းမတွေကို ကိုင်တွယ်နေကျ ကောင်ပါလား ။ ဒေါ်မိုးမိုးရှိန်းသည် သူဟာ အလိုမတူဘဲ အတင်း ကျင့်ကြံနေသည်လို့ စိတ်ထဲမှာ မရှိတော့ဘဲ သူမကို ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနေတဲ့ လူတယောက် လို့ စိတ်ထဲမှာ ထင်မြင်သွားရပြီ ။ ပေါင်တန်တွေကို အစွမ်းကုန် ဖြဲကားလိုက်မိပြီး သူ့ရဲ့ အထိအတွေ့တွေကို ထပ် ပြီး ရလေမလားလို့ မျှော်လင့်လိုက်မိပြီ ။ မျှေ်ာလင့်ထားတဲ့အတိုင်း ကျားဆိုးရဲ့ လျာကြီးက အပြားလိုက်ကြီး ဒေါ်မိုးမိုးရှိန်းရဲ့ အကွဲကြောင်းကို ယက်လာသည် ။ အရိုးများတယ် ချေးခါးတယ်နဲ့ ကျောင်းသူဘဝထဲက ယောကျ်ားတွေကို ရွေးခဲ့လို့ အပျိုကြီး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ဒေါ်မိုးမိုးရှိန်းသည် ကျော်ကြားတဲ့ ရှေ့နေမကြီး တယောက် ဘဝကို ရောက်ခဲ့တော့လည်း တော်ရုံ ယောကျ်ားတွေက သူနဲ့ တန်တယ် လို့ မထင်တော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရွယ်လွန်ခဲ့သည် ။ အပျိုကြီး ဘဝမှာ ငယ်ငယ်ထဲက ကြားဖူးခဲ့တဲ့ ခရမ်းသီးတောင့် ထိုးထည့်ပြီး အာသာဖြေတဲ့နည်းကို လက်တွေ့ စမ်းကြည့်ခဲ့မိသည် ။ သဘာဝစိတ် ပြင်းပြစွာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ ဆန္ဒမီးကို ချက်ချင်းဘဲ ငြိမ်းသတ်ချင်မိရပြီးယားယံတဲ့ ဝေဒနာကို ခရမ်းသီးတောင့်နဲ့ ဖြေဖျောက်ပစ်မိသည် .။ ဒါကို သိတဲ့ သူငယ်ချင်းက နိုင်ငံခြားက အပြန်မှာ ပါလာတဲ့ ရာဘာလိင်တန်ချောင်းကို သူမဆီကို ပို့ပေးလိုက်တာ ဖြစ်လေသည် ။ ကျားဆိုးသည် ဖူးကြွမို့မောက်နေတဲ့ အင်္ဂါစပ်ကြီးကို အပီအပြင် ယက်ပေးနေသည် ။ တခါတခါ သူ့လျာကြီးသည် နယ်ကျွံပြီး ကပ်ရက်မှာ ရှိနေတဲ့ စအိုပေါက် ညိုညိုလေးကိုပါ ခလုပ်တိုက် ယက်ပေးသွားသည် ။

ငထွေးတို့ အိမ်ကို ငထွေး မိန်းမ ရဲ့ ရပ်ဝေးက သူငယ်ချင်းတယောက် လာလည်တယ်။ အဲဒီ အချိန် ငထွေးက အလုပ်ပြုတ်နေပြီး စိတ်ဓါတ်ကျနေတဲ့ အချိန်ပေါ့။ ငထွေးမိန်းမ က အလုပ်ရှိတယ်။ အဲတော့ ငထွေးက နေ့တိုင်းလိုလို သောက်ဖြစ်နေတယ်။ အရမ်းအမူး မဟုတ်ပါဘူး စိတ်ပြေလက်ပျောက်ပေါ့။ ငထွေး မိန်းမ သူငယ်ချင်း ရှာနာ တဲ့။ဘာသာခြား အိန္ဒိယ အနွယ်ဝင်မြန်မာမလေးပါ။ သူတို့ လူမျိုးထုံးစံအတိုင်း မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း မျက်လုံးရွဲကြီးတွေနဲ့ နာခေါင်းလုံးလုံး ချစ်စရာလေးပါ။ အသားကတော့ အရမ်းမဲတဲ့အဆင့်မဟုတ်ဘူးညိုညိုလေးပါ။ မိန်းမ ကလည်း အလုပ်ကခွင့်ယူလို့မရ၊ ငထွေးကလည်း အလုပ်က ပြုတ်နေတဲ့အချိန်ဆိုတော့ ရှာနာကို ငထွေးပဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ပို့ရတာပေါ့။ အဲဒီမှာ ရှာနာ နဲ့ ရင်းနှီးသွားတယ်။ နောက်တော့ သူ့မြို့ မပြန်ခင် ငထွေးကို ဖေ့ဘွတ် အကောင့်တခု ပေးသွားတယ်။ အဲဒါ သူ့ပါစင်နယ် ဖေ့ဘွတ် တဲ့ ဘယ်သူမှ မသိဘူးတဲ့။ နာမည်က လည်း သူ့နာမည်မဟုတ်ဘူး၊ အင်္ဂလိပ်လို လတခုရဲ့ အမည်ပေါ့ဗျာ။ ငထွေးလည်းအမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ ပဲ ကိုယ့်ကွန်တက်ထဲ ထည့်ထားလိုက်တယ်။ ငထွေးက ကိုယ့်ဖေ့ဘွတ် အမှန်အကန်ပေးလိုက်တယ်။

နောက်တနေ့ မနက်မှာ နိုးနေပေမယ့် အိပ်ရာထဲက သူ မထွက်ချင်လို့ ဆက်အိပ်နေတဲ့အချိန် ဖုန်း လာလို့ ကုတင်ဘေး ကပ်ရက် စားပွဲပေါ်က ဖုန်းကို လှမ်းကောက်ကိုင်လိုက်တယ် ။ “ ထင်အောင်ကျော်လားဟင် …” “ ဟုတ်ကဲ့…မမ ” ဒေါ်ရွှေဖြူသန့် ..ခေါ်တာ ….။ “ ထင်အောင်ကျော် ရေ..နိုးပြီလား..စောစောစီးစီး ခေါ်ရတာတော့ အားနာတယ်ကွယ်…ဒါပေမယ့် ရွှေနန်း အိမ်က တယောက်ထဲ ထွက်သွားလို့..မမတို့ စိတ်ပူနေကြတယ် …ထင်အောင်ကျော် လိုက်ရှာပေးပါအုံးကွယ်….ဒီကောင်မလေး ညလဲ မအိပ်ဘူး..ငိုလိုက်တာလည်း အရမ်းဘဲ…” “ ဟုတ်ကဲ့မမ..ကျနော် အခုဘဲ လိုက်ရှာပါမယ် …” “ သူ ဘာဖြစ်တာလဲ..ရီးစားနဲ့ ကွဲတာလား….” “ ဟုတ်ပါတယ်..မမ…အဲဒီ သဘောပေါ့…” “ အေး..မင်းက သူ ဘယ်တွေ သွားနိုင်သလဲ ပိုသိမယ်..လူလိုရင် ကားလိုရင် ဖုန်းဆက်လိုက်နော်…” “ ဟုတ်ကဲ့…မမ….ရွှေနန်းက ကား နဲ့ ထွက်သွားတာလား…” “ ဟုတ်တယ်…သရီးတူးသရီး နဲ့ ထွက်သွားတာ….” “ ကျနော် အမြန်ဆုံး လိုက်ရှာမယ်..မမ…စိတ်ချပါ….” “ အေးအေး..ထူးခြားရင်…တွေ့ရင် အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပါကွယ် …” “ ဟုတ်ကဲ့ ..မမ…” အိပ်ရာက ချက်ချင်းထ..မျက်နှာသစ် သွားတိုက် ရေချိ ုးလိုက်ရတယ် ။ ရွှေရေးဆီ သွားချော့မယ့် အစီအစဉ် ပျက်သွားပြီ ။ ရွှေနန်းကို လိုက်ရှာဖို့ သူ့ကို ဒေါ်ရွှေဖြူသန့်က တာဝန်ပေးလိုက်ပြီ မဟုတ်လား…။ အိမ်က မထွက်ခင် “ ရွှေရေး ” ကို ဖုန်းထပ် ခေါ်ကြည့်သေးသည် ။ ရွှေရေး မကိုင်ဘူး ။ အရင်ဆုံး ရွှေနန်း ချိန်းတွေ့နေကျ “ ကိုထက် ” တို့ ခြံကို သူ လိုက်သွားကြည့်လိုက်သည် ။ ရွှေနန်း ရဲ့ အရိပ်အရောင်ကို မတွေ့ဘူး ။ ကိုထက်ကို ခေါ်မေးလိုက်တော့လည်း ကိုထက်က ရွှေနန်း မလာ ဘူးလို့ ပြောတယ် ။ ရွှေနန်း နဲ့ တွဲတာများတဲ့ ဒေလီယာဝင်းထွန်း ကို သတိရလိုက်သည် ။ ဒေလီယာဝင်းထွန်း အိမ်ကို သူ ရောက်သွားသည် ။ ဒေလီယာဝင်းထွန်းက ရွှေနန်းဘုံ သူ့ဆီကို ရေက်မလာဘူး လို့ ပြောသည် .။ သူ သူငယ်ချင်းတွေကို ဖုန်းဆက်ပြီး မေးပေးမယ်ဆိုပြီး သူ့ရှေ့မှာဘဲ ဖုန်းနဲ့ သူငယ်ချင်း အိမ်တွေကို ဆက်ပေးသည် ။ သူငယ်ချင်းတယောက်က ရွှေနန်း အလုံလမ်းက သူငယ်ချင်းတယောက်ရဲ့ ပါတီမှာ ရောက်နေတယ် လို့ သတင်းပေးတယ် ။ သူ လိပ်စာမေးပြီး ချက်ချင်းဘဲ လိုက်သွားလိုက်တယ် ။ ခြံဝင်းကျယ်ကြီး ထဲမှာ ကားတွေ တော်တော်များများ ရပ်ထားတာ တွေ့ရတယ်

ရွှေရည်လဲ့သည် ဇော်မင်းကို၏ လီးတန်ကြီးကို သေသေချာချာကိုင်ဆွပေးရင်းက ပိုပြီး စိတ်တွေကြွတက်လာရလေသည်။ “လဲ့..ဇော့်..လီးကြီးကို ကြိုက်လားဟင်..” “လဲ့…မရှက်စတမ်းပြောရရင် လဲ့လေ ဇော့်လီးကြီးကိုဘဲ ကြိုက်နေပြီသိလား။လဲ့ စောက်ခေါင်းထဲမှာလဲ မချောင်ဘူး။ပြီးတော့ သိပ်အားရပါးရ ရှိတယ်ကွယ် နောက်ပြီး အရှည်လဲ ပိုတယ်သိလား။ဒီလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရ အရသာခံရတာကို လဲ့ကြိုက်တယ် သိလား မညာချင်ဘူး” “ဒါပေါ့.လဲ့ရယ် ဒီလို ပွင့်လင်းပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အပေးအယူကောင်း နေကြတော့ မခွဲနိုင်မခွာနိုင် ခိုင်မြဲတာပေါ့..လဲ့.ဇော့်လီးကို စုပ်ပေးကွာ..ခံချင်တယ်” ရွှေရည်လဲ့သည် လီးတန်ကြီးကို ငုံ့ပြီးနမ်းသည်။လီးအနံ့ကလဲ ခပ်သင်းသင်းလေး အဲ မဝံ့မရဲလျှာလေးထုတ်ပြီး ထိပ်ဝကိုယက်ပေးလိုက်သည်။ဇော်မင်းကိုမှာ တွန့်ကနဲ ကော့တက်သွား၏။သူမ၏ ဆံပင်တွေကလဲ ပေါင်ရင်းမှာ စုပြုံပြီး ကျနေတော့ ယားကျိကျိလေးဖြင့် တမျိုးအရသာဖြစ်နေသည်။ ရွှေရည်လဲ့သည် မှိုဖူးလို လီးဒစ်ကြီးကို ငုံလိုက်သည်။ပြီးတော့ သူမ၏နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာ ဖြင့်ဖိ၍ စုပ်လိုက်တော့ရာ ဇော်မင်းကိုမှာ ကော့တက်သွားရသည်။

image “အား.ကျွတ်..ကျွတ်..လဲ့..ရာကောင်းလိုက်တာ.လျှာဖျားလေးနဲ့ကလိပေးပါလား” ကဲကဲ ဇော်ပြောသလိုပင် လျှာဖျားလေးဖြင့်လှည့်မွှေပေးရင်း ဒစ်ဖျားကိုစုပ်ပေးသည်။ ပက်လက်လှန်၍ ဇိမ်ခံနေသော ဇော်မင်းကိုမှာ ဖင်ကြီးတွေ ကြွကြွသွားကာ တကိုယ်လုံး လဲ ကြက်သီးတဖျန်းဖျန်း စုပ်တသပ်သပ်ဖြင့်ဖြစ်နေသည်။ “လဲ့….သိပ်ကောင်းတယ်..စုပ်ပေးပါအုံးကွာ.” လဲ့မှာလဲ ရှေ့သို့ ငုံ့၍ စိတ်ပါလက်ပါစုပ်ရင်း တကိုယ်လုံး ကာမဆိပ်တွေ ဆူဝေလာပါသည်။ယောက်ျား လီးစုပ်ရင်း အရသာတွေ့လာသည်။ ရင်တွေ ခုန်ကာ တင်ပဆုံကြီးတွေကြွလာသလိုပင် ထင်မိသည်။ဒါကြောင့်ပင်လားမသိ။ပို၍ ပို၍ ကြီးလာသော ဇော်မင်းကို၏ လီးတန်ကြီးကို သူမ၏ပါးစပ်ထဲမှ မချွတ်ချင်ဖြစ်နေသည်။ လီးထိပ်ဖျားမှ အရည်ကြည် ခပ်ချွဲချွဲတွေ စိမ့်၍ထွက်နေသည်။မတတ်နိုင်ပါ။ ရွှေရည်လဲ့တစ်ယောက် ပါးစပ်ထဲ မျိုချလိုက်သည်။ဇော်မင်းကို၏ လီးတန်ကြီးကို ပို၍ ငုံလိုက်သည်။လျှာနဲ့ခပ်သွက်သွက်လေးပို၍ ယက်ပေးသည်။ ပြီးတော့လဲ ပိုပြီးစုပ်ပေးရှာပါတော့သည်။

ကျုပ်က အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်လုပ်ငန်း လုပ်ပါတယ်။ အိမ်ပွဲစား ပေါ့လေ။ ကိုယ့်ဝါသနာနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့အလုပ် ဆိုတော့လည်း ဒီအလုပ်ကို လုပ်ရတာ ပျော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်မှာ နာရီ ၄၀ လောက် တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် ဖိနပ်ပေါက်အောင်သွားပြီး အာပေါက်အောင် ပြောရ ဆိုရတာတော့ သိပ်မသက်သာလှပါဘူး။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေလို ပိတ်ရက်မျိုးဆို ပိုဆိုးတာပေါ့။ ဒါကြောင့် ဒီအလုပ်ကို ထီးဖြူ ဖိနပ်ပါး အလုပ်လို့ လူတွေ ပြောကြတာကိုး။ အိမ်ရောင်းချင်တဲ့ သူတွေက ကျုပ်ကို နေ့လည် ၁၂ နာရီ လောက်ကနေ ညနေ ၄ နာရီအထိ အချိန်အတွင်းမှာ ဝယ်မယ့်သူတွေကို လာပြစေချင်ကြတာ။ တစ်နေ့လုံးနီးပါး ဆိုပါတော့ဗျာ။ ဝယ်မယ့်သူလေး တစ်ယောက် နှစ်ယောက်လောက် လာကြည့်မယ့်အရေးကို ကျုပ်က တစ်နေကုန် ကျောတောင့်အောင် တပိန်ပိန် တလိမ်လိမ်နဲ့ သွားစောင့်ပေးရတာပါပဲ။ သူများအိမ်မှာ သွားနေရတာဆိုတော့ ကိုယ့်အိမ်လိုလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေလို့ ဘယ်ရပါ့မလဲ။ ဣန္ဒြေကြီး တစ်ခွဲသားနဲ့ အတောင့်လိုက် ထိုင်နေရတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ပဲ နှင်းမြူတွေ အုံ့မှိုင်းပြီး ခိုက်ခိုက်တုန်အောင်အေးတဲ့ ဆောင်းရာသီရဲ့ နေ့တစ်နေ့ကို ရောက်လာပါတယ်။

လည်ပင်း မှာ ရှုပ်ယှက်ခက်နေတဲ့ ပန်းကုံးတွေ စားပွဲပေါ်ပစ်တင်ရင်း နှုတ်ခမ်းမှာဆိုးထားတဲ့ အနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းနီကို တစ်ရှုးနဲ့ ပွတ်သုတ်ပစ်တယ်။ခုံပေါ်ထိုင်ချရင်း သောက်ရေဘူးဆီ လက်အလှမ်း… “ရှေး…နင့်ကို ဂျာကြီးလှမ်းခေါ်နေတယ်… ဘိုးတော်တွေဝိုင်းမှာ” “ငါအမောတောင် မပြေသေးဘူး” “အဲ့ဒါဆို ငါသွားလိုက်ရမလား” “သွားချင်သွားလေ…ငါမလာနိုင်ဘူးပြောလိုက်” ကိုယ်လုံးနည်းနည်းသွယ်ပေမဲ့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကလေးပုံစံလေးနဲ့ ညိုက မျှော်လင့်တကြီးနဲ့မေးတယ်…ဧကန်န ခုချိန်ထိ လူမရသေးဘူးထင်တယ်… “ငါ တကယ် သွားရမလားဟင်” “အင်း သွားလိုက်…ငါနေမကောင်းလို့ အခုပဲ ပြန်တော့မှာလို့” “ကျေးဇူးပဲဟာ..ငါသွားတော့မယ်” “အင်း” ညို ထွက်သွားမှ ရေဘူးကို မော့သောက်ရင်း အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်တယ်…

image “ရှေး” နှစ်ပေါင်းများစွာ..ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခု… “နင်ပြန်တော့မှာဆို…ငါပြန်လိုက်ပို့မယ်” “ငါ ဒီည အိမ်ပြန်မှာ…” “ဘယ်ပဲပြန်ပြန်…ငါလိုက်ပို့မယ်” “မလိုဘူး” ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောရင်း စားပွဲပေါ်က ကိုယ့်ပစ္စည်းတချို့ အိတ်ထဲ ကောက်ထည့်ပြီး လှည့်အထွက်… “ရှေး” ခေါ်သံနဲ့အတူ နီးကပ်လာတဲ့ မျက်နှာ..ထို့နောက် ကျမ နှုတ်ခမ်းပေါ် နွေးထွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံ ကျရောက်လာတယ်… သူ့လက်တွေက ကျမ ခါးကို သိုင်းဖက်လာတဲ့အခါ… “အွင့်” ကျမ တင်ပါးလေးစားပွဲအစွန်းမှာ မှီမိသွားတဲ့အထိ ခပ်ကြမ်းကြမ်း တွန်းဖက်ရင်း နေနေ ကျမနှုတ်ခမ်းကို မွတ်သိပ်စွာနမ်းတယ်.. “ြပြတ်” “နင်..ဘာလုပ်…အင့်” သူ့လက်တွေ ကျမခေါင်းကို ထိန်းကိုင်ရင်း အငမ်းမရထပ်နမ်းတယ်… နှုတ်ခမ်းခြင်း နမ်းနေရင်း သူ့လျှာနွေးနွေးက ကျမ နှုတ်ခမ်းတွေကို ပွတ်သပ်ကျီစယ်ရင်း ကျမပါးစပ်ထဲတိုးဝင်လာတယ်…