Comic Blog

“ ဦးလေး…..အဲဒီအိမ်ရှေ့မှာရပ်…..ရပ်…..” “ ကျွိ….” “ ဟုတ်တယ် ဦးလေးရေ…ကျေးဇူးပဲ…” သင်းသင်း တစ်ယောက် ဆိုက်ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး ဆိုက်ကားခ ပိုက်ဆံပေးလိုက်သည်..။ အထုပ်အပိုးများကို သယ်ပြီး ခြံတံခါးဆီသို့ လျှောက်လာလိုက်လေသည်..။ အထုပ်အပိုးဆိုပေမယ့် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးနှင့် လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်သည်.။ ခြံတံခါးသော့ဖွင့်ဝင်ပြီး ပြန်ပိတ်လိုက်သည်..။ အိမ်ထဲသို့ တောက်လျှောက်ပဲ ဝင်လာခဲ့လိုက်သည်..။ ခြံတံခါးကို သော့ခတ်ထားသဖြင့် ဒီအချိန်မှာဆိုလျင် နှင်းနှင်းအေးတို့ အိမ်မှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဟူ၍ တွက်ဆထားပြီး ဖြစ်သည်..။

အိမ်အဝတွင် အိမ်တံခါးက အပြင်မှ သော့မခတ်ထားပဲ ပိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်..။ ဒီတော့ သင်းသင်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်..။ ဒီအချိန်ဆိုလျင် ရုံးသို့သွားနေပြီ ဖြစ်သည်..။ နှင်းနှင်းအေး၏ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုကိုကျော်ကတော့ ဈေးထဲမှာ ဆိုင်ခန်းဖွင့်ထားပြီး အထည်မျိုးစုံရောင်းသည်..။ ဒီနေ့ကလည်း ဈေးပိတ်ရက်မဟုတ်သဖြင့် ကိုကိုကျော် အိမ်မှာ မရှိနိုင်ပေ…။ ဒီတော့ အိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူရှိနိုင်မည်နည်း..။ သင်းသင်းမှာ ဦးနှောက်ခြောက်မတတ် စဉ်းစားနေရပြီ..။ အိမ်တံခါးဝမှာ ဖိနပ်ချွတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်..။ အိမ်တံခါးက သံဇကာတပ်ထားသဖြင့် အတွင်းကို လှမ်းမြင်ရသည်..။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ကိုထွန်းလူတစ်ယောက် လက်ကျန်အရက်ခွက်လေးကိုမော့သောက်လိုက်သည်။ အနောက်တောင်ဖျားဆီမှ မိုးတို့က ညို့တက်လာတာကို သတိထားမိလိုက်တော့နွားစာမြန်မြန်စဉ်းဖို့တွေးရင်း နွားစာတဲဘက်ထွက်လာခဲ့သည်။ ပြောင်းရိုးများကို အပေါက်ထဲထိုးလိုက် ခြေထောက်တဘက်က ဓားသွားရှိသည့် ခြေနင်းခုံကို ဖိနင်းလိုက်လုပ်ပေးနေရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

စိမ့်ကနဲတိုက်ခတ်လိုက်သည့် လေအေးအေးအေးကြောင့် မကြာခင် မိုးရွာတော့မည်ဟု ခန့်မှန်းကာ ပြောင်းရိုးများရိတ်နေခြင်းကို လက်စသတ်လိုက်သည်။ နေလည်းဝင်စပြုချိန် အနောက်ဘက်မှ ညိုမဲနေသည့် မိုးသားတို့ တလိမ့်လိမ့်ဖြင့် တက်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အမှောင်ဖုံးစပြုလာသည်။

“ဂျိမ်း….ဒိန်း…ဒလိမ်း….”

“ဝေါ…..”

ညာသံပေးကာ ရွာချလိုက်သော မိုးစက်တို့ကို မော့ကြည့်ရင်း ထွန်းလူ နွားစာတဲပေါ် အပြေးအလွှား တက်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့နှင့် နွားစာတဲက ပေငါးဆယ်လောက် ကွာဝေးသည်။ နွားစာတဲရဲ့ အနောက်ဘက်မှာတော့ လယ်ကွင်းတွေပဲ ရှိသည်။

“တောက်”

အခန်းထဲတွင် ဇော်ရဲ၏ တောက်ခေါက်သံ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ သူ့ရှေ့က ယောက်ကျားရင့်မာကြီး ၅ ယောက် အယောင်အယောင် အမှားမှားဖြင့် နောက်ဆုတ်သွား၏။ ဇော်ရဲ မေးကြောကြီးများထောင်ကာ စားပွဲခုံ မျက်နှာပြင်ကို လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်သည်။ ဝုန်းကနဲ အသံနဲ့အတူ သူ့ရှေကလူတွေ ကိုယ်စီ မျက်လွှာလေးတွေ ပင့်ကြည့်ကြသည်။ ဇော်ရဲဆီက ဒီလို အပြုအမူ ထွက်လာလျှင်..

” အားလျှံဆိုတဲ့ ရဲကောင်ရဲ့ မိန်းမကို ငါ လိုချင်တယ်၊ အကောင်းအတိုင်းနော် ၊ အရေပြားမှာ ပွန်းရာလေးတောင် ပါမလာစေနဲ့ ၊ လိုတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ လက်နက် အကုန်ယူသွား ၊ မလုပ်တတ်တာ ရှိလား..”

“မရှိပါဘူး”

” တစ်လ အချိန်ပေးမယ်၊ တစ်လအတွင်း အားလျှံရဲ့ မိန်းမ ပါမလာရင် မင်းတို့ ပြန်မလာကြနဲ့တော့”

ပြောပြောဆိုဆို ထထွက်သွားသော ဇော်ရဲ၏ ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်၍ မတ်တပ်ရပ်နေသော လူငါးယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အတန်ငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပထမဆုံး စကားစပြောသူက မြွေပွေး ။

ဆရာမ ဒေါ်အေမီကျော်၊ ဆရာမကြောင့်သာ ဒေါ်တပ်ခေါ်ရသည် အသက်က ၂၅သာရှိသေးသည်။ ဆရာမက ရန်ကုန်က၊ သူတို့ နယ်မြို့လေးကို ဒီနှစ်မှ တာဝန်ကျလာသည်။ ရာမက တက္ကသိုလ်မှာတုန်းက ဂျင်မ်ဆော့စရာမလိုပဲ တောင့်တင်းလှပတဲ့ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသလို ဖြူဝင်းတဲ့အသားအရည်နဲ့ ချောမောလှပတဲ့ မျက်နှာလေးကြောင့် Queen ရခဲ့သည်ဟု သိရသည်။ ဆရာမက တက္ကသိုလ်မှာတုန်းက ချစ်သူရီးစား မရှိခဲ့ပေမယ့် ဆယ်တန်းတုန်းကတော့ ရီးစားထားဖူးပြီး ပါကင်အဖွင့်ခံရဖူးသည်။ အေမီကျော် ဆယ်တန်းကျောင်းသူဘ၀မှာ သူများတွေလိုပဲ ရေကူးသင်ချင်တာကြောင့် မိဘတွေကိုပူဆာတော့သည်။ မိဘတွေက ကျောင်းကဖွင့်သော ရေကူးသင်တန်းမှာမသင်စေပဲ အထူး သီးသန့်သင်စေချင်တာနဲ့ သူတို့မိတ်ဆွေတဦးရဲ့ သားဖြစ်တဲ့ ထွန်းကိုနဲ့ သင်စေသည်။ ထွန်းကိုသည် ရေကူးချံပီယံတယောက်ဖြစ်သလို အမြဲရေကူး လေ့ကျင့်နေသူမို့ ချပ်ရပ်တောင့်တင်းတဲ့ ကိုယ်လုံးပိုင်ရှင်တယောက်လဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထွန်းကိုသည် တက္ကသိုလ်မှာလည်း Kingတစ်ယောက်ဖြစ်သလို မိန်းကလေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသည်။ မိန်းကလေးတွေမျက်စိကျရင်ခုန်တာခံရတဲ့ထွန်းကို ကို အေမီကျော်လဲရင်ခုန် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရပေသည်။ ထွန်းကိုကလည်း အေမီကျော်လို ချောမောလှပတောင့်တင်းတဲ့ နုနုထွတ်ထွတ်ကောင်မလေးကို သဘောကျနေမိသည်။ ရေကူးသင်တယ်ဆိုတော့ ရေထဲမှာ ဟိုကိုင်ဒီကိုင် ကိုင်ပေးရသည် ကူပေးရသည်။ လက်ပွန်းတတီး နီးနီးကပ်ကပ်ဖြစ်တော့ အိုးချင်းထား အိုးချင်းထိ ကြိုးချင်းထား ကြိုးချင်းညှိဆိုသလို ထွန်းကိုနဲ့ အေမီကျော်တို့ ထိကြ ညှိကြလေတော့သည်။ လူမရှိတော့တဲ့ ညနေပိုင်းမှာ သီးသန့်သင်တာမို့ ထွန်းကိုနဲ့အေမီကျော်သည် အဝတ်လဲတဲ့ အခန်းမှာပဲ အနမ်းတွေဖလှယ်ကြရင်းက ချစ်ရည်လူးမိကြတော့သည်။ အေမီကျော်လည်း အဖိုဆိုလို့ ယင်ဖိုတောင် မသန်းဘူးသေးတဲ့ အပျိုပေါက်မလေးဆိုတော့ ထွန်းကိုက သူ့လက်မောင်းလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာနဲ့ သူမပိပိက အရေတွေက ဖြန်းကနဲ စိုတက်လာတော့သည်။ ထွန်းကိုက သူမရဲ့ဖေါင်းကြွ အိစက်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းစုပ်လာတော့ အေမီကျော်မှာ တကိုယ်လုံး နတ်ပူးသလို တဆတ်ဆတ် တုန်နေတော့သည်။ ပိပိကအရည်တွေက စိုရုံမက ရွှဲနေတော့ အထာသိသော ထွန်းကိုသည် ကာမခလုတ်တွေကို တခုပြီးတခု ဆက်တိုက်နှိပ်တော့ အေမီကျော်ခမျာ အချစ်ဖျားဒီဂရီသည် ၁၀၇ မကတော့ပေ။ ပေါင်တန်တွေကို အလိုလိုကားပေးမိရပြီ။ သူမရဲ့ အပျိုစင်ပန်းကလေးကို ထွန်းကို လိုရာသုံးစေဆိုပြီး ထိုးပေးမိလိုက်တော့သည်။ အရပ်မြင့်မြင့် ကိုယ်လုံး ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ကြည့်ကောင်းသော ထွန်းကိုနဲ့ ချောမောလှပပြီး တောင့်တင်းသော အေမီကျော်တို့ ချစ်တလင်းမှာ စစ်ခင်းနေကြသည့် မြင်ကွင်းသည် အင်မတန်မှ ကြည့်ကောင်းသော အပြာဇာတ်ကားတကားလိုပင် ဖြစ်တော့သည်။ သူတို့ရဲ့ ချစ်တလင်းမှာနွှဲတဲ့ ချစ်ပွဲကလေးဟာ နောက်ထပ် ပွဲဆက်တွေ မလာတော့ မရှိတော့ပဲ ဒီမှာတင် ရပ်တန့်ခဲ့ရသည်။

အချိန်မှာ ည ၁၀ နာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်စ ပြုနေပေပြီ။ ကျော်နိုင်တစ်ယောက် နေ့လည်က ကြည့်ခဲ့သော ဗွီဒီယိုအောကားကို ပြန်သတိရပြီး လီးတောင်နေလေသည်။ ယခုတလော အောကား တော်တော်များများ ကြည့်ဖြစ်နေသော သူ့အာရုံတွင် ပြန်စဉ်းစားလိုက်တိုင်း ယောကျ်ားနှင့် မိန်းမတို့ လိုးပုံ အမျိုးမျိုးကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းပင် ပြန်မြင်ယောင်တတ်သည်။ သူနေသည့် နေရာနှင့် အနည်းငယ် ဝေးသော ကားလမ်းမကြီးဘေးရှိ အိမ်တစ်အိမ်မှာ ဗွီဒီယို အောကားချည်းပြလေရာ တစ်ခါ ကြည့်ဖူးသွားသော ကျော်နိုင်တစ်ယောက် မကြာမကြာ ကြည့်ဖြစ်နေလေသည်။ ရန်ကုန်မြို့ နေရာတော်တော်များများတွင် ဗွီဒီယိုရုံများ ပေါ်လာပြီး အောကားသက်သက် ပြစားသော ရုံများတွင် သူကြည့်နေသော ရုံလည်း တစ်ရုံ အပါအဝင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုရုံနှင့် ထိုကားများကြောင့် အသက်အစိတ် နီးနေပြီဖြစ်သော ကျော်နိုင်မှာ ယခုမှ မိန်းမလိုချင်စိတ်များ တရွရွ ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဟေးလားဝါးလား လုပ်ရင်းကုန်ခဲ့သော အချိန်များကို မိန်းမရရန် မကြိုးစားခဲ့မှုအတွက် နှမျောနေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ကမှ သူငယ်ချင်းများ ခေါ်၍ ဗွီဒီယိုရုံ ရောက်သွားပြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး၊ မတွေ့ဖူးသော ယောကျ်ားနှင့် မိန်းမတို့ လိုးပုံ ကာမဂုဏ်ခံစားပုံ အထူးအဆန်းများကို မြင်မိသည့် နောက်ပိုင်းမှစကာ သူ့ကိုယ်တွင် ကာမပိုးများ သောင်းကျန်း လာလေတော့သည်။ နိုင်ငံခြားကားများဖြစ်သော အောကားများမှာ ရိုက်ကွင်းရိုက်ကွက် ကောင်းခြင်း၊ ဆေးသားကြည်လင်ခြင်း၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှိုးဆွမှု ထူးဆန်းခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ယောကျ်ား၏ လီးများကို မိန်းမက စုပ်ခြင်း၊ မိန်းမ၏ စောက်ပတ်အား ယောကျ်ားက ယက်ခြင်း၊ ပုံစံအမျိုးမျိုး လိုးကြခြင်း၊ အားပါပါ လှုပ်ရှားကြခြင်းနှင့် လိင်ကို ပွင့်လင်းစွာ ဖြေရှင်းကြခြင်းများက ကျော်နိုင်အား ကိလေသာစိတ်ကို ရွသထက်ရွအောင် လုပ်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။ ကျော်နိုင်တွင် ယခုထက်ထိ ရည်းစားလည်း မရှိ၊ မိန်းမဆို ဝေလာဝေး။ ကားစီးသည့်အခါ ထိမိ ခိုက်မိတာလောက်ကလေးများသာ အတွေ့အကြုံ ရှိသည်။

မေမိုး မျက်နှာလှလှလေးသည် အောင်စိုး ၏ သူမကိုအာသာ ငမ်းငမ်း ကြည့်နေသော မျက်လုံးအစုံကို မြင်ပြီး ထိတ်ခနဲ လန့်သွားမိသည်။ အောင်စိုးသည် သူမ ပျိုဖော်ဝင်စ ၁၅ ၁၆ နှစ်သမီးတည်းက ခု အသက် ၂၁ ရှိသည်ထိ ငါးနှစ်ငါးမိုး နောက်ပိုး ပိုးနေသူဖြစ်သည်။ အောင်စိုး၏ ပြေပြစ်သောရုပ်ရည် တောင့်တင်းသော ကိုယ်လုံးတို့ကြောင့် ရွာမှမိန်းမချောတို့ စိတ်ဝင်စားကြသော်ညား အောင်စိုးက တော့ မေမိုး တစ်ယောက်သာ မိန်းမမြင်ဟန်ရှိသည်။

မေစိုး ကတော့ မျက်နှာပိုးမသေဘဲ တွယ်ကပ်လွန်းအားကြီး၍ ကြည့်မရလှပေ။ မေမိုးမှာ မိဘများငယ်စဉ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားသဖြင့် အဒေါ် လင်မယား နှင့် ကပ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အောင်စိုး မိဘများမှာ ငွေကြေးချမ်းသာသည့် ရွာမျက်နှာဖုံးများ ဖြစ်သောကြောင့် အဒေါ်က သဘောတူသော်လည်း မေမိုးက ရှောင်ဖယ်နေသောကြောင့် အောင်စိုးမှာ အခက်ကြုံနေရသည်။

ဘေးရွာအလှူတွင် လာရောက်ကူနေသော မေမိုးသည် ပြန်မည်အလုပ် အောင်စိုးကို တွေ့ရသောကြောင့် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူငယ်ချင်းမ နှစ်ယောက်က ကိစ္စပေါ်၍ နေ့လည်ကတည်းက ပြန်သွားသောကြောင့် အတူပြန်ရန်အဖေါ်မရှိ။ ညနေက စောင်းနေပြီမို့ မပြန်လည်း မဖြစ်။ အောင်စိုး လူပျိုစကားလိုက်ပြောတာ ကင်းအောင် ဓနိတောမှ အသာပတ်ပြန်လိုက်သည်။

ဦးသိန်းကသမီးကို မြူဆွယ်တာပေါ့လေ

အသက်က ၂၇နှစ်ဆိုတော့ အပျိကြီးပေါက်စပေါ့။ မိဘတွေက မရှိတော့ပါဘူး မြစ်အနောက်ဖက်က ငါသိုင်းချောင်း ရွာသူတစ်ယောက်ပေါ့။ ခုတော့ မြို့ပေါ်က ဒေါ်လေးဌေးတို့အိမ်မှာ နေနေတာ ငါးနှစ်လောက်ရှိပါပြီ။ အသားညိုပေမယ့် တင်တွေရင်တွေ သူ့နေရာနဲ့သူ ရှိုက်ကြီးဖိုငယ် အသွယ်သွယ်နဲ့မို့ ပုရိသ အပေါင်း ခညှောင်းနေကြပါတယ်။ အဒေါ်က အမေ့ဘက်က ညီမပါ။ သူတို့အိမ်မာ အဒေါ်ရယ် သူ့ယောက်ျားရယ် သူတို့ သားလေး ကျမမောင်ဝမ်းကွဲ ရဲနောင်ရယ် အတူနေကြတာပါ။ ဈေးချိုဈေးကြီးမှာ ဖနပ်ဆိုင်ဖွင့်ထားရင်း အဒေါ်ယောက်ျား ဦးသိန်းက ကားမောင်းပါတယ်။ မောင်လေးရဲနောင်က ၁၀တန်းအောင်လို့ တက္ကသိုလ်တက်ရန် စောင့်နေသူတစ်ယောက်။ ဒီနေ့မနက် အစောကြီး ဟင်းချက်စရာဝယ်ဖို့ ဈေးကိုသွားခဲ့တယ်။ ကျမ ဈေးရောက်တော့ ဝက်သား ဟင်းသီးဟင်းရွတ် အတို့မြုပ်လေးပဲ ဝယ်ခဲ့တော့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဒေါ်တို့က နိုးနေပါပြီ။ ကျမလည်းဆိုင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေလိုက်တယ်။ ရှစ်နာရီလောက်မှ အိမ်ကနေ ဈေးချိုဘက် ထွက်ကြတာ။ လိုက်ထရပ်ကားလေးတစ်စီး ဝယ်ထားတော့ ကျမတို့ကို လိုက်ပို့ပြီးမှ ကားဂိတ်ပြန်ထိုးရတာ။ ဖိနပ်ဆိုင်ရောက်ပီဆို ဦးလေးက ဆိုင်ကူဖွင့်ပါတယ်။ ပြီးမှ ဂိတ်ကိုသွားတာ။ ဈေးရောက်တော့ ”အေးခိုင် ငါမုန့်တီ သွားဝယ်မလို့ ညည်းနဲ့ကိုသိန်းတို့ ဆိုင်ဖွင့်ထားနှင့်” ဈေးမြေညီထပ်သို့ မဝင်ပဲ ဗန်းခင်းရောင်းသော မုန့်ဆိုင်တန်းလေးတွေဆီ လျှောက်သွားတော့သည်။ ”ဟုတ် ဒေါ်လေးဌေး… သမီး ဆိုင်သွားဖွင့်လိုက်တော့မယ်” ကျမလည်း ပြောပြီး ဆိုင်ခန်းရှိရာ မြေညီထပ်သို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဆိုင်ခန်းနားသို့အရောက် ”အို” ကျမ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်လာရတယ်။ ဆိုင်ခန်းတွေက ကိုးပေပတ်လည်ခန်းတွေ ကပ်လျှက်ပေါ့။ ကိုယ့်နေရာကိုယ် အမြင့်ပေ ၄ပေလောက် ပတ်ပတ်လည် သစ်သားကြမ်းပြားများဖြင့် ကာ၍ ရှေ့မျက်နှာပြင်ကို ဂိုထောင်သဘောမျိုး အရှင်ထားပြီး သော့ခတ်ရသည်။ ခတ်ထားသော သော့ဖွင့်၍ ဂိုထောင်ထဲ ပက်လက်ကြီးလှန်ကာ ဦးသိန်းမှာ ဖိနပ်ထုပ်များ ဆွဲထုတ်နေသည်။ပက်လက်လှန်ထားရင်း ဒူးတဖက်က ထောင်ထားသဖြင့် အောက်စလွတ်နေပြီး လီးမဲမဲကြီးက ပေါင်တဖက်ခြမ်းကပ်ကာ ဒစ်ဖူးကြီးက အောက်စိုက်နေသည်။ လီးကြီးက ပျော့နေတာတောင် အတုတ်ကြီးပဲ။ ကျမ ချစ်သူထက် ၂ဆလောက်ရှိတယ်။ ပေါင်မွှေးတွေကလည်း ကောက်ကောက်ကွေးကွေးလေးတွေ ကျမကြည့်ရင်း အသဲယားလာတာပေါ့။ ကျမလည်း ဦးသိန်းခြေရင်းနား ကပ်ထိုင်လိုက်တာ လီးကြီးကို ကြည့်ချင်တာလည်း ပါတာပေါ့။

မြို့စွန်တနေရာ အဝေးပြေးလမ်းမကြီး အနောက်ဖက် ပျံကျဈေးလေးက ရောင်းသူဝယ်သူ အသံပေါင်စုံနဲ့ ဆူညံနေသည်။ ကျုပ်လည်း မိန်းမကို ဈေးခင်းပေးပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ”မချို ငါပြန်ပြီ နေ့လည်ကျမှ လာတော့မယ်“ ”အင်းပါ ကိုမောင်ခြိမ့် … အိမ်ရောက်ရင် ကလေးသေချာကြည့်နော် “ ကျုပ်မိန်းမ မချိုကလည်း ရောင်းမယ့်ပန်းတွေ ရေဝတ်အုပ်ရင်း ပြန်နှုတ်ဆက်နေတာပါ။ ဟုတ်တယ် ကျုပ်နာမည် မောင်ခြိမ့်ဗျ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူနေရတဲ့ ဘဒွေးက ပေးထားတာ။ မိဘတွေက ကျုပ်ကလေးဘဝထဲက ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ဆုံးသွားတော့ မမှတ်မိတော့ပါဘူး။ ဘဒွေးကပဲ လေးတန်းထိ ကျောင်းထားပေးပြီး တောင်ယာဝင်လုပ်ခိုင်းတာ။ ကျုပ်က အပင်ပန်းခံနိုင်ပေမယ့် တောင်ယာအလုပ်ကျ ဝါသနာမပါဘူးဗျ။ ဒါနဲ့ လူပျိုပေါက်ရောက်တော့ ဘဒွေးက ဆိုက္ကား တစ်စင်းဝယ်ပေးပြီး ဒီဈေးလေးထဲ ဂိတ်ထိုးခိုင်းတော့တာပဲ။ ကျုပ်ဆိုက်ကားနင်းတော့ ၃နှစ်လောက်ကျ ဘဒွေးလဲဆုံးရော။ ကျုပ်အိမ်ထောင် မကျခင်ကတည်းက မြှာပွေတယ်ခေါ်မလား ဂေါ်စွံတယ်ခေါ်မလားပဲ။ ပန်းရံသမကနေစပြီး ဆရာဝန်ကတော်တွေထိ ညီမ မမ အဒေါ်အရွယ်တွေ အကုန်လိုးဖူးတယ်။ ကြွားတာတော့ မဟုတ်ဖူး ခုထိကို ကျုပ်တို့နေတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ကျုပ်မိန်းမ မသိအောင်လိုးနေတုန်း။ ကျုပ်မိန်းမ မချိုနဲ့ ဒီဈေးမှာပဲ စတွေ့ကြတာ။ သူက ပန်းရောင်းတာလေ။ ရင်းနှီးသွားတော့ ကျုပ်က မနက်၃နာရီဆို မချိုတို့ရပ်ကွက် လမ်းမကြီးရဲ့အောက်ဖက် မိနစ် ၂၀ကျော်လောက်နင်းပြီး သွားနိုးပြီးတော့ မြို့ထဲဘက် ပန်းတန်းမှာ ပန်းဝယ်ဖို့ လိုက်ပို့ရတာ။ အနေနီးလာတော့လည်း ဖင်ပုတ်ခေါင်းပုတ်နဲ့ပေါ့။ မကြာပါဘူး တရက်ကျ မနက်အစောကြီး ကျုပ်တို့သွားနေကျ တာရိုးလမ်းပေါ်မှာပဲ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နား ဆိုက္ကားကို ရပ်ပစ်လိုက်တယ်။ မချိုကတော့ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတာဗျ။ ကျုပ်လည်း အပင်နားခေါ်ပြီး လိုးပစ်လိုက်တာပဲ။ လွယ်တော မလွယ်ဘူးဗျ ကျုပ်ကျောကုန်းတွေရော ရင်ဘတ်တွေရော မချိုလက်သည်းရာတွေ ကုတ်ခြစ်ထားတာ။ စလိုးကတည်းက အပျိုစစ်မှန်း သိလိုက်တာပါ။ လီးစဝင်တော့ အပျိုမှေးက တင်းခံနေတာလေ။ နို့လေးစို့ပြီး ပွတ်သပ်ပေးမှ မချိုဆီက ရမ္မက်သံလေးတွေ ထွက်လာတာ။

အိပ်မက်နတ်သိုင်းကျမ်း နှင့် လှကလျာ ရေးသားသူ – နတ်သား

အခန်း(၁) ဒုက္ခသည် မိန်းကလေး

လေတဟူးဟူး တိုက်ခတ်နေသည်။ မိုးကလည်း တဖွဲဖွဲ ရွာသွန်းနေ၏။ တိုက်ခတ်လာသော လေနှင့်အတူ မိုးသီးမိုးပေါက်များက ကြီးမားပြင်းထန်လှသည်။ မိုးသီးမိုးပေါက်များ သစ်ရွက်ပေါ်သို့ ကြွေကျသည့် အသံသည် တဖောက်ဖောက်နှင့် ကျယ်လောင်လှ၏။ လေကကြမ်းကြမ်းတိုက်လေ မိုးသီးမိုးပေါက်များက ပြင်းထန်လေဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကျောတွင်ပိုး၍ မိုးထဲရေထဲ၌ သွားလာလှုပ်ရှားနေလေသည်။ ထူးခြားချက်မှာ ထိုသူသည် ယောကျာ်းရင့်မာကြီးတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ အသက်ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူမ၏ နောက်ကျောတွင် အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို လွယ်ပိုးထားသည်။ ထိုအထုပ်ကြီးသည် အလတ်စား အရက်အိုးများပင် ဖြစ်တော့သည်။

မိုးထဲလေထဲ၌ သူမအဖို့ မနားနိုင်ပါ။ လေထန် မိုးထန်နေသည်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်အားပါ။ ထိုအရက်အိုးများကို တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ အချိန်မီရောက်ဖို့သာ အရေးကြီးနေပေသည်။ ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးသည် မမောနိုင်မပန်းနိုင် တောင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဦးသက္ကသည် တဲအတွင်း၌ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူ၏ မျက်စိအစုံသည် မကြာခဏ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။ မိုးရေစက်တို့သည် တံစက်မြိတ်အောက်မှ သွယ်တန်း၍ ကျနေသည်။ ဦးသက္ကသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော်လှမ်းကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သိပ်ကြာကြာ မစောင့်လိုက်ရပါ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တဲအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာလေသည်။ ဦးသက္ကသည် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်းမှ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသလို ခေါင်းခါရမ်းလိုက်သည်။

“လွတ်… လွတ်နော်.. အော်လိုက်မှာနော် အဟင့်.. ဟင့်… သူ့သမီးလောက် ရှိတဲ့သူကို ယုတ်မာနေတာ လူယုတ်မာ အီးး ဟီးးး ” “ ဟား ဟား ရတယ်လေ အော်လေ.. အော်… ခဏနေရင် ဒီထက်တောင် ပိုအော်ရအုံးမှာ ” ဟု ဆိုကာ ကောင်မလေး၏ ကိုယ်ပေါ် မှောက်အိပ်ကာ ကောင်မလေး၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ချုပ်ကိုင်ထားပြီး ကောင်မလေးရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးစ ဖွံ့ဖြိုးဆဲ ရင်မွှာနှစ်စုံကို အငမ်းမရ ငုံ့စို့နေလေသည်။

အသက် ၃၅ နှစ်ခန့်ရှိသော ကိုခိုင် တစ်ယောက် ၎င်း၏ သမီးအရွယ်ခန့်ရှိသော အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်ရှိ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို အတင်းအဓ္ဓမ ပြုကျင့်ဖို့ ဖြစ်သည်။ ကျားနှင့်သမင်ငယ် အားပြိုင်ကြသည့်အခါ ဘယ်သူက လျော့သွားရမည်နည်းဆိုသည့် အဖြေကို နှစ်ယောက်စလုံးသဘောပေါက်နေသော်လည်း ကောင်မလေးကတော့ အတင်းရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကိုခိုင်တစ်ယောက် ကောင်မလေးရဲ့ ရင်မွှာနှစ်စုံကို အားပါးတရ နမ်းလျှက်နဲ့ပင် လွတ်နေသည့် ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျွတ်လုဆဲဆဲ ကောင်မလေးရဲ့ထမီအောက်ထဲကို လက်လျှိုကာ အပျိုစင်လေး၏ ကာမခလုပ်တွေဆီသို့ သူ့ရဲ့လက်တွေ ဦးတည်လာနေသည်။ “ ဟား…. ဘောင်းဘီတို ဝတ်မထားတော့ ဟန်ကျတာပေါ့ ကလေးရယ်.. ချွတ်ချိန်လျော့သွားတာပေါ့နော် အဟင်း ဟင်း ”“ အဟင့်… ဟင့်… ဦးရယ်.. တောင်းပန်ပါတယ်နော်… သမီးကို လွတ်ပေးပါနော်…. ” အပျိုစင် ကောင်မလေး တစ်ယောက်ရဲ့ တောင်းပန်သံတွေဟာ ကိုခိုင် အတွက်တော့ ကာမစိတ်ရိုင်းတွေ ပိုမို နိုးထစေဖို့ အားပေးသံတွေဟုသာ ထင်မိစေသည်။ ဝါဝင်းနေသည့် အပျိုစင် ကောင်မလေး၏ ဗိုက်သားလေးတွေကို လက်ကြမ်းကြီးတွေနဲ့ ပွတ်သွားပြီး ပေါက်ပြီးကာစ နူးအိအိ မြက်ခင်းလေးတစ်ခုကို ကျော်လွန်ကာ ကောင်မလေးရဲ့ အဓိက ခံစားမှုအကျောများ ဆုံဆည်းရာ ကာမထိပ်ဖူးလေးဆီသို့ ဦးတည်နေလေသည်။