Comic Blog

အခုရေးမယ့် ဇာတ်လမ်းလေးက ကျမဘဝရဲ့ လိင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံပါ။ ဖြစ်ခဲ့တာကြာလှပြီ ဆိုပေမယ့် ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံဆိုတော့ ဒီနေ့အထိ သေသေချာချာ မှတ်မိနေဆဲပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျမက (××) နှစ်ကျော်ကျော်လေး ရှိပါသေးတယ်။ (×) တန်းအောင်ခါစပေါ့။

ကျမတို့လမ်းထဲမှာ ကျမသူငယ်ချင်း မိတာ ဆိုတာရှိတယ်။ သူတို့အိမ်ကြီးက အကြီးကြီး နှစ်ဆောင်ပြိုင်အိမ်ကြီး၊ သူတို့မိဘတွေကလည်း အရမ်းသဘောကောင်းပြီး ကျမတို့တွေကို အရမ်း အလိုလိုက်တော့ ရပ်ကွက်ထဲက ကလေးတွေ အဲ့ဒီအိမ်ကြီးမှာဘဲ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကစားကြတယ်။ နေ့ဆိုဖန်ခုံ၊ ညဆို တူတူပုန်း နည်းမျိုးစုံ ကစားဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ကျမအဖြစ်က တူတူပုန်းကစားရင်းနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

မိတာမှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ကိုမျိုးလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ကိုမျိုးက တက္ကသိုလ်တက်နေတာ၊ တတိယနှစ်။ ကျမတို့တွေ ညည တူတူပုန်းကြတော့ ကိုမျိုးလည်း ပါတာပေါ့။ ကိုမျိုးက အပုန်းကောင်းလွန်းလို့ အရမ်းအဖမ်းရခက်တာ၊ ကျမတို့အားလုံးက ကိုမျိုးပုန်းတဲ့နေရာမှာ လိုက်ပုံးချင်ကြတာ။ ကိုမျိုးကလည်း သူတစ်ယောက်တည်းဘဲ ပုန်းတယ်။ ကျမတို့ကို မခေါ်ဘူး။

တစ်ညတော့ ကစားနေရင်း ကျမက ဇွတ်ဘဲ ကိုမျိုး နောက်ကပ်လိုက်နေတော့ ကိုမျိုးက

“ စန်းမ …. ရှေ့အပတ်မှာ တို့ဒဂုံက ခြံထဲသွားလည်မလို့… လိုက်ဦးမလား….”

“ ငါ့ဘဲနဲ့ လျှောက်လည်မလို့ ချိန်းထားတယ်ကွ….။ မင်းတို့ပဲသွားပါ ခင်သူရာ….”

“ ဟဲ့ ငါလည်း ငါ့ဘဲနဲ့သွားမှာ….။ နင်လည်း နင့်ဘဲခေါ်ပြီး လိုက်ခဲ့ပေါ့…။ လျှောက်လည်တာ ခြေညောင်းတယ်…. လူမြင်တယ်ဟဲ့ စန်းမ ရဲ့….”

“ အေး…ကောင်းသားပဲ… ငါ့ဘဲကိုပြောပြီး အတူသွားကြတာပေါ့….။ ခြံထဲမှာက ဘယ်သူရှိလဲ…”

“ ဘယ်သူမှမရှိဘူးဟဲ့… အဲဒါကြောင့် ပြောတာ…ဟိုမှာက လွတ်လပ်တယ်… ဟင်း ဟင်း…”

ခင်သူကပြောရင်း သူမဖာသာ သဘောကျသလို ရယ်လိုက်တော့ စန်းမမ မျက်နှာလေး နီရဲသွားသည်။ စန်းမမနှင့် ခင်ခင်သူတို့မှာ တက္ကသိုလ်ကတည်းက သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်သည်။ ယခု အလုပ်ဝင်ကြတော့လည်း ကုမ္ပဏီတစ်ခုထဲတွင် ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး အသက် (၂၀) ပတ်ဝန်းကျင်တွေ ဖြစ်ကြသည်။

စန်းမမ၏ ဘဲက မျိုးအောင်ဆိုသူဖြစ်ပြီး အခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။ စန်းမမနှင့် သက်တူရွယ်တူဖြစ်ပြီး ကျောင်းမပြီးမှီကတည်းက တွဲနေကြတာ ဖြစ်သည်။

ခင်ခင်သူ၏ ဘဲကတော့ စိုးလင်းဆိုသူ ဖြစ်သည်။ စိုးလင်းက ခင်ခင်သူထက် အသက်(၂)နှစ် (၃)နှစ်ခန့်ကြီးသည်။ ခင်ခင်သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်မှာ နေသူဖြစ်ပြီး ခင်ခင်သူ ဆယ်တန်းရောက်ကတည်းက ကြိုက်နေကြတာဖြစ်သည်။ စိုးလင်းမှာ (၁၀)တန်း မအောင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့အိမ်မှာက တက္ကစီ(၄)စီးရှိ လေတော့ တစ်စီးကိုယူ၍ မောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မစဉ်းစာခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာလည်း စကားအဖြစ်တောင် မပြောခဲ့ဖူးဘူး။ လောကကြီးက တခါတလေ ခံယူချက်တွေ စိတ်ဓာတ်တွေကို ပြောင်းလည်းသွားအောင် အဖြစ်အပျက်တွေကို ဖန်တီးကြုံကြိုက်စေတယ်။ လိုက်ပွဲဆိုတာမျိုး ပေါင်တစ်ချောင်းပိုင်တယ်ဆိုတာမျိုးပြောတဲ့သူကို ခပ်ညံ့ညံ့ယောကျ်ားလို့ မြင်လေ့ရှိတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အခု မှန်ကြည့်တိုင်း အဲ့လိုလူကို မြင်နေရအောင် ဘယ်လိုပြောင်းလဲခဲ့တာလဲ၊ ဘာတွေက ဖြစ်စေခဲ့တာလဲ၊ သေချာတာကတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့မိတာ၊ မူးလို့ဖြစ်သွားတာ စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ပါ ဆိုတာတွေကို ကျွန်တော်လက်မခံခဲ့မိဘူး။ စိတ်ထဲမှာမရှိရင် မဖြစ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့မိပေမဲ့ တကယ်ကြုံလာတော့ သွေးထဲက ဆန္ဒတွေဟာ ကျွန်တော်မသိအောင် ကာလအတော်ကြာ ပုန်းနေခဲ့တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။

ကျွန်တော့်မိန်းမက ညီအစ်မ ၃ ယောက်ထဲမှာ အကြီးဆုံး။ ဒုတိယနဲ့ အငယ်ဆုံးက ၅ နှစ်စီ ငယ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထင်အမြင်တွေကို ပြောင်းလဲပြီး ပုန်းနေတဲ့ ရမ္မက်တွေကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့တာက ဒုတိယမြောက်ပေါ့။ သူက ကျွန်တော်တို့ သမီးရည်းစားဘဝမှာ အိမ်ထောင်ကျတာ။ ကလေးတစ်ယောက်ရပြီး သူ့ယောကျ်ားနဲ့ အဆင်မပြေလို့ တရားဝင် ကွာရှင်းလိုက်ကြတာ။ တိတိကျကျတော့ မသိပေမဲ့ ဟိုကောင်က မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ရှုပ်တယ် ပြောတာပဲ။ အတော်ညံ့တဲ့ကောင်ဗျာ။ အတော်နုံတဲ့ ကျွန်တော်ကလည်း ဘာမှန်းညာမှန်းမသိဘဲ မကွဲဖို့ မကွာဖို့ ဝင်ပြောသေးတာ။ နောက်ပိုင်းသူမနဲ့ ပတ်သက်မိတော့မှ ဟိုအကောင်နဲ့ ပေါင်းမဖြစ်တဲ့ အခြေခံအကြောင်းတွေ သိရတာပေါ့။

ကျွန်တော် ၁၀ တန်းအောင်တော့ သန်လျင် GTC မှာ civil တက်ခွင့်ရပါတယ်…။ အထင်တော့မကြီးလိုက်နဲ့နော် လိုက်လို့ရတာဗျ… မိဘတွေကျေးဇူးလေ…။ သူတို့ကတော့ သူတို့သားလေးကို အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်ပါစေတော့ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ပိုက်ပိုက်တွေ အကုန်ခံတာပေါ့…။ ဒါပေမဲ့ ကျတော်က ဘိလပ်မြေနဲ့ ရွှံ့တောင် သေသေချာချာ ခွဲတက်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး…။ စိတ်တော့ သိပ်မညစ်ပါဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့သေသေချာချာ ဝါသနာပါတဲ့ဟာမှ မရှိတာ…။ တက်ဆိုတော့လည်း တက်ရတာပေါ့။ အခုလောလောဆယ်တော့ ၁၀ တန်းပြီးလို့ ကဲခဲ့တဲ့ အရှိန်တွေတောင် မပျယ်သေးဘူး…။

ကဲ … ဘာလိုလိုနဲ့ ကျောင်းစတက်ရမည့်နေ့ ရောက်လာရော…။ ကျောင်းကိုတော့ ၁ ခါ ၂ ခါ ရောက်ဖူးပါတယ်…။ ခတ်ဆုတ်ဆုတ်နဲ့ မြို့သစ်တွေက မူလတန်းကျောင်းသာသာပဲ ရှိတယ်ဗျ…။ ဒါနဲ့များ GTC တဲ့ …။ ထားပါ… ဒီနေ့ကျောင်းစတက်ရမယ်ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ် …။ လူပြောများတဲ့ တက္ကသိုလ်ဆိုတာ ဘာကြီးပါလိမ့်ပေါ့ …။

ဒီလိုပဲ စဉ်းစားရင်း စဉ်းစားရင်းနဲ့ လျှောက်လာလိုက်တာ လမ်းထိပ် ကျောင်းကားစီးရမဲ့ နေရာကိုတောင် ဘယ်လိုရောက်လာမှန်း မသိလိုက်ဘူး…။ ဝရိယဇွတ်ကောင်းပြီး နည်းနည်းစောနေသေးတော့ တစ်ကောင်တည်း ငေါင်စဉ်းစဉ်းနဲ့ဗျာ …။

ကျွန်တော့်မိန်းမက အသက် (၃၀) လောက်ရှိပြီ။ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ရေဆေးငါးလေးပဲ။ sex ကိစ္စကို သွားမစမခြင်းတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး စလိုက်မိရင်တော့ မရတော့ဘူး။

သူ့ကို နှုတ်ခမ်းတွေစုပ် နို့တွေစုပ်ပြီး လိုက်ပွတ်သပ်လိုက်ရင် အရည်တွေ ရွှဲလာတော့တာပဲ။ သူက မှုတ်တဲ့ အရသာကို အရမ်းကြိုက်တာဗျ။ သူ့ကို လူးနေအောင် မှုတ်ပေးရင် (၅) ခါ (၆) ခါလောက် ဆက်တိုက်ပြီးတာ။ ကျွန်တော်မှုတ်ပေးတာ ကျွမ်းကျင်တာလဲ ပါမှာပေါ့လေ။ ကျွန်တော့မိန်းမ ပုံစံကလည်း မိုက်တော့ ဘဲတွေကလည်း သူ့ကို ကြိုက်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ ထူးခြားချက်က ခဏခဏ ပြီးတယ်။ သူဖီးတက်နေလို့ကတော့ အရမ်းကိုပြီးတာ။

ကျွန်တော်ကြားဖူးတာ တစ်ချို့မိန်းမတွေက တစ်ခါပြီးသွားရင် ဖီးသိပ်မလာကြတော့ဘူးလို့ ကြားဘူးတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမကတော့ အဲဒါနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဖက်ပဲ။ သူက အမှုတ်ခံရင် ဖွဖွလေး လိုက်ကလိပြီး သူ့ဟာလေးကို လျှာ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ လိုက်ပွတ်ပြီး ဆွပေးတာကို အရမ်းကြိုက်တယ်။ နှုတ်ခမ်းတွေကို ထော်အောင် စူအောင် လုပ်ထားပြီးတော့ သူ့ဟာလေးကို စက်ဝိုင်းပုံ ဖွဖွလေး လိုက်ပွတ်နေရင် အော်နေတာပဲ။ မှုတ်ခံရင်လဲ အကြာကြီး အမှုတ်ခံနိုင်ပြီး ခဏခဏ ပြီးပြနေတော့ ကျွန်တော်ကလည်း အကြာကြီး မှုတ်ချင်တာပေါ့ဗျာ။

ဆရာမမြတ်ဝတ်ရည်ကို ကျောင်းစောင့် ငနီဆိုသူ နေ့တိုင်းလိုလို သူ့အခန်းထဲမှာ ဆွဲဆွဲစားနေကြောင်း ကျော်မျိုးနိုင်တစ်ယောက် သူငယ်ချင်းတွေထံမှ တစ်ဆင့်စကား ကြားဖူးခဲ့တာကြာပြီ။ ဆရာမမြတ်ဝတ်ရည်မှာ သူတို့ကျောင်းကို အရင်နှစ်ကမှပြောင်းရွှေ့လာသော အင်္ဂလိပ်စာပြ ဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိပြီး ရုပ်ရည်ရူပကာ ချောမောလှပသလို သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် အဆက်အပေါက်ကလည်း တောင့်တင်းဖွံ့ထွားပြီး ရွှေရင်ထွားထွား တင်ပဆုံအိုးကြီးများ ပြည့်ပြည့်ကားကားနှင့် မြင်သူတကာ ဏှာထန်စေနိုင်လောက်သည့် ပုရိသယောက်ျားသားများအကြိုက် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားပင် ဖြစ်သည်။ မွန်တရုတ်စပ် ဖြစ်ကာ အသားဖြူဖြူ အရပ် ၅ ပေ ၄ လက်မခန့်ရှိပြီး နိုင်ငံကျော် ရုပ်ရှင်မင်းသမီးတစ်ယောက်နှင့်ပင် တစ်မိတည်းဖွား ညီအစ်မအလား ထင်မှတ်မှားရသူ ဖြစ်သည်။

ကျော်မျိုးနိုင်တို့လို ဆယ်တန်းတစ်နှစ်ကျ ကျောင်းသားကြီးတွေရော ၈ တန်း ၉ တန်းအရွယ် ကြီးကောင်ဝင်စ ကျောင်းသားတွေသာမက တစ်ကျောင်းလုံးက ဆရာအရင့်အမာကြီးတွေပါမကျန် ဆရာမမြတ်ဝတ်ရည်ရဲ့ အချိုးအဆစ်ကျနလှပသော ကိုယ်လုံးအလှနှင့် ဆူဖြိုးပြည့်ဝသော အိုးကြီးတွေကို တဏှာဆပွား စိတ်ဝင်တစားရှိကြသည်။ မြင်သူတိုင်း သွားရည်တမြားမြားကျရသည့် အလှပိုင်ရှင် မိန်းမချောတစ်ဦးပဲ ဖြစ်သည်။

အခန်း ( ၁ )

မပြောလိုပေမဲ့လည်း ပြောရဦးမယ်ဗျ ။ ကျွန်တော့်ခယ်မလေးနဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းပေါ့။ စောက်ရှက်မရှိတဲ့ မုဒိမ်းကောင် ဆိုပြီးတော့ ပြောလည်း ပြောကြပါစေတော့ဗျို့။ ဖြစ်တဲ့နေရာက မလေးရှားက ပါဆာပူတေးနားမှာ ဖြစ်တာလေ။ စောက်ပြဿနာပါပဲဗျာ ။ မန်ကျည်းသီးကုလားတွေတောင် တွေ့သွားသေးတယ်။ တော်သေးတာပေါ့။ ဘာမှဝိုင်းမလုပ်ကြလို့။

ကျွန်တော်က မိန်းမနဲ့ဗျ။ ခယ်မလေးက မလေးရှားကို တက်လာတာ။ သူကတော့ စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ရမှာလေ။ ဘာစက်ရုံ ဖြစ်ရမှာလဲ ။ အထည်ချုပ်ပေါ့။ မြန်မာတွေကို ဘယ်သူကများ ကွန်ပြူတာ ပေးကိုင်ခိုင်းမှာတုန်း။ မရှိဘူးတော့ မဟုတ်ဘူး ရှိတယ်။ ရှားတယ်ပေါ့ဗျာ ။

မိန်းမက မြစ်ကြီးနားကဆိုတော့ ခယ်မကလည်း မြစ်ကြီးနားကလို့ မထင်ပါနဲ့။ သူကတော့ မြေနီကုန်းသူပါ။ ကုလားမလည်း မဟုတ်ပါဘူး ။ ဖြူဖြူချောချောပေါ့။

သိကြတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ရန်ကုန်သူဆိုတော့ စွာပေမပေါ့။ မိန်းမကလည်း ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံထဲကပါပဲ ။ သူကတော့ အိုတီတွေ ရှိတယ်လေ။ ပင်ဂျန်းမ်(ချေးငွေ)တွေလည်း ထုတ်ရတယ်ဆိုတော့ မဆိုးဘူးပေါ့..။

ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့လည်း သိပါတယ်။ အဲ့ပင်ဂျမ်းကြီးက တော်တော်ကို စွဲစေတယ်လေ။ တစ်ခြားကိုလည်း ထွက်မသွားချင်တော့ဘူး ။ နောက်ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ပိုက်ဆံအမြဲလိုနေတာလေ အိမ်ကိုလည်း မပို့ဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။ အဲ့ဒါ ပြဿနာပဲပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေ့ ချေးငှားတယ်။ နောက်နေ့ ပြန်ဆပ်။ ဒီလိုနဲ့ ငွေခေါင်းကွဲပြီး အိမ်ကိုပြန်မပို့နိုင်တော့ မလာယုအောရမ်းတို့ အကြိုက်ပေါ့။

London Heathrow Airport လေဆိပ်မှာ ဆံပင်စုတ်ဖွား၊ ရှပ်အကျီအမဲရောင်၊ ဂျင်းဘောင်းဘီ ပြာညစ်ညစ် နှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ဟိုကြည့်၊ ဒီကြည့်၊ နာရီကြည့်လိုက်နှင့် လူရှာနေဟန် တူသည်။ အင်္ဂလိပ်စကား မတောက်တခေါက်နှင့် လေဆိပ်ဝန်ထမ်းကို ဘန်ကောက်မှ လေယာဉ် ဘယ်အချိန် ဆိုက်မလဲ မေးရသည်။

ညနေ ၇ နာရီ ခွဲ ကျော်ပြီ ဖြစ်တာမို့ လေယာဉ်ဆိုက်တဲ့ အကြောင်း ကြေငြာထားတဲ့ ဘုတ်ကို ကြည့်ပြီး လေယာဉ်ကတော့ ဆိုက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း အခု လူဝင်မှု ကြီးကြပ်ရေးတွေ ရှိနေနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ စောင့်နေရင်း ခံတွင်း ချဉ်လာသောကြောင့် smoking room ထဲ ဝင်ကာ ဆေးလိပ် ၁ လိပ် ဖွာရှိုက်လိုက်သည်။ ဆေးလိပ်ကုန်တော့မှ ခုဏက စောင့်သည့်နေရာတွင် ပြန်သွား စောင့်နေလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ မိန်းမဖြစ်သူ ကို စောင့်နေသည့် နောင်ရဲ ပင် ဖြစ်သည်။

“ကို… ဒီမှာ…”

“ချစ်ငယ်…”

“ကို… ဝလာတယ်နော်…”

ကျွန်မနာမည် ချမ်းအေး ။ မအေးချမ်းတဲ့ ဘဝကို ပြောပြချင်မိတယ်။ ကျွန်မကို မွေးပြီးပြီးချင်း အမေက မီးတွင်းထဲ ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ အဖေက နောက်အိမ်ထောင်ထူပြီး ကျမကို မွေးစားမိဘ လက်ထဲ ထည့်ခဲ့ပြီး တမြို့တရွာကို ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ မွေးစားမိဘတွေက ကျောင်းထားပေးလို့ ၁၀ တန်းထိ ရောက်ခဲ့ပေမယ့် ၁၀ တန်းနှစ်မှာ မွေးစားမိဘတွေ ကားမှောက်လို့ ဆုံးသွားကျတယ်။

အော် ပြောဖို့ကျန်နေခဲ့တယ်။ မွေးစားမိဘတွေက အိမ်ဆိုင်လေး ဖွင့်ထားတယ်။ သားအရင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူတို့ဆုံးသွားတော့ ကျမ ကျောင်းထွက်ပြီး ဆိုင်တာဝန် ယူလိုက်ရတယ်။ အစ်ကိုက တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားကြီး ကျောင်းပိတ်ရက်ဆို ကျမတို့မြို့ကို ပြန်လာတယ်ရှင့်။

သူပိုင်တဲ့အိမ် သူပိုင်တဲ့ဆိုင် သူ့သဘောပေါ့။ နောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲပြီးရင် မိန်းမခိုးလာမယ်ဆိုပြီး အခန်းပြင်ခိုင်းထားတယ်။ စာမေးပွဲပြီးတော့ ခေါင်းငိုက်စိုက်နဲ့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကျမတို့လည်း မမေးရဲဘူးရှင့်။ နေ့နေ့ညည အရက်တွေသောက် လူမှန်သူမှန်း မသိအောင် မူးရူးနေတတ်တယ်။

တနေ့မှာတော့…………..

လျှောက်မတွေးနဲ့ရှင့် မြို့မိမြို့ဖ ဆွေမျိုးတွေက သင့်တော်တယ်ဆိုပြီး ကျမတို့ကို အိမ်ထောင်ချပေးကျတယ်။ ကျမလည်း ရည်းစားမရှိ အစ်ကိုကလည်း မငြင်းတော့ ညားသွားတာပေါ့။ အရင်ကတည်းက လေးစားခဲ့တဲ့ အစ်ကို့အပေါ် လေးလေးစားစားပဲဆက်ဆံတယ်ရှင့်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံ

နောက်တစ်လခန့်မှာ လက်ထပ်ရတော့မည့် ဒေါက်တာကေသီဝင်းတစ်ယောက် ခင်ပွန်းလောင်းကိုလည်း သတိမရတော့။ လက်ထပ်ဖို့ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သော်လည်း သူမ ချစ်လည်းမချစ်ခဲ့။ အမေ့ငယ်သူငယ်ချင်း အန်တီနွယ်က ကေသီဝင်း ဆယ်တန်းတက်သည့်နှစ်မှစ၍ ဆရာဝန်ဖြစ်သည်အထိ ကူညီဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သော ကျေးဇူးကိုထောက်၍ အန်တီနွယ်၏သားနှင့် လက်ထပ်ရန် ခေါင်းညိတ်ခဲ့ရခြင်းသာ။

ချစ်သူတွေမဟုတ်တော့ ခင်ပွန်းလောင်းနှင့်လည်း အထိအတွေ့ မရှိခဲ့။ အန်တီနွယ်တို့ဖက်မှ စကားဦးသန်းခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်တွေးထားခဲ့သည်မို့ ချစ်သူလည်း မထားဖူးခဲ့။ အန်တီနွယ်ကလည်း အထက်စီးမှ တောင်းဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ သမီးလေးလို ချစ်လို့ ကူညီခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်းနှင့် လွတ်လပ်စွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါကြောင်း မိတ်ပျက်စရာ မရှိပါကြောင်း ပွင့်လင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။