Comic Blog

“ကို လုပ်ချင်တယ်ဆို လုပ်လေ… ဖြည်းဖြည်းတော့ လုပ်နော်…”

2023-12-07

London Heathrow Airport လေဆိပ်မှာ ဆံပင်စုတ်ဖွားဖွား၊ ရှပ်အကျီအမဲရောင်၊ ဂျင်းဘောင်းဘီ ပြာညစ်ညစ် နှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ဟိုကြည့်၊ ဒီကြည့်၊ နာရီကြည့်လိုက်နှင့် လူရှာနေဟန် တူသည်။ အင်္ဂလိပ်စကား မတောက်တခေါက်နှင့် လေဆိပ်ဝန်ထမ်းကို ဘန်ကောက်မှ လေယာဉ် ဘယ်အချိန် ဆိုက်မလဲ မေးရသည်။

ညနေ ၇ နာရီ ခွဲ ကျော်ပြီ ဖြစ်တာမို့ လေယာဉ်ဆိုက်တဲ့ အကြောင်း ကြေငြာထားတဲ့ ဘုတ်ကို ကြည့်ပြီး လေယာဉ်ကတော့ ဆိုက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း အခု လူဝင်မှု ကြီးကြပ်ရေးတွေ ရှိနေနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ စောင့်နေရင်း ခံတွင်း ချဉ်လာသောကြောင့် smoking room ထဲ ဝင်ကာ ဆေးလိပ် ၁ လိပ် ဖွာရှိုက်လိုက်သည်။ ဆေးလိပ်ကုန်တော့မှ ခုဏက စောင့်သည့်နေရာတွင် ပြန်သွား စောင့်နေလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ မိန်းမဖြစ်သူ ကို စောင့်နေသည့် နောင်ရဲ ပင် ဖြစ်သည်။

“ကို… ဒီမှာ…”

“ချစ်ငယ်…”

“ကို… ဝလာတယ်နော်…”

ရမ္မက်ကြီးလွန်းတဲ့ မိသားစု

2023-12-06

ဒီနေ့…. ဦးအောင်မော်တို့ မိသားစု အနောက်ဘက် ကမ်းခြေသို့ ခရီးထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့မိသားစုအပိုင်ဝယ်ထားသော ကိုယ်ပိုင်ကမ်းခြေနှင့် အပန်းဖြေ အိမ်ကြီးတွင် ဟောလီးဒေး ပိတ်ရက်အတွင်း မိသားစု အနားယူရန် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အခြား ဂဇက်တက် ဟောလီးဒေး ၂ ရက်နှင့် ကြား ၁ ရက်ခံပြီး စနေ တနင်္ဂနွေ ဆက်ပိတ်သဖြင့် သူတို့ မိသားစုအတွက် အပန်းဖြေရန် အချိန် ၅ ရက်ခန့် ဆက်တိုက်ရ၍လည်း ဤခရီး ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဦးအောင်မော်က “မော်-ဘစ်စနက်ဂရု(ပ်)” ၏ ပိုင်ရှင်၊ အောင်မြင်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက်။ ကြွယ်ဝမှုက အဆမတန်။ သူ့အသက်က ၄၇ နှစ်။ အခုရောက်နေသည့် အပန်းဖြေ အိမ်ကြီးနှင့်အတူ ၅ ဧကလောက် အကျယ်အဝန်းရှိသော ကမ်းခြေမြေကို ကိုယ်ပိုင် ပရိုက်ဗိတ်ဘိ(ရှ်) အနေဖြင့် ဝယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလပ်ရက် အထိုက်အသင့်ရတိုင်း ဤနေရာသို့ လာနားလေ့ရှိသည်။

ဦးအောင်မော်၏ မိသားစုအဖွဲ့ဝင်တွေကတော့ သူ၏ ဇနီးချော ၃၉ နှစ် အရွယ်ရှိ ဒေါ်အေမီကြိုင် ၊ သားဖြစ်သူ တေဇာမော် ၊ သူက ၁၉ နှစ်သား နှင့် ၁၇ နှစ်အရွယ် သမီးဖြစ်သူ ရွှန်းရတီမော်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ တေဇာက GTC ဒုတိယနှစ် တက်နေပြီး အငယ်မ ရွှန်းရတီက ၁၀ တန်းအောင်အပြီး တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်တက်ရန် စောင့်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူမက ကွန်ပြူတာတက္ကသိုလ် တက်ရမည်ဟု သိပြီးဖြစ်လေသည်။

လင်ရှိမယား မပြစ်မှားကြနဲ့

2023-12-04

မန္တလေးမြို့ ကန်တော်ကြီး အရှေ့ဖက်ခြမ်း တစ်ခုသော တိုက်ခန်း၏ အစွန်ဆုံးရှိ တတိယအလွှာတွင် အမျိုးသမီး ၃ ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ်နှင့် ကြိတ်၍ တိုင်ပင်နေကြသည်။ မည်မျှအရေးကြီးသော စကားမို့ ယခုလို ကြိတ်၍ တိုင်ပင်နေကြသည် မသိ။ အဝင်တံခါးမကြီးကို အသေအချာ ဂျက်ထိုးပိတ်၍ တကယ့်ကို တိုးတိတ်စွာလေး။

အသားညိုညို ခပ်တောင့်တောင့် မျက်နှာခပ်ချောချော မိန်းမနာမည်က မညိုရှိန်။ အသားညိုသော်လည်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ယောက်ျားတွေမက်လောက်သည့် အဖုအထစ် အမို့အမောက် အစွင့်အကား အင်္ဂါရပ်တွေနှင့် အားလုံးပြည့်စုံသည်။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ကြာမူကြာဟန်က အပြည့်ရှိသည်။ အသက်က ၃၅ နှစ်ဝန်းကျင်။ ဤတတိယအလွှာက တိုက်ခန်းက သူမပိုင်ဆိုင်သည်။ သူမက မန္တလေးမြို့တွင်းရှိ တရုတ်သူဌေးတစ်ဦး၏ တတိယမြောက်မယား။

နောက်တစ်ယောက်က မညိုရှိန်ထက် ၃ နှစ်ခန့်ငယ်သည်။ သူမ အသားအရေက အသားဝါ အသားလတ်။ သူမကလည်း မညိုရှိန်ကဲ့သို့ပင် ကျားပုရိသတွေ စွဲမက်လေ့ရှိသော အဖုအထစ် အမို့အမောက် အင်္ဂါရပ်တို့နှင့် ပြည့်စုံသည်။ မျက်ပေါက် အနည်းငယ် ကျဉ်းသည်မှအပ ကျန်တာတွေ အကုန်လှသည်။ ကျန်တာတွေ အကုန်လှနေတော့လည်း အခုလို မျက်ပေါက်လေး နည်းနည်းကျဉ်းနေတာကပင် သူမ၏ စွဲမက်ချစ်ချင်စဖွယ် အလှတစ်မျိုးဖြစ်ပြန်သည်။ သူမကတော့ မညိုရှိန်၏အောက်ထပ် ဒုတိယအလွှာမှာ အငှါးနေထိုင်သည်။ မုံရွာမြို့ရှိ ယောက်ျားနှင့်ကွဲခဲ့၍ မန္တလေးမြို့ စိန်ပန်းရပ်ရှိ သံရေကျိုစက်မှုလုပ်ငန်း ပိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ မယားငယ်အဖြစ် ခံယူထားသည်။ သူ့အောက်တွင် နောက်ထပ်နံပါတ်များ မပေါ်ပေါက်သေးသည့်အတွက် သူမ၏ရာထူးက ငြိမ်သည်ဟုဆိုနိုင်သည်။ သူမနာမည်က မဝင်းဝါလတ်။

အတုမြင် အတတ်သင် ဆရာတပည့်များ

2023-12-04

“လက်ဦးဆရာမည်ထိုက်စွ ပုဗစရိယ မိနှင့်ဖ” ဒီစကားနှင့် ပတ်သက်လို့ ကျော်မိုး အသေအချာ စဉ်းစားနေ၏ ။ သူအခုလို မိန်းမတွေကို ဆော်တတ်တာ ၊ ဆော်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ပေါ်ပေါက်လာတာဟာ အရင်းစစ်တော့ အမြစ်မြေက ဆိုသလို သူ့ကို မွေးဖွားပေးခဲ့သော သူ့အမေနှင့် သူ့အဖေကြောင့်ဟုသာ မုချ ပြောရပေလိမ့်မည်..။ သူ့အမေနဲ့ အဖေသည် သူ၏ လက်ဦးဆရာ အစစ် ။

ကျော်မိုးတို့မှာ မွေးချင်း သုံးယောက် ရှိ၏ ။ သူက အငယ်ဆုံး ၊ အခုမှ ၁၈ နှစ်ထဲ ရောက်ရုံ ရှိသေး၏ ။ အကြီးဆုံးအစ်မက အသက် ၂၅ နှစ် ရှိပြီ ၊ အိမ်ထောင် ကျသွားသည်မှာ လေးနှစ်ရှိပြီ ။ ကလေးတစ်ယောက်ပင် မွေးပြီးပြီ…။ အလတ်က အစ်ကို ၊ ကျော်မိုးငါးနှစ်သားတွင် ကျောက်ကြီးပေါက်ပြီး ဆုံးသွားသည် ။ ထိုစဉ်က အစ်ကိုလတ် အသက်မှာ ကိုးနှစ်ကျော်ရုံသာ ရှိသေး၏ ။ ကျော်မိုးအမေ မခင်ခင်သိမ့်မှာ သူမွေးပြီးကတည်းက နောက်ထပ် ကလေးမရအောင် သားကြောဖြတ်ထားလိုက်သည်..။ သုံးယောက်ဆို တော်ပြီးဟု လင်မယားနှစ်ယောက် တိုင်ပင်ပြီး လုပ်ကြခြင်း ဖြစ်သည် ။

တားဆီးလို့မရနိုင်တဲ့ ချစ်ခြင်းများ

2023-12-04

အောင်ကို သည် ညနေကျောင်းဆင်းတော့ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့လေသည်။ အောင်ကို မှာ ၅ တန်းကျောင်းသားဖြစ်ပြီး ၁၀ နှစ်သား အရွယ်ပင် ရှိသေးလေသည်။ သူ့၌ အဖေမရှိတော့ပေ။ သူ ၅ နှစ်သားလောက်ထဲက ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကာ သူ့အမေ မထားနွဲ့မှာ ဖခင်ဆုံးပြီး ၅ လလောက်မှာပဲ နောက်အိမ်ထောင်ထူခဲ့လေသည်။

အောင်ကို အိမ်ထဲသို့ဝင်ကာ လွယ်အိတ်လေးအား သံငုတ်၌ ချိတ်ပြီး သူ့အမေ မထားနွဲ့နားက မုန့်ဖိုးတောင်းရန် မထားနွဲ့အခန်းသို့လာစဉ် အပေါက်ဝ အရောက်မှာပဲ မထားနွဲ့က အခန်းဘက် ကျောပေးထားကာ အဝတ်အစားများ မရှိပဲ ကိုယ်တုံးလုံး ဖင်ပြောင်ကြီးနှင့် သူ့ပထွေး အမေ့နောက်ယောက်ျား ဦးမြဒင်က အောက်မှပက်လက်အိပ်လျက် မထားနွဲ့ကအပေါ်မှ ဦးမြဒင် လီးရှိရာသို့ သူမဖင်ကြီးလှုပ်ကာ ထိုင်ချနေသည်။

သူသည် ၁၀ နှစ်သား ဆိုသော်လည်း သူ့အမေ မထားနွဲ့နှင့် ပထွေးတို့ လိုးကြဆော်ကြသည်များအား မြင်တွေ့ပါများနေ၍ လိုးသည်ဆိုတာကို သိပါသည်။

” ကိုမြဒင် အောက်ကနေ ထား စောက်ဖုတ်ကြီးထဲကို လီးကြီးနဲ့ နာနာ ဆောင့်လိုးစမ်းပါရှင်။ ယောက်ျားမဟုတ်တာ ကျနေတာပဲ “

ဆရာမအတွက် မျိုးစေ့အလှူ

2023-12-03

အခုပြောမဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက ကျွန်တော် တက္ကသိုလ်တက်နေတုန်းကပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော်နဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ ဆရာမက ဒေါ်သီဒါထွဏ်း။ အဲဒီတုန်းကကျွန်တော် အသက် ၂၀ တောင် မပြည့်သေးဘူးရယ်။

ဆရာမ ဒေါ်သီဒါထွဏ်းက အိမ်ထောင်ပြုထားပြီးကတည်းက သျှောင်နောက်ဆံထုံးပါဆိုသလို ယောက်ျားအိမ် လိုက်နေရတာပေါ့။ ဆရာမယောက်ျားက ဒူဘိုင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်။ ကလေး အခုထိမရသေးဘူး။ ကလေးမရသေးတော့ ဆရာမလည်း သိပ်ပျော်ပုံမရဘူး။ မြေးချီချင်တဲ့ ယောက္ခမတွေက ဖိအားပေးတာကြောင့်လည်း ပါမယ်။ ဆရာမအသက်က ၃၅ လောက်ရှိပြီ။ ဆရာမက တော်တော်ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ နဂိုကလည်း လှပြီးသားကို ပြင်တတ်ဆင်တတ်ဆိုတော့ အတိုင်းထက်အလွန်ပါပဲ။

ဆရာမက သူရုပ်ချောတာကိုလည်း သိတယ်။ ချောလို့ ကျောင်းသားတွေ အငမ်းခံရတာကိုလည်း သတိထားမိတယ်။ ချောသထက် ချောအောင်လည်း ပြင်တယ်ပေါ့။ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကလည်း မိုက်မှမိုက်။ ဆရာမယောက်ျားက ဟိုတလောကမှ ဒူဘိုင်းကို ပြန်သွားတာ။ ခွင့်တစ်လရလို့ ပြန်လာတာပေါ့။ ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒါတွေသိနေတာလဲဆိုတော့ ဆရာမအိမ်မှာ ကျွန်တော် ကျူရှင်တက်တယ်လေ။

အစပျိုးနေတာ နည်းနည်းများသွားပြီးဆိုတော့ ဇာတ်လမ်းဆီ မြန်မြန်သွားလိုက်မယ်။ စနေတစ်ရက် ကျူရှင်ရှိတဲ့နေ့ပေါ့။ ဆရာမဆီက sms ရတယ်။ ကျူရှင်ချိန် ၄ နာရီအစား ၂ နာရီရောက်အောင်လာခဲ့ဖို့။ ဆရာမ ဘာလို့ အချိန်စောခေါ်ပါလိမ့်လို့ ကျွန်တော်အံသြမိတယ်။ နေ့လည် အိပ်ချိန်လေးတော့ ပါသွားပြီဆိုပြီး စိတ်ကမကြည်ဘူးရယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် သွားရမှာပါပဲ။ ဆရာမက သဘောကောင်းပေမဲ့ စိတ်တိုလွယ်တယ်။ နေ့လည် မအိပ်ရတာက ဆရာမ တဗျစ်ဗျစ် တတောက်တောက်ပြောတာ ခံရမှာထက်စာရင် တော်ပါသေးတယ်။ နားပူတော့ မခံနိုင်ဘူးဗျာ။

”ဦးရယ် မလုပ်ပါနဲ့နော်။ ကြောက်…. ကြောက်လို့ပါ”

2023-12-03

”Octane နှစ်ထောင်ဖိုးလောက်…..”

တွေးလက်စ အတွေးတွေကို လက်စသတ်ပြီး ရှေ့မှာရပ်ထားတဲ့ ဆိုင်ကယ်ကို ဆီဖြည့်လိုက်သည်။ စိတ်နဲ့လူနဲ့ မကပ်တာကြောင့် ဆီပန့်မှာ ပိုက်ဆံပမာဏကို မရိုက်ထည့်မိ။ အပြင်ဘက်ကို ငေးရင်း ဆီထည့်လိုက်တာ ဆီတွေက တိုင်ကီအပြင်ဘက်ကို လျှံကျကုန်သည်။

”သီရိ…… နင်ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”

ငှက်ဆိုးထိုးသံလို အသံသြသြကြီးကြောင့် သီရိလန့်ဖျတ်သွားပြီး ကိုင်ထားတဲ့ ဆီဂေါက်ကို ယောင်ယမ်းပြီး လွှတ်ချလိုက်သည်။ သီရိသူငယ်ချင်း ကောင်မလေးက အလိုက်တသိ ဆီဂေါက်ကို ပြန်ကောက်ပြီး လိုအပ်တာတွေ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးသည်။ သီရိ ဝမ်းနည်းစိတ်နဲ့ အတူ ခေါင်းကိုသာ တွင်တွင်ငုံ့ထားလိုက်သည်။

”ကဲ…… သီရိ…။ ပိုသွားတဲ့ ဆီဖိုး ၁၄၀၀ စိုက်ပေး…။ စာရင်းက တစ်နေ့ချင်းစီရှင်းတာ။”

”ဟို…ဟို… ဦး…။ သမီးလခထုတ်မှ ဖြတ်လို့ မရဘူးလားဟင်..။ အခုလောလောဆယ် ပိုက်ဆံမရှိသေးလို့ပါ ဦးရယ်။”

ဆိုင်မန်နေဂျာဦးသူတော်ရဲ့ အဆီတွေဝေ့နေတဲ့ မျက်နှာကြီးက တင်းမာနေသည်။

”နင်တို့တွေ အဲဒီလိုလုပ်ပေါင်းများနေပြီ။ အမြဲတမ်း ငါချည်းပဲ စိုက်ပေးလို့ ဘယ်ရမှာလဲ။”

”သမီး…. အိမ်မှာ အခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့ပါ ဦးရယ်။ တကယ်ပါ။ အခုတောင် အိမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ စားရေးသောက်ရေး ခက်ခဲနေလို့ပါ။ ဒီကြားထဲ အမေကလည်း ရောဂါနဲ့ တစ်ရှောင်ရှောင်ဖြစ်နေတာ…။မောင်လေးကလည်း …. လည်း….”

ဆရာမအပေါ် မရိုးသားတော့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်များ

2023-12-03

တောင်ကြီးရဲ့ ဆောင်းက အေးချမ်းလွန်းတော့ မိုးလင်းလို့ မထချင်ဘဲ စောင်ထဲသာ ဆက်ကွေးနေလိုက်သည်။

”စိုင်းလေး ထတော့လေ ၁၀ နာရီ ထိုးနေပြီ… မင်း အစ်မကိုလည်း ကားဂိတ်မှာ သွားကြိုလိုက်ဦး..”

မငြိမ်း… မမငြိမ်း က အမေ့တူမ.. ကျွန်တော့် တစ်ဝမ်းကွဲ မမ။ အသက် ငါးနှစ်လောက်ကတည်း က မမ အဖေက မိုးကုတ်ကျောက်တွင်းမှာ ကျောက်ပိပြီး ဆုံးသွားသည်။ ထိုစိတ်နဲ့ မမ အမေကလည်း နှလုံးရောဂါဖြင့် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ပင် ထပ်ဆုံးသွားသည်။ ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မိဘမဲ့သွားရှာတဲ့ မမကို မေမေက မွေးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လိမ္မာပြီး ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့ မမကလည်း မေမေ့ကို ချစ်ကြောက် ရိုသေလေးစားပြီး ကျွန်တော့် အပေါ်လည်း မောင်လေး အရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်ခင် ဂရုစိုက်သည်။ မမ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးတော့ သူဖြစ်ချင်တဲ့ ဆရာမ ဖြစ်ဖို့အတွက် ရန်ကုန်၌ ဆရာဖြစ် သင်တန်းကျောင်းကို လေးနှစ်တိတိ သွားရောက် သင်ကြားခဲ့သည်။ ခုကျောင်းပြီးလို့ တောင်ကြီးကို အလည်ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သည်..။

ကျွန်တော် အရမ်းချစ်ရတဲ့ မိန်းကလေး ' သီရီ '

2023-12-02

“အော် သူ့အကောင့်လေး မီးစိမ်းနေပါလား”

ဖုန်းလေးကို ကိုင်ပြီး Facebook လေးကို ဖွင့်လိုက်တော့ သီရီအကောင့်လေး မီးလေးစိမ်းနေတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါမှလည်း နှုတ်မဆက်ရဲတဲ့ ဘဝ။

“သီရိရေ ကိုယ့်မှာသာ ကိုယ့်အပြစ်နှင့် ကိုယ်ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ တို့နှစ်ယောက်ချစ်ခြင်းကို ကိုယ့်ရဲ့ ဇီဇာကြောင်မှုကြောင့် တို့တွေ ဝေးခဲ့ကြရတာ မဟုတ်လားလေ။ အားလုံး ကိုယ့်အပြစ်တွေပါကွာ”

လို့ ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့လေးတွေးရင်း အတိတ်ကို ဇော်မိုး တစ်ယောက် တမ်းတပြီး မဆုံနိုင်တဲ့ ဘဝမို့ ဆွေးနေရတယ်လေ။

”အော်သီရိရယ်”

ကျနော်.. ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်းတက္ကလိုလ် lecture therater တည်ဆောက်ရေးမှာ အန်ဂျင်နီယာကန်ထရိုက်တာ အဖြစ်တာဝန်ယူခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်ကနေပြီး အလုပ်သွားရတာလေ။ ကားမောင်းပြီးပေါ့။ ဖောင်ဒေးရှင်းလေး စတင်နေခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ ပုံစံတွေက မတည်မငြိမ်၊ အခုတစ်မျိုး တော်ကြာတစ်မျိုး ဖြစ်နေတာကြောင့် မူလဒီဇိုင်းအတိုင်း လုပ်ထားရကနေ ပုံစံပြောင်းတဲ့အတွက် ပေါက်ကွဲနေတဲ့အချိန် ကားကို မြန်မြန်လေး မောင်းလာခဲ့တယ်။

သံလျှင်ဘက်ကမ်းရောက်တော့ လမ်းရှင်းပါတယ်ဆိုပြီး အရှိန်တင်လိုက်တယ်။ လူက ကိုယ့်အတွေးနှင့် ကိုယ်ဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်အားဘူးဗျ။ လမ်းသွယ်လေးကနေ ဆိုင်ကယ်တစ်စီး အတင်းထွက်လာတယ်။ ကားရှေ့အထိရောက်လာတာကြောင့် “ကျွီ..ဟီ..ဟီ..ကျွီ” ကားဘရိတ်ကိုအတင်းဖမ်းနင်းရင်း ဒေါသထောင်းကနဲ ထွက်သွားတယ်။ မတိုက်မိပေမယ့် ဆိုင်ကယ်ကလဲတယ်။ လဲသာလဲသာ သောက်ခလေးမက လက်ထဲက ရေခဲချောင်းကို မလွှတ်ဘူး။

"‌နှင်းဝေရယ်...အစ်ကိုလေး အရမ်းမူးသွားလို့ပါကွာ "

2023-12-02

“ ကျွီ ” ကနဲ ကားဘရိတ်ဆွဲသံရှည်ကြီးက ထွက်ပေါ်လာပြီးခဏတွင် သူ့ကိုယ်သူ အနိုင်နိုင်သယ်ကာ လမ်းဖြတ်ကူးလာသော သူသည် ကားရှေ့မှာပင် မှောက်ရက်လဲပြီး ကျသွားလေသည်။ နှင်းဝေတစ်ယောက် ကမန်းကတမ်း ကားပေါ်မှဆင်းလိုက်ရင်း ထိုသူအနားသို့ ရောက်သွားလေသည်။ ကားမီးရောင်အောက်တွင် မှောက်ရက်လဲနေသော သူ့ကို နှင်းဝေ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ စိတ်ထဲတွင် စိုးထင့်ကာသွားလေသည်။ နောက်တဖန် သေချာအောင် ကြည့်လိုက်မိမှ နှင်းဝေတစ်ယောက် အံ့သြတုန်လှုပ်ကာသွားလေသည်။

ထိုစဉ်တွင် ပလက်ဖောင်းဆီမှ တဖုံးဖုံးပြေးကာလာနေသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ထိုပြေးလာသော လူမှပင် လဲကျနေသော သူ့အား ဆွဲကာထူလိုက်လေသည်။ ထိုသူသည် နှင်းဝေဖက်သို့ လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး

“ဟာ … နှင်းဝေပါလား ”

“ ဟင် … ကိုစိန်တင် … ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ”

“ သူ့ဖာသာ သူသွားမယ်ဆိုပြီး လမ်းဖြတ်ကူးသွားတာပဲ …”

ထိုသူနှင့် စကားအပြန်အလှန်ပြောရင်း နှင်းဝေတစ်ယောက် သူတို့နှစ်ယောက်အနားသို့ ကပ်သွားသည်။

“ သူဘာဖြစ်သွားသေးလဲ ဟင် ”

“ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အမူးလွန်နေတာပါ ”

“ ဒါဆိုရင်လည်း မထူးတော့ပါဘူး … ကိုစိန်တင်ရယ်။ ကားပေါ်သာ တင်ပေးလိုက်ပါတော့ … ”