မိမာယာ နှင့် ပြည့်တန်ဆာ အပိုင်း (၂)
အခန်း ( ၇ )
“အို အို အို … ဦး ဦးတရုတ်ကလည်း … ဟင် ဟင် အဟင့်”
ခင်လေးနွယ် ခပ်ညုညုကလေး ညည်းသံကလေးပြုရင်း ရုန်းမလိုနွဲ့မလို ဟန်ကလေးပြုလိုက်ပါသည်။ ဦးတရုတ်လက်ကမူ သူမကို လုံးဝလွှတ်ပေးခြင်း မရှိပါ။
“နွယ်လေး မနှင်းနဲ့ စကားပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား”
“အင်း ပြော ပြောခဲ့ တယ် ဟို ဟို … ”
“ဘယ်လို သဘောရလဲ ကိုတရုတ်နဲ့နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။ နှင်းကတော့ပြောတယ် နွယ့်မှာ ငွေတအားလိုတယ်တဲ့။ သူလည်း နှင်းလိုပဲ အဆင်ပြေအောင် တစ်ခုခုလုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါ တကယ်ပဲမဟုတ်လား နွယ် … ကိုယ့်ကို ပြောလေ ”
ခင်လေးနွယ် သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ရုန်းထွက်လိုက်ကာ လူချင်းအနည်းငယ်ခွာထိုင်လိုက်ပြီး ဦးတရုတ်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားကနေ သူ့မျက်နှာကို စေ့စေ့ပင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ် ဦးတရုတ် နွယ့်မှာ အခက်အခဲတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဲဒါတွေ အကုန်သာ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် နွယ် ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်။ ဦးတရုတ် အခုလုပ်နေတဲ့ အလုပ်ထဲမှာ နွယ့်ကိုကြိုက်တဲ့နေရာကနေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခိုင်းချင်ရာခိုင်းလို့ရတယ်။ နွယ် တစ်ယောက်တည်း လုပ်သင့်မလုပ်သင့် ကြိတ်စဉ်းစားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ မိန်းကလေးဆိုတော့လည်း နွယ့်အနေနဲ့ ဘယ်လောက် အပြောရခက်မယ် ဆိုတာ ရှင်နားလည်ပါလိမ့်မယ်”