“ဖြစ်ပါ့မလား ဖေဖေ၊ တော်ကြာ မောင်လေးတို့ ပြန်လာရင် အကျိုးနည်းကြလိမ့်မယ်”
မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။
ကျွန်မတို့အိမ်က ကျောက်မြောင်း သီတာလမ်းထဲမှာပါ။ လေးလွှာက တိုက်ခန်းတစ်ခန်းပေါ့။ ကျမအပါအဝင် ဖေဖေ၊ မေမေနဲ့ မောင်လေး အားလုံး မိသားစုလေးယောက် နေကြပါတယ်။
ကျမနာမည်ကတော့ မေ လို့ ခေါ်ပါတယ် ။ အသားလတ်တယ် အရပ်က ၅ ပေ ၄။ နည်းနည်းဝတယ် ။ ပြောရရင် စိုးမြတ်နန္ဒာလို ဆိုက်မျိုး ။ အားလုံးက ချောတယ်လို့တော့ ပြောကြတယ်။
အဖေကတော့ သူတို့သူငယ်ချင်းတွေ စုထောင်ထားတဲ့ ရွှေပန်းတိမ် ဆိုင်မှာ လုပ်ပါတယ်။ အသက်က ၄၅ နှစ်ပါ ။ မေမေ့အသက်က ၄၇။ ဆေးဆိုင်တစ်ခုမှာ လက်ထောက်မန်နေဂျာပါ။ မောင်လေးက ၂၁ နှစ် ။ ဘွဲ့ရပြီးချင်းပဲ မေမေ့ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်။ ကျမကတော့ ဘွဲ့ရ ထမင်းချက်ပါ ။ ပျော်စရာကောင်းတဲ့မိသားစု တစ်ခုပါ ။ ပွင့်လင်းပြီး သူငယ်ချင်းတွေလို ဆက်ဆံခေါ်ပြောခဲ့ကြ စလိုက်နောက်လိုက်ကြပါပဲ ။