Comic Blog

📒အပိုင်း (၁)📒

🏵️အခန်း ( ၁ )🏵️

♫ ♪♪ ” ဟေ့ … ကောင်ကလေး

ကမ္ဘာပေါ်မှာ မြန်မာပြည်ဟာ……♫ ♪♪

…… အယဉ်ကျေးဆုံး တိုင်းပြည်တစ်ခုပါ “♫ ♪♪

ကျုပ်မနက်ခင်း တီးဆိုင်အသွား ထီတွန်းလှည်းက ဖွင့်နေတဲ့ သီချင်းလေးကြားတော့ အလိုလို ပြုံးမိလာတာဗျ။ ခက်တော့ခက်တယ်ဗျာ… မုဆိုးမ တစ်ယောက် ဗြုံးကနဲ့ လင်သေလို့ ကလေးတွေနဲ့ သူ့ဘဝ သူ့ရှေ့ရေး ဘယ်လိုများ ဆက်လျှောက်မလဲဆိုတာထက် ကောင်မလေးက အရွယ်ရှိသေးတယ် ဘယ်ကောင်နဲ့ ထပ်ယူမလဲ ဘယ်သူနဲ့ အလိုးခံနေလဲ ဒါပဲစိတ်ဝင်စားကြတာပါ။

ရုန်းကန်ရမယ့် သတ္တိတွေ ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ့် မာနတွေ ဒါတွေအားလုံး ယိုင်နဲ့ပြီး နလန်ထူဖို့ မလွယ်တာတောင် အရာအားလုံးကို ကုတင်ပေါ်က ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်လို့ပဲ မြင်နေကြတာဗျို့။ အဟက် ဟက် … ဘာတဲ့ … ခင်ဗျားတို့ ပြောပြောနေတဲ့ … အရှက်ကြောက်ကြီးတဲ့ လူမျိုးစုကြား ကျုပ်လည်း လူလာဖြစ်တာပါပဲ။

အမ်း … ကျုပ်နာမည် ဘဦး …။ မြန်မာပြည်ရဲ့ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှာ နေတယ်ဗျာ။ အသက်က ၃၀ ကျော်ပါပြီ။ အသားညိုညို အရပ်မနိမ့်မမြင့်နဲ့ ရုပ်ရည်က အသင့်တင့်ပေါ့။ လျော့ပြောထားတယ်ဗျာ အပြင်မှာ ချောတယ်ဗျ ခိခိ။ အလုပ်က စက်ရုံတစ်ခုမှ ယဉ်မောင်းပေါ့ဗျာ။ ၁ လ ကို ၄ ရက် အနားရတယ်။ နယ်ကတက်လာပြီး အိမ်ငှားနေနေတာ ကြာပြီ။ ၁၀ နှစ် ကျော်ပါပြီ။ စားလိုက်သောက်လိုက် တကိုယ်ရည် တကာယ သမားဆိုတော့ အေးဆေး အပူပင် မရှိဘူး။ ကျုပ်နေတဲ့ ရပ်ကွက်က အလွှာပေါင်းစုံဆိုတော့ သတင်းတွေက အစုံကြားနေရတာ။ လင်ငယ်နေတာ မယားငယ်နေတာ လိင်တူဆက်ဆံတာတွေ အားပါးပါး မကြားချင်မှ အဆုံးပဲ။

“ အစ်ကိုလေး ….”

အိပ်မပျော်ပဲ မျက်လုံးကြောင်နေသော ကိုသက်အောင် လန့်သွားသည်..။

“ ဟင်… ပုံ့ပုံ့ … မအိပ်သေး ဘူးလား…..”

ကွယ်လွန်သူ ဇနီးသည်နှင့် ချစ်တင်းနှီးနှောခဲ့ပုံကလေးများကို ပြန်လည် စမြုံ့ပြန်နေသော ကိုသက်အောင်ရဲ့ ဘော်ဒါကြီးက တင်းမတ်နေသည်..။ ပုံ့ပုံ့က အဲဒါကြီးကို တွေ့ဖြစ်အောင် တွေ့လိုက်လေသည်..။

“ မမသီ သားတွေက အရမ်းသေးပေါက်တာပဲ…”

ကိုသက်အောင် မြင်သာအောင် အနှီးနှစ်ထည်ကို ကိုင်ပြီး မြှောက်ပြလိုက်သည်..။ ကိုသက်အောင် ကုတင်ပေါ်မှထကာ ပုံ့ပုံ့ အနားသို့ လာခဲ့သည်..။ ပုံ့ပုံ့ထံမှ သနပ်ခါးနံ့ သင်းသင်းလေးကို ဦးစွာ ရှူရှိုက်မိလိုက်ရသည်..။

“ ထားခဲ့လေ….မိုးလင်းတော့ ..ငါလျှော်လိုက်ပါ့မယ်….“

“ အို….မဟုတ်တာ….”

ပုံ့ပုံ့က လက်ကို ပြန်ရုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်..။ ဝတ်ထားသော ညဝတ်အင်္ကျီလေးအောက်မှ ရွှေရင်နှစ်မွှာက အခုအခံမပါ လွတ်လပ်စွာ…လှုပ်ရှားနေကြသည်..။ ဖြူဝင်းနုနယ်သော ပုံ့ပုံ့ မျက်နှာလေးက တစ်စုံတစ်ရာကို တောင်းခံနေသလို မော့ပေးထားသည်..။ ကိုသက်အောင် ရင်တွေ ပူလာသည်..။ ဆီးခုံအထက်မှ ကျင်အောင့်သလို ( လိုးချင်လွန်းအားကြီး ) သော ဝေဒနာတစ်ရပ်ကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်..။

“မရဘူး၊ မရဘူး၊ ထပ်မထုတ်ပေးနိုင်တော့ဘူး။ အခု နင်ကြိုယူထားတာ နှစ်လစာတောင်ရှိပြီ။ ပြောလိုက် နင့်အမေကို မရတော့ဘူးလို့၊ လကုန်မှ ထပ်ပေးနိုင်မယ်၊ အခု လကုန်ဘို့ ၂ ပတ်တောင် လိုသေးတယ်၊ မပေးနိုင်ဘူး”

မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ကျုပ်မိန်းမပြောသမျှ နားထောင်နေသော ခင်ဝိုင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းသာ အသာညိတ်ပြသည်။ ခင်ဝိုင်းတို့ မိသားစု အားလုံး အလုပ်လုပ်ကြသော်လည်း ဘယ်တော့မှ လောက်ငသည် မရှိ။ အခုလည်း သူ့အမေက သူ့လခ တစ်လစာ ထပ်ကြိုထုတ်ခိုင်းသည်ဟု ခင်ဝိုင်းကတောင်းသဖြင့် ကျုပ်မိန်းမက မပေးနိုင်ဘူး ငြင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျုပ်သိသလောက် ခင်ဝိုင်းတို့မိသားစုမှာ ဖခင်က ဆိုက်ကားနင်းစားသော်လည်း အရက်သမား။ သူရှာသည့်ငွေက သူ့အရက်ဖိုးဖြင့်တောင် မလောက်ချင်။ မိခင်ကတော့ ခေါင်းရွက်ဗျပ်ထိုး ဈေးသည် ဆိုပေမဲ့ ဝင်ငွေက ဟုတ်တိပတ်တိ မရှိ။ ရောင်းမကုန်သည့် ပစ္စည်းပုပ်လို့ ပစ်ရသည်နှင့် တခါတခါ အရင်းပင်ရှူံးသည်။ ခင်ဝိုင်းက ကျုပ်အိမ်က အိမ်အကူ။ အိမ်အကူ ဆိုပေမဲ့ မနက်လာ ညပြန်၊ ကျုပ်တို့ကလင်မယား နှစ်ယောက်ထဲဆိုတော့ ညအိပ်ညနေ လူပိုခေါ်မထားချင်တော့ အိမ်မှာ မပေးအိပ်။ ခင်ဝိုင်း နေသည့် နေရာကလည်း ကျုပ်အိမ်နဲ့ သိပ်မဝေးဆိုတော့ သူ့အတွက် သွားရလာရ အဆင်ပြေတယ်လေ။ ဒါနဲ့ဘဲ မနက်ဆို ၆ နာရီလောက် ခင်ဝိုင်း အိမ်ရောက်လာ၊ ရှိသမျှ အိမ်အလုပ်တွေ ကျုပ်မိန်းမခိုင်းသမျှ လုပ်၊ ညနေ ၆ နာရီလောက်ဆို ပြန်ရော။ အဲ မနက်စာ ညစာကတော့ ကျုပ်အိမ်က စားသွားပေါ့။

ကျွန်တော့်အစ်ကိုတစ်ယောက် သင်္ဘောမှာ မထမတန်း အရာရှိ (Chief Officer) ဖြစ်တော့ အသက်က ၃၀ ရောက်ပြီ။ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်နဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက ရှိနေတော့ သင်္ဘောသားဖြစ်ကတည်းက လိုက်ရတဲ့ သင်္ဘော။ ကုန်းပေါ်မှာ အများဆုံးနေရမှ ၃ လလောက်ပဲ။

သင်္ဘောအရာရှိဖြစ်တော့ ညီဖြစ်တဲ့ ကျနော်ကပဲ သူငယ်ချင်းကောင်မလေးတွေနဲ့ တွေ့ပေးပြီး လှော်ပေးလိုက်တာ သူငယ်ချင်းထဲက မိနှင်း ဆိုသူနဲ့ အိမ်ထောင်ကျလေရော။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ကွန်ဒိုတစ်ခုမှာ အခန်းဝယ်လို့ သီးသန့်နေကြတယ်လေ။ အစ်ကိုနဲ့ ယူလိုက်လို့ မရီးသာ ဖြစ်လာတယ် ကျနော်တို့က သူငယ်ချင်းလို့ပဲ ပေါင်းသင်းခဲ့တာ ကြာခဲ့တော့ မရီးလို လေးစားကြည့်လို့ကို မရ။ သူက ပြောင်သလို နောက်သလိုနဲ့ ကျနော့်ကို လာဟောက်သေးတာ။ ကျနော်ကလည်း ဂရုမစိုက်။

အစ်ကို သင်္ဘောက ပြန်ဆင်းလာပြီး ရန်ကုန်မှာ နားနေတဲ့ အချိန်ဆိုလဲ ကျနော်က သူတို့အိမ်ကို အဝင်အထွက် မပျက်။ အမေအိမ်မှာ အိပ်လိုက် သူတို့အိမ်မှာ သွားအိပ်လိုက်နဲ့။ အထူးသဖြင့် အရက်သောက်ပြီးရင် အစ်ကိုတို့အိမ်မှာ အိပ်ခန်းပိုတွေက ရှိနေတော့ ဝင်ခွေနေရော။

အခန်း (၁)

“ဒိုင်း”

သေနတ်သံကား ကားလမ်းမပေါ်တွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကားပေါ်ပါ ခရီးသည်များကား ထိတ်ထိတ်ပြာပြာ ဖြစ်သွားကြရာဝယ် ဒေါ်မေဝင်းမောင် တစ်ယောက်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်တော့သည်။

“အားလုံး မသေချင်ရင် ကိုယ့်မှာပါတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို ထုတ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ဟိုမှာဖြန့်ထားတဲ့ အဝတ်စထဲကို ထည့်ကြ၊ ရှာလို့တွေ့မယ် ဆိုရင်တော့ အသက် ဖက်နဲ့ထုပ်ဖို့ ပြင်ထား”

မျက်နှာဖုံးစွပ်များနှင့်ထဲမှာ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဟန်တူသော တစ်ယောက်က အေးစက်စက် လှမ်းပြောလိုက်၏။ ဒေါ်မေဝင်းမောင်လည်း သူမလက်စွက် လက်ကောက်နှင့် နားကပ်များကို ဓါးပြများခိုင်းသည့်အတိုင်း ဆွဲချွတ်ပြီး အဝတ်စပေါ် ပုံပေးလိုက်သည်။

“နေဦး”

ဓါးပြခေါင်းဆောင်က သူမလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သဖြင့် သူမ ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် ရပ်နေလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား မျက်နှာမော့စမ်း”

ဓါးမြဗိုလ် အသံကို သူမ ကြားဖူးသလိုလိုတော့ ရှိသည်။ ဘယ်မှာကြားဖူးမှန်းမသိ။

“သြော် စားရကံကြုံလို့ မုတ်ဆိတ်ပျားစွဲတာပါလား၊ ဦးထွန်းအောင်ကျော်ကတော် ဒေါ်မေဝင်းမောင်ပါလား….၊ ဟေ့ ကားသမား.. သွားလို့ရပြီ။ ဒီမိန်းမကိုထားခဲ့ ဟားဟား”

ဓါးမြဗိုလ်ကား သဘောကျစွာ ရယ်မောနေပြီ။ ဒေါ်မေဝင်းမောင်ကား ငိုရုံကလွှဲပြီး ဘာတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ ဓါးပြများကား သူမလက်ကို ကြိုးဖြင့်တုပ်ပြီး တောထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခြေဖဝါးများကလည်း ပေါက်လာပြီ။ မြို့မှာ အငြိမ်းစားနေခဲ့သော ဒေါ်မေဝင်းမောင်တစ်ယောက် ယခုမှ ဒုက္ခလှလှတွေ့ချေပြီ။ ဓါးပြများကြည့်ရသည်မှာလည်း သူမကို သနားမည့်ပုံ မည်သူမှမပေါ်။

`ခွေးတွေ.. ရှင်တို့ … ခွေးတွေ သိလား´

အငုံ ငယ်သံပါအောင် ကြုံးအော်ပစ်လိုက်သော အသံလေးက တိုက်ကြီးအတွင်း ဗုံးပေါက်ကွဲသလို မြည်ဟီးသွားလေသည်။

အငုံရဲ့မေမေ ပွင့်က ခပ်ဝေးဝေးရောက်နေသော ထမီကို ကယောင်ကတမ်း ဆွဲယူပြီး ခြေမှစွပ်ဝတ်ကာ၊ ပြေကျနေသော ဆံပင်ကို ကပိုကရို ထုံးဖွဲ့သည်။ နို့နှစ်လုံးအပေါ်သို့ အလိပ်လိုက်လေး တက်နေသော ဘရာစီယာကို အတင်းဆွဲချပြီး အုံကြီးထွားကြိုင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖုံးဖိကာကွယ်သည်။

ဦးဦးသံဒိုင်က ပုဆိုးကို ကောက်ဝတ်ပြီး တံခါးဝသို့ သုတ်ခြေတင်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။

`လူယုတ်မာကြီး.. ရှင်ပြဿနာတက်သွားချင်လား.. ထိုင်စမ်း.. ဘယ်မှမသွားနဲ့´

ခြောက်ပေးနီးပါးထွားကြိုင်းသော ကိုသံဒိုင်က (၁၆) နှစ်သမီးလေး အငုံ၏ အဆိုကို လေးစာရိုကျိုးစွာ လိုက်နာရှာသည်။

`အကုန်.. စောက်ရှက်ကွဲကုန်မယ်´

အငုံက နာဇီဟစ်တလာမျက်နှာဖြင့် ဟိန်းဟောက်သည်။ ပွင့်က ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေရှာသည်။

`ကြည့်ပါဦးရှင်.. ဒါ.. ဧည့်ခန်းရှင့်.. ဧည့်ခန်း..။ ကျမဒက်ဒီ.. ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံတွေ့ဆုံတဲ့.. မင်္ဂလာရှိတဲ့ ဧည့်ခန်း သိကြရဲ့လား´

“ ကိုကို ကိုကို့သမီး စိတ်ကောက်နေပြီ အခန်းထဲမှာ၊ ညနေစာလည်း မစားဘူးတဲ့”

ရေချိုးပြီးစ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ကိုညိုမှိုင်းကို နန်းဖူးဖူးညွှန့်က ပြောလိုက်သဖြင့် ကိုညိုမှိုင်းက ကမန်းကတန်း စွပ်ကျယ်၊ လုံချည်တို့ကို ဝတ်ကာ မူယာသိမ့် အခန်းဝသို့ သွားလေသည်။ အခန်းတံခါးမှာ အထဲမှ လော့ချထားသဖြင့် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

“ သမီးလေး သိမ့် လေးလေး ရောက်ပြီလေ၊ ဆောရီး လေးလေး အစည်းအဝေးက မပြတ်နိုင်လို့ နောက်ကျသွားတာ၊ လာ တစ်ခုခု စားလိုက်ရအောင် မနက်ဖြန်မှ သွားကြမယ်လေ”

“ ဟင့်အင်း မသွားဘူး၊ သမီးက ဖတ်စ်ဒေးဖတ်စ်ရှိုးပဲ ကြည့်ချင်တာ၊ သမီးကိုမှ ဂရုမစိုက်တာ တော်ပြီ၊ မနက်ဖြန်လည်း မကြည့်တော့ဘူး“

“အိုကွာ သမီးကလည်း လေးလေးက ဘယ်လိုမှ ထလို့ မရလို့ပါ၊ သူတို့က နိုင်ငံခြားကလာရတာလေ၊ ဒီအချိန်လေးပဲ ရှိတယ်၊ လေယာဉ်ကလည်း နောက် တစ်နာရီဆို ထွက်တော့မှာ ဆိုတော့ လေးလေး ထလို့ မရလို့လေ”

ပရိသတ်တွေသာမကပဲ အနုပညာရှင်များကပါ ချစ်ခင် အားပေးကြတဲ့ အနုပညာရှင်အတွဲလေးကတော့ လင်းလင်းနဲ့ ချစ်သုဝေတို့ဇနီးမောင်နှံပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ဇနီးမောင်နှံဟာ ဝါသနာပါရာ အနူပညာအလုပ်တွေကို ဇောက်ချလုပ်ကိုင်နေ ကြသူတွေပါ။ သူတို့ရဲ့သမီးလေးတွေဟာလည်း ပရိသတ်တွေ သာမကပဲ အနုပညာရှင်များကပါ ချစ်ခင်ကြတာလည်း ဖြစ်ပါ တယ်။ အိမ်ထောင်သက် (၉) နှစ်နီးပါးရှိနေပြီဖြစ်တဲ့ လင်း လင်းနဲ့ ချစ်သုဝေတို့ဟာ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကတည်းက နိုင်ငံရေး ပြဿနာတွေကြောင့် သူတို့ရဲ့သမီးလေးတွေနဲ့အတူတူ နေရာ ဒေသအသစ်မှာ တိမ်းရှောင်နေခဲ့ရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

မနေ့ကလို နှစ်သစ်ကူးအချိန်အခါမှာလည်း ချစ်သုဝေက သူများပျော်သလို ပျော်မနေဘူးလို့ အခုလိုပဲပြောလာပါ တယ်။

ချစ်သုဝေက " ဒီလိုပါပဲ တရက်ပြီး တရက်သာ တွေးပြီး ဖြတ်သန်းနေတော့ မွေးနေ့ရယ်လည်းရင်မခုန် anniversaryဆိုတာလည်းမရှိ new yearတွေလည်းမ ပျော်ချင်တော့ပါဘူး။ ကိုယ်မျှော် နေတဲ့ တနေ့ မရောက်မ ချင်း ကိုယ့်မြေကိုယ့်နေရာ ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင် ကိုယ့်church ကိုယ့်မိတ်ဆွေရင်းတွေကို လွမ်းစိတ် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသမျှနာကျင်စိတ်တွေကို ဘယ်ပျော်စရာ ဘယ် ရင်ခုန်မှုကမှ မလွှမ်းမိုးနိုင်တော့တာကိုး"

" 2023 ဟာ အားကုန်ရုန်းရမယ့် အဆုံးအဖြတ်နှစ်မို့ အားလုံး ရုန်းကြရအောင်..အိမ်ပြန်ချင်တယ်မြေပြင်ကသူတွေ အိမ်နဲ့ဝေးသူတွေလည်း အိမ်ပြန်စေချင် တယ်။ ပြီးတော့. တနေ့ ဖြတ်သန်းခဲ့သမျှနာကျင်မှုတွေကနေ လှပတဲ့ငါတို့ရေးတဲ့ သမိုင်းအကြောင်းတွေပြောပြီး စိတ်လွတ် လက်လွတ် ရယ်မောချင်တယ် " ဆိုပြီး ရင်ဖွင့်လာပါ တယ်

မနက်စောစော နိုးလာကတည်းက ဦးမင်းမောင် တစ်ယောက် စိတ်ကတော်တော်ထန်နေမိသည်။ အိမ်ကနေ ငါးကန်ကိုရောက်နေတာ ၃ ရက်ရှိသွားပြီ။ အိမ်မှာတုန်းက မိန်းမကို နေ့တိုင်း ဆက်ဆံဖြစ်သည်။ ရာသီလာသည့် နေ့တွေတောင် အစပိုင်း အလာများသော ရက်နှစ်ရက်လောက်သာ ရှောင်ဖြစ်သည်။ နောက်ရက်များမှာတော့ ဆက်ဆံဖြစ်သည်ချည်းပင်။

ချစ်ဇနီးကလည်း လုံးကြီးပေါက်လှ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ရေဆေး ငါးကြီး အသွင် အရွယ်ကလည်းကောင်းတုန်းဆိုတော့ ကိုယ်က ဘယ်အချိန်လိုချင်ချင် အမြဲတန်း အဆင်သင့်၊ ဘယ်တော့မှ ငြင်းသည်မရှိ။ မစားရတာ ၃ ရက်သာ ရှိသေးသည် ဖွားဘက်တော်က မနက်ကတည်းက ဒုက္ခပေးနေသည်။ တဲပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း ဖွဲစာရင်းတွက် ငါးမျိုး စာရင်းတွက်လုပ်ရင်း စိတ်ကို တခြားဘက်ပို့လဲ ခနပင်၊ ဒီစိတ်က ထ ထ နိုင်လွန်းသည်။ အိမ်ကိုပြန်ပြီး အိမ်က မိန်းမကို ပြန်လုပ်ရအောင်ကလည်း ကန်မှာ ငါးခြင်းမျိုး လာစရာရှိလို့ လာစောင့်နေရတော့ ခက်နေသည်။

ဦးမင်းမောင်သည် အသက်က ၄၀ သာ ရှိသေးသည်။ ငါးမွေးမြူရေးလုပ်ငန်းလေး လုပ်ကြည့်ရာ အကျိုးပေးသဖြင့် ငါးကန်သို့ မကြာမကြာလာနေရသည်။ လူက မြို့မှာဘဲပျော်သည်။ အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ ၁၀ နှစ်ခန့် ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး ကလေး ၃ ယောက်ရှိသည်။ သူ့မိန်းမက သူ့ထက် ၁၀ နှစ်ခန့်ငယ်ပြီး အလွန်ပင် ချောမောလှသူဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်က အားရင်အားသလို ရွားဦးဘုန်းကြီးကျောင်းက ခရေပင်ကြီးကို ဝန်းရံထားတဲ့ ကွပ်ပျစ်လေးပေါ်မှာ သွားပြီးနေလေ့ရှိပါတယ်။ဘုန်းကြီးကျောင်းဆိုတာ နိမ့်မြင့်မရွေး လက်ခံပေးနေတဲ့ နေရာဆိုတော့ စဏ္ဍာလ လို့ခေါ်တဲ့တောင်းစားတဲ့ သူတွေ လာရင်လည်း အဲဒီဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ လာရောက်တည်းခိုလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော်က ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာနေရင် သူတို့က ကွပ်ပျစ်နားက ဇရပ်ပေါ်မှာနေကြပြီး ချက်ပြုတ်စားသောက်နေကြတယ်။

တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော်ရယ် သူငယ်ချင်းသုံးလေးယောက်ရယ် ကွပ်ပျစ်ပေါ်ထိုင်နေတုန်းမှာပဲ

“ညီလေးတို့…ဆေးလိပ်လေးမပါဘူးလား”

ဆိုတဲ့အသံနဲ့အတူ စဏ္ဍာလကြီး တစ်ယောက်က ဆေးလိပ် လာတောင်းတယ်။

”လာဘ်သိပ် လိုက်တာကွာ”

”မပါဘူး ဗျာ ပါလည်း မတိုက်ဘူး”

အသံမျိုးစုံနဲ့အတူ နှာခေါင်းရှုံ့သူကရှုံ့ပြီး ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ ထထွက်သွားကြပါတယ်။ကျွန်တော်လည်း သူ့မျက်နှာကြည့်ပြီး သနားသွားတာနဲ့

“ဦးလေး…ဆေးလိပ် အရမ်းသောက်ချင်နေလား”

လို့မေးလိုက်တော့ ခေါင်းငြိမ့်ပြပါတယ်။

”အဲဒါဆို ခဏစောင့် ကျွန်တော့်မှာတော့ မပါသေးဘူး ဝယ်လာပေးမယ်”

လို့ ပြောလိုက်တော့

“ပိုက်ဆံယူသွားလေ…ဦးတို့ဆိုရင် ဆိုင်တွေက မရောင်းချင်သလို နှင်ထုတ်ကြတယ် အဲဒါကြောင့် မဝယ်ရဲလို့ပါ”

လို့ပြောလာတော့

“ရပါတယ် ကျွန်တော် ဝယ်တိုက်ပါ့မယ်”

ပြောပြီး ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဈေးဆိုင်ရောက်တော့ ရွှေရောင် ဒူးယားဘူးလေးတစ်ဘူး ဝယ်တော့ ဆိုင်ကအစ်မကြီးက