Comic Blog

ရိုးသားတဲ့ ဆရာမလေးကို ကာမတနှာ နောက်ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း

2024-01-30

ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ပြုမည်ဆိုလျှင် ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ မင်္ဂလာလက်ထက်ပွဲကို ကျင်းပလေ့ရှိကြတယ်။ နယ်ခြားနေတဲ့ စုံတွဲတွေဆို တစ်ဖက်မှာတစ်ပွဲစီ ကျင်းပကြတယ်။ အများအားဖြင့် မိန်းကလေးဘက်မှာ ကျင်းပလေ့ရှိပါတယ်။ အချို့သောသူတွေအဖို့ တစ်ပွဲသာကျင်းပသဖြင့် ကျန်တစ်ဖက်က အပေါင်းအသင်း မိတ်ဆွေတွေ အခက်တွေ့ကြရတယ်။ ယခုဇာတ်လမ်းက ထိုပြသနာကို အစပြုပြီး အိအိငြိမ်းဆိုတဲ့ ကောင်မလေးအတွက် လမ်းနှစ်သွယ်ကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့တယ်။ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရင် ကျန်တစ်ခုကို ရင်နာစွာ စွန့်ပစ်ရမှာပါ…။

အလယ်တန်းပြဆရာမလေး အိအိငြိမ်း ချစ်သောကိုနှင့် အိမ်ထောင်ရက်သားကျပြီဖြစ်၍ ကိုအလုပ်သွားချိန် စနေနေ့တွင် အိအိငြိမ်း တစ်ယောက်တည်း အိမ်တွင်ကျန်ခဲ့သည်။ အိအိငြိမ်းမှာ ကိုနှင့် မင်္ဂလာဆောင်ပြီးသည်မှစ၍ ကိုနှင့်တစ်ခါသာ ချစ်ဖူးသေးသည်။ အိအိငြိမ်းမှာ ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိ မိန်းကလေးဖြစ်သဖြင့် ကိုက အိအိငြိမ်း ငြင်းဆန်သဖြင့် အင်္ကျီမချွတ်ဖူးသေး။ ဟိုနေ့က ထဘီလေးကို အသာလှန်ကာ ၃ မိနစ်ခန့်လုပ်ပြီးလျင် ကိုက ပြီးသွားသည်။

အိအိငြိမ်းမှာ အသက် ၂၅ နှစ်ခန့်ရှိပြီး အသားလေးက ဖြူ၀င်းစိုပြည်သည်။ အထူးသဖြင့် နက်မှောင်နေသော ဆံကေသာလေးများမှာ အိအိငြိမ်းကို မဟာဆန်၍ ကျက်သရေရှိစေသည်။ အရပ်က ၅ ပေ ၆ လက်မခန့်ရှိပြီး အရပ်နှင့်လိုက်အောင်ပင် ခန္ဓာကိုယ်က သူ့နေရာနှင့်သူ အချိုးကျနေသည်။ သေးသွယ်သော ခါးလေးအောက်မှ စွင့်ကားလုံး၀န်းသော တင်သားများနှင့် မို့တင်း၍ ကြွရွနေသော ရင်သားနှစ်မွှာတို့မှာ မြင်သူပုရိသတို့ကို လည်ပြန်ငေးစေသည်။ ကျောင်းချိန်တွင်ဆိုလျှင် အိအိငြိမ်းသည် ပါးတွင်သနပ်ခါးလေးများ ပါးပါးလိမ်း၍ သူမ၏ နက်မောင်လှသော ဆံပင်များကို ထုံးထားသည်မှာ ခန့်ညားချောမောလွန်းလှသည်။

“ အေး.. နင့်ကို ကြည့်ကြည့်ပြီး ငါ့စိတ်တွေ တအား ဖောက်ပြန်နေတယ်.. ထွေးထွေးရီ "

2024-01-30

ကျော်စိန်ဘ တောထဲ ရောက်နေသည် ။ သူသည် မုဆိုးတစ်ယောက်ပါ ။ တောသတ္တဝါတွေကို ချောင်းမြောင်း သတ်ဖြတ်တဲ့ မုဆိုး ။ သူ ပဲခူးရိုးမ တောင်ခြေ တောကြီးရဲ့ တောနက်ထဲမှာ ရောက်နေသည် ။ စိမ်းစိုထူထပ်တဲ့ တောနက်နက်ထဲမှာ တစ်ကိုယ်တော် သေနတ်သမား မုဆိုးကျော်စိန်ဘ သည် သားကောင်ကို ရှာဖွေနေသည် ။ အပင်မြင့်ကြီးတွေရဲ့ ထိပ်ဖျားမှာ မျောက်တစ်အုပ် တကွိကွိနဲ့ တစ်ပင်နဲ့ တစ်ပင် ကူးလွှဲ ပြေးလွှားနေသည် ။ လက်တန်ရှည်ရှည် အမြီး ရှည်ရှည်နဲ့ မျောက်လွှဲကျော်တွေ . . ။ တကိုယ်လုံး အနက်ရောင် ။ မျက်နှာတွေက အဖြူရောင် …။ တစ်ချက်တစ်ချက် ခပ်ဝေးဝေးဆီက ငှက်တွေ ဝုန်းကနဲ ထပျံတဲ့ အသံကိုလည်း ကြားရသည် ။

သူသည် ဝါရင့် မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သည် ။ သူသည် အဖော်အပေါင်းနဲ့ အမဲ မလိုက်တတ် ။ သူက တစ်ကိုယ်တော် ။ သားကောင်ကြီးတွေကို ချောင်းမြောင်း ပစ်ခတ်လေ့ရှိတဲ့ ဝါရင့်မုဆိုးတစ်ယောက် ပီပီ တစ်ကိုယ်ထဲ တစ်ယောက်ထဲ အမဲလိုက်ရတာကို ကြိုက်သည် ။ တခါတရံမှာတော့ တောခြောက်ပြီး ပစ်ခတ်ရင်တော့ ဒေသခံရွာသားတွေကို တောခြောက်ခိုင်းပြီး အထိတ်တလန့် ပြေးလာတဲ့ သားကောင်ကို သူက စောင့်ဆိုင်းပြီး ပစ်ခတ် သတ်ဖြတ်လေ့ ရှိသည် ။

“ ကဲလာ….အကိုက ကျမကို ချွတ်….ကျမက အကို့ကို ချွတ်ပေးမယ်…ဟလား…”

2024-01-29

ညက တိတ်ဆိတ်လွန်း၍ အမှောင်က သိပ်သည်းလွန်းနေသည်။ ချစ်ထွန်း အပိုင်စားရထားသော ကားဂိုဒေါင်၏ နောက်ဖက် အိပ်ခန်းလေးထဲ၌မူ အပြာရောင် မီးပွင်းလေးက လင်းလက်၍နေသည်။

“ ဒါ အစ်ကို့ အိမ်လားဟင်…”

“ ဟင့်အင်း….ကိုယ်က သူများဆီမှာ ကပ်နေရတာ…”

“ အင်း…တော်တော် ချမ်းသာတာပဲ…”

ကောင်မလေးက စကားတတ်ပြီး ဖေါ်ရွှေ၏။ ညဉ့်မယ်လေးတစ်ယောက်ကို ချစ်ထွန်းက ညလုံးပေါက်ဆွဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ မင်း…ကိုယ့်ကို ဈေးမပြောရသေးဘူးနော်…”

“ ငါးခုလေ…အဲဒီပေါက်ဈေးပဲ…”

“ အဟဲ…ငါးရာလား…”

“ အဲ…ဟယ်…ငါးထောင်လေ ဆရာကြီးရဲ့…”

“ ကိုယ် တကယ်မသိလို့ပါ…အခုမှ မင်းကို ပထမဆုံး ခေါ်မိတာပါ…”

“ သနားလိုက်ရတော့မလား…”

“ မသနားပါနဲ့…ရပါတယ်….သုံးထောင်ဆို မရဘူးလား…”

“ အလိုလေးတော်…ဘာမှတ်လို့ ဈေးဆစ်နေရတာလဲ…တစ်ညလုံး ရှင်နဲ့နေရမယ့် ကျမဒုက္ခကိုလည်း ထည့်တွက် အုံး….”

“ ငါးထောင်ပဲလားကွာ…အဲဒါ…အကုန်ပဲ…”

“ ဟင်း…ကျမတော့ ဖိတ်စာမှားပြီထင်တယ် ဒါနဲ့ ရှင်တစ်ယောက်ပဲ လုပ်ရမှာနော်…”

“ တစ်ယောက်ထဲပါ…”

“ အင်း တချို့က တစ်ယောက်ထဲဆိုပြီး ခေါ်သွားတာ ဟိုရောက်တော့ လေးငါးခြောက်ယောက်ဖြစ်ရော ငွေကျတော့ အပြည့်မပေးချင်ဘူး…”

ညိုချောလေးမို့ အရသာ ပိုထိမိ စွဲလမ်းစေတယ်

2024-01-29

`ခွေးတွေ.. ရှင်တို့ … ခွေးတွေ သိလား´

အငုံ ငယ်သံပါအောင် ကြုံးအော်ပစ်လိုက်သော အသံလေးက တိုက်ကြီးအတွင်း ဗုံးပေါက်ကွဲသလို မြည်ဟီးသွားလေသည်။

အငုံရဲ့မေမေ ပွင့်က ခပ်ဝေးဝေးရောက်နေသော ထမီကို ကယောင်ကတမ်း ဆွဲယူပြီး ခြေမှစွပ်ဝတ်ကာ၊ ပြေကျနေသော ဆံပင်ကို ကပိုကရို ထုံးဖွဲ့သည်။ နို့နှစ်လုံးအပေါ်သို့ အလိပ်လိုက်လေး တက်နေသော ဘရာစီယာကို အတင်းဆွဲချပြီး အုံကြီးထွားကြိုင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖုံးဖိကာကွယ်သည်။

ဦးဦးသံဒိုင်က ပုဆိုးကို ကောက်ဝတ်ပြီး တံခါးဝသို့ သုတ်ခြေတင်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။

`လူယုတ်မာကြီး.. ရှင်ပြဿနာတက်သွားချင်လား.. ထိုင်စမ်း.. ဘယ်မှမသွားနဲ့´

ခြောက်ပေးနီးပါးထွားကြိုင်းသော ကိုသံဒိုင်က (၁၆) နှစ်သမီးလေး အငုံ၏ အဆိုကို လေးစာရိုကျိုးစွာ လိုက်နာရှာသည်။

`အကုန်.. စောက်ရှက်ကွဲကုန်မယ်´

အငုံက နာဇီဟစ်တလာမျက်နှာဖြင့် ဟိန်းဟောက်သည်။ ပွင့်က ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေရှာသည်။

`ကြည့်ပါဦးရှင်.. ဒါ.. ဧည့်ခန်းရှင့်.. ဧည့်ခန်း..။ ကျမဒက်ဒီ.. ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံတွေ့ဆုံတဲ့.. မင်္ဂလာရှိတဲ့ ဧည့်ခန်း သိကြရဲ့လား´

သင်းချိုင်းကုန်းက ငဖြုတ်ကြီး

2024-01-29

နေဝင်ရီတရော အချိန် . . .။ မြို့စွန်က သုသာန် တစပြင်ထဲက တဲကလေး …။ သင်းချိုင်းစောင့်ကြီး ငဖြုတ်ကြီး နေတဲ့နေရာ. .။ လူသူ အရောက်အပေါက် နည်းတဲ့ နေရာမို့ တဲထဲက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံဘလံတွေကို ဘယ်သူမှ ကြားကြမှာ မဟုတ်ပေ . .။

( လုပ်ပါ ဦးဖြုတ်ကြီးရယ် . .။ ကျမယောင်္ကျား ကိုမာဒင်ကလည်း အလုပ်က ပြုတ်သွားတာ ဦးဖြုတ်ကြီးလည်း အသိဘဲ . .)

( နင် အရင်ယူထားတာတွေတောင် ပြန်မဆပ်သေးဘူး . . ကျော့ရီ … )

( ပြန်ဆပ်ပါ့မယ် . . ဦးဖြုတ်ကြီးရယ် . .။ ကျမက ဦးဖြုတ်ကြီးကို ညာမဲ့လူလား . .)

( ငါက အတိုးလည်း ဘာမှ တစ်ပြားတစ်ချပ် ယူတာ မဟုတ်ဘူး ..)

( အင်းလေ . .။ ဦးဖြုတ်ကြီး ကျမ အပေါ်ထားတဲ့ စေတနာကို သိလို့ . . ဟောဟိုမှာ ကျမ ခြံက ထွက်တဲ့. . ဘူးသီးနဲ့ ကြက်ဟင်းခါးသီးတွေ .. ဦးဖြုတ်ကြီးအတွက် ယူလာပေးတာ . .)

လူများမသိအောင် ခိုးလုပ်ရတဲ့ အရသာကောင်းတစ်ခု

2024-01-29

အသုဘ တစ်ခုတွင်…

“ဟီး……ဖေဖေနဲ့မေမေ သမီးတို့ကို ထားခဲ့ပြီလား။”

“ဟီး.. မမ မေမေတို့ကို ခေါ်ပါဦး။”

“မေမေ ဖေဖေ ထပါဦး သားတို့ကို ကျောင်းလိုက်မပို့တော့ဘူးလား။”

ဒေါ်စန်းတင်မှာ မိမိ၏ တူမနဲ့တူ နှစ်ယောက်ကို ဖက်ထားရင်း

“ညီမလေးရေ၊ မောင်လေးရေ အဖြစ်ဆိုးလှချည်လား။ နင်တို့သားသမီးတွေကို ဒီအတိုင်းထားသွားတော့မှာလား။ ရပါတယ် ညီမလေးတို့။ ငါ့တူ၊ တူမတို့ကို ငါ့သားသမီးလို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပြီး မွေးစားမယ်။ ညီမလေးတို့ ကောင်းရာသုကတိလားပါစေ။”

“သားတို့သမီးတို့ အားမငယ်ကြနဲ့ အရီးတစ်ယောက်လုံး ရှိတယ်။”

ဒါဟာ ဖိုးဂျမ်းရဲ့ ဘဝအပြောင်းအလဲ တစ်ခုပါ။ ဖိုးဂျမ်း အသက် ၁၀ နှစ်သားမှာ မိဘနှစ်ပါးက ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်ပြီး ဆုံးသွားကြသည်။ ဒါကြောင့် အဒေါ်ဖြစ်သူက မျက်စိသူငယ်နားသူငယ်နဲ့ ကျန်ခဲ့တဲ့ တူနဲ့တူမတို့ကို မွေးစားလိုက်သည်။ ကျောင်းကိုလည်း ဆက်လက်ထားပေးသည်။ ဖိုးဂျမ်းရဲ့အစ်မ နာမည်မှာ မဌေးယဉ်ဖြစ်ပြီး သူထက် ၅ နှစ်ကြီးသည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဒေါ်စန်းတင်မှာလည်း သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။ သမီးနာမည်မှာ မခင်ငြိမ်းလတ် ဖြစ်သည်‌။ မဌေးယဉ်ထက် နှစ်နှစ်ကြီးသည်။

“အား နာတယ် ပြန်ထုတ်ပေးပါတော့ နာလွန်းလို့ပါ အား ကျွတ်ကျွတ်”

2024-01-29

ဤဇာတ်လမ်းမှာ ဖေ့ဘွတ်ဂရုတစ်ခုတွင် ကျွန်တော်ရေးခဲ့သော ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပါသည်။ အဲ့ဒီမှာတော့ Private Group မို့ ကျွန်တော်သဘောကျတဲ့ အပြင်က မင်းသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အမည်အရင်းအတိုင်း ရေးတင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါသည်။ အခုအခါမှာတော့ သူမနှင့်သိသောသူများ၊ သူမရဲ့ပရိတ်သတ်တွေ စိတ်အနှောက်အရှက် မဖြစ်အောင်လို့ မင်းသမီးအမည်ကိုပြောင်း၍ တင်လိုက်ပါသည်။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ကျော်ကြီး…။

————————————-

မှုံရွှေရည် ခိုင်မာလာနှင်းဆီ ကြိုင်ကာသာသင်းကြည် မြိုင်ဟေမာအတွင်းထုံဝေစီ သင်းရနံ့ကမွှေးလွင်သည် ဝင်းဖန့်ဖန့် ထွေးချင်သည် သင်းပျံ့ပျံ့ပန်းဝတ်မှုံရွှေရည် မှုံရွှေရည်…

ဒိုင်း… ဒိုင်း..

အငြိမ့်မင်းသမီးလေးခိုင်ခိုင်ခင်မျာ အငြိမ့်ကနေရင်းနဲ့ သေနတ်သံတွေ ကြားလိုက်ရလို့ လန့်သွားရှာလေသည်။

“ဗိုလ်မိုးသီးကွ တစ်ယောက်မှ မလှုပ်နဲ့။ အကုန်လုံး သေသွားမယ်”

ဒိုင်း… ဒိုင်း…

ဗိုလ်မိုးသီးလို့ အသံကြားလိုက်တာနဲ့ ပွဲကြည့်နေတဲ့ လူအားလုံး လန့်ဖြန့်ကာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြား ကြကုန်သည်။ အထူးသဖြင့် ရွာထဲရှိ အပျိုအရွယ် မိန်းကလေးတွေခင်မျာ အလွန်ကြောက်လန့်ကာ ဆောက်တည်ရာမရတော့ပဲ ငိုယိုကြလေသည်။ အကြောင်းမှာ အခုရွာကို ဓားပြလာတိုက်တဲ့ ဓားပြဗိုလ် ဗိုလ်မိုးသီးဆိုသူမှာ ဓားပြတိုက်သည်ထက် ရွာထဲက အချောဆုံး ကွမ်းတောင်ကိုင် ပန်းတောင်ကိုင် မိန်းမပျိုလေးတွေကို မုဒိမ်းကျင့်လေ့ရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် သူကြိုက်တဲ့ ရုပ်ချောချော ဘော်ဒီတောင့်တောင့်နဲ့ မိန်းမပျိုလေးတွေဆိုရင် လူပုံအလယ်မှာပဲ အတင်းမုဒိမ်းကျင့်သည့်အပြင် သူ့ရဲ့ ဓားပြစခန်းကိုပါ ဖမ်းခေါ်သွားပြီး ချုပ်ထားကာ သူလိုးချင်တဲ့အချိန်တိုင်း မညှာမတာဘဲ အတင်းတက်လိုးလေ့ရှိသူဖြစ်သည်။

ပန်းတိုင်းမွှေးသလို နမ်းတိုင်းနွေးစေသတည်း

2024-01-28

“သူရရေ…. ဦးလေးဦးအောင်လှက အိမ်လာခဲ့ပါဦးတဲ့”

လိမ္မော်ခြင်းတွေကို တဲဆီသယ်ပို့နေတဲ့ နေရာမှာ ကြီးကြပ်နေတဲ့ ကျနော်။ ရွာထဲကပြန်လာတဲ့ ရဲကို ရဲ့ စကားသံကြောင့်

“ဟာကွာ ဒီမှာ ကားတင်ဖို့ ခြင်းမပြည့်ရသေးတဲ့ကြားထဲ။ ရဲကို ဘာအတွက်တဲ့လဲ”

“အာ့တော့ မသိဘူးကွ။ ဒါပေမဲ့ မြို့ကဧည့်သည်တွေတော့ ရောက်နေတာတွေ့တယ်။ ဪ နောက်ပြီး မှာလိုက်သေးတယ်။ ခေါင်သီးလဲ ယူလာပေးဦးတဲ့”

ခေါင်သီးဆိုတာက လိမ္မော်သီးထဲမှာ အလုံးကြီးကြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းတာကို ခေါ်တယ်။ လိမ္မော်သီးမှာ အမျိုးအစားခွဲပုံက စောစောက ပြောသလို နံပါတ်တစ်က ခေါင်သီး။ နံပါတ်နှစ်က အဲ့ထက် တဆင့်နိမ့်တဲ့ ကြီးသီး။ နံပါတ်သုံးက နောက်တစ်ဆင့်နိမ့် လတ်သီး။ အဲ့အောက်ကိုတော့ သောင်းပြောင်းလို့ခေါ်တဲ့ အညံ့စားပေါ့။

ကျနော့်နာမည်က သူရဇော် ပါ။ အသက်က ၂၄ နှစ် အမေမုဆိုးမနဲ့ သားအမိနှစ်ယောက်။ ကျနော့်ရဲ့ ပညာရေးကတော့ ဆယ်တန်းကျပြီး ဆက်မတက်တော့ဘဲ ဦးအောင်လှရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးခြံထဲ အလုပ်ဝင်တာ အခုဆိုရင် မျက်နှာလွဲရတဲ့ လူယုံအဆင့်ကို ရယူနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ကျနော့်အမေကလည်း အခုမှအသက် ၄၄ နှစ်ဘဲ ရှိသေးတော့ တောသူတောင်သားပီပီ လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်သေးတော့ ခြံထဲမှာ နေ့စားလူငှါးလိုလို့ခေါ်ရင် အပိုဝင်ငွေရတယ်ဆိုပြီး ဝင်လုပ်တယ်။ မလုပ်ဖို့ပြောတော့

ဖောက်ပြန်ခြင်းရဲ့နောက်ကွယ်က အရသာကောင်း

2024-01-28

အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါလို့ နှုတ်ခွန်းဆက်ပါရစေရှင် ။ နာမည်ကတော့ မျိုးမမ ပါ၊ မျိုးလို့ပဲ ခေါ်ကြပေါ့နော်။ တဆက်တည်း မျိုးရဲ့ အကြောင်းအရာလေးတစ်ခုကို ရင်ထဲမှာ သိမ်းထားရတာ ပင်ပန်းလွန်းလို့ အကုန်လုံးရှေ့မှာ ဖွင်ပြပြောပြချင်တယ်၊ ပြောပြပါရစေနော်. .. ။

အသက်ကတော့ မပြောတော့ပါဘူးရှင် ။ အဲ မပြောလို့တော့ မဖြစ်သေးဘူး ။ ကိုကို မောင်မောင်များကတော့ အသက်မသိပဲ မျိုးကို စိတ်၀င်တစားရှိကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

အသက်ကတော့ ပြောရမှာတော့ ခက်ရှက်ရှက်ပါ ။ အဲ့လိုပြောလို့ အသက် ၅၀ အဖွားကြီးလို့ မထင်လိုက်ကြပါနဲ့နော် ။ မျိုးအသက်က ၃၀ ရှိပြီ ၊ အိမ်ထောင်သည်ပါ ။

မျိုးနဲ့ ကိုအောင်ကြီးတို့ လင်မယားသက်တမ်း တစ်နှစ်ကျော်လောက်မှာ သားလေးတစ်ယောက် ထွန်းကားခဲ့ပါတယ်။ သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ သားလေးပါ ။ မျိုးရယ်၊ သားလေးရယ်၊ ကိုအောင်ကြီးတို့ မိသားစုသုံးယောက် ပျော်ရွှင်အောင် နေခဲ့ကြတယ် ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်းချစ်သလို၊ မျိုးလင်တော်မောင် ကိုအောင်ကြီးကလည်း အရမ်းကို အပြုအစု အယုအယကောင်းပြီး အလွန်ကြင်နာတတ်တဲ့ ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက်ပေါ့။ ရုပ်ရည်ကတော့ မင်းသားပြေငြိမ်းနဲ့တောင် ခပ်ဆင်ဆင်ရယ်။ ဟီးဟီး ကြော်ငြာလေး ၀င်လိုက်ဦးမယ်။

” အင်း.. ဟင်း.. အစ်ကိုရယ်.. ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ.. နွယ်မနေတတ်တော့ဘူး.. အရမ်းဆိုးတာပဲ.. ”

2024-01-28

တင်ယုနွယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေရသည်။ လူနေထူထပ်သော ရန်ကုန်မြို့ကြီးမှာ လူတန်းစား အမျိုးမျိုးရှိသည့်အနက် အလုပ်သမားလူတန်းစား များပြားခြင်းကြောင့် ညနေစောင်း အလုပ်ဆင်းချိန်များ၌ ကားဂိတ်တွေမှာ လူတွေပုံလို့နေ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကားတွေ လူကြပ်သွားသည်မှာ ညရှစ်နာရီခွဲလောက်အထိ ကားပေါ်တိုးတက်၍ပင် မရနိုင်။ ထို့နောက်ပိုင်းတွင်တော့ ကားကရှားသွားပေပြီ။

တင်ယုနွယ်တို့အလုပ်က မော်တာစက်ချုပ်လုပ်ငန်း။ အလုပ်ကျလျင် ကျသလို အိမ်ပြန်နောက်ကျတတ်သည်။ တခါတရံဆို ညရှစ်နာရီခွဲ ကိုးနာရီလောက်မှ အလုပ်သိမ်းရတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အလုပ်ရှိရာ မင်္ဂလာဒုံမှ သူမနေထိုင်ရာ အင်းစိန်စျေးနားသို့ အပြန်ခက်ခဲတတ်၏။ ပုံမှန်ပြေးဆွဲနေကျ လိုင်းကားတွေ ဂိတ်သိမ်းသွားပြီး အောက်ဆိုက်ကားတောင် အလာကျဲသွားသည့် အချိန်မို့ တင်ယုနွယ်တစ်ယောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေရခြင်းဖြစ်၏။ အိမ်ပြန်ရောက်လျင် အိမ်မှုကိစ္စအတွက် ပူပန်ရခြင်းမရှိသူမို့သာ တင်ယုနွယ်အတွက် တော်သေးသည် ဟုပြောရမည်။

တင်ယုနွယ်တို့အိမ်မှာက လူဦးရေ များများစားစား မရှိ။ သူအပါအဝင် သုံးဦးသာရှိသည်။ တင်ယုနွယ်၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်ရီနှင့် တင်ယုနွယ်၏ သားလေး မိုးထက်မြင့်တို့သာရှိ၏။ တင်ယုနွယ်က ကလေးတစ်ယောက်အမေ တစ်ခုလပ်မလေး ဖြစ်သည်။ လင်ဖြစ်သူက နိုင်ငံခြားသို့သွားပြီး အလုပ်လုပ်ရင်း ထိုနိုင်ငံမှာပင် နောက်အိမ်ထောင်ကျသွားသဖြင့် တင်ယုနွယ်မှာ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ကျန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဆွေမျိုးသားချင်း မရှိရှာသော တင်ယုနွယ်ကို ယောက္ခမဖြစ်သူက သနားစိတ်ဝင်ကာ မြေးနှင့် ချွေးမတို့ကို ခေါ်ယူပြီး သားဖြစ်သူ၏ အပြစ်ကို ပေးဆပ်သည့်အနေနှင့် ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။