Comic Blog

ကျတော် ၈ တန်းကျောင်းသားဘဝက.. တောရွာလေးမှာ ကျောင်းတက်ရပါသည်။ ကျတော့ရွာနဲ့ ကျောင်းက.. ၁.နာရီလောက်.. လမ်းလျောက်ရသည်။ တောသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့်.. အသားကဖြူသည်။ အရွယ်ရောက်တဲ့ လူပျိုတယောက် မဟုတ်ပေမယ့်.. ရင်ခုန်တက်သော .. အကြောင်းအရာများ.. ပေါ်လာပါသည်။ သူ့နာမည်က..ထွေးထွေး။ ထွေးထွေးက. အရပ်၅ပေ ၃လက်မ၊ အသားဖြူ၊ မပိန်မဝ.. ဆိုပေမယ့်.. ပိန်တဲ့ဘက်.. ပါတယ်..။ တင်ပါးတွေက.. လှပြီး.. ကြည့်လို့.. အရမ်းကောင်းတယ်။ ဆံပင်က.. ခါးအလယ်လောက်ရှိတယ်။ ကျတော့ထက် အသက်ကြီးသလို အတန်းလည်း.. ကြီးပါတယ်..။ ထွေးထွေးကို.. စာ..စပေးတုန်းက..အခက်အခဲ.. တော်တော်ရှိတယ်ဗျ..။

သူဆီက.. စာအုပ်ကို.. ငှါးခိုင်းတာဆိုပြီး.. လိမ်တောင်းတာ.. သူကလည်း ပေးလိုက်တယ်။ နောက်နေ့ကျ.. သူစာအုပ်ထဲ.. ရည်းစားစာ ထည့်ပေးလိုက်တာ။ ပေးတုန်းကတော့.. ဟုတ်နေတာပဲ။ နောက်ရက်များကြတော့.. မျက်နှာပူတာနဲ့.. ရှောင်နေလိုက်တယ်။ တပတ်လောက်ကြာတော့.. ကျတော့စာကို ကျတော့ပြန်ပေးတယ်ဗျ။ အဲဒီကြားထဲ.. ထွေးထွေးက.. ဘယ်သူ့ရည်းစား.. ဘယ်ဝရည်းစားနဲ့.. ကြားနေရတာ.. စုံလို့။ ကျတော်လည်း.. စိတ်ရှုပ်တာနဲ့.. ဆက်မလိုက်ဖြစ်တော့ဖူး။ နောက်ပိုင်းကျတော့.. ကျတော့ရှေ့မှာ.. ကိုယ်ယောင်ပြလာတယ်ဗျ။ အခြေအနေ ကောင်းလာတဲ့သဘောပေါ့။ တနေ့..ထွေးထွေး..စက်ဘီးနဲ့ ပြန်သွားတာကို.. ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်တယ်။ ဘယ်ရမလဲ.. ကျတော့စီးတော် စက်ဘီးပေါ် တက်ခွလိုက်တာပေါ့။

တနေ့ တက်စီ လေး ငှားပြီးတော့ အိမ်ကို ပြန်လာတယ်။ ကံများမကောင်းချင်တော့ ငှားလာတဲ့ ကားက လမ်းမှာ သူများကို သွားတိုက်မိတယ်။ တကယ်က ကျနော့ ကားဆရာကြီးက အမှန်ပါ။ လမ်းသွယ်ကနေ အတင်းထွက်လာတဲ့ ကားကို သွားတိုက်မိတာ။ ကျနော်လည်း ထားခဲ့ပြီး နောက်တစင်း ငှားရကောင်းနိုး ဆက်စောင့်ရကောင်းနိုး ဝေခွဲမရဖြစ်နေတယ်။ တဘက်ကားကတော့ မမကြီးတစ်ယောက် ပဲ။ ကားဆရာ နဲ့ စကားပြောနေရင်းက အခြေအတင် ဖြစ်လာလို့ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့ စိတ်ထဲမှာ ရင်းနှီးသလို ဖြစ်နေတယ်။ နည်းနည်း စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့မှ ဆယ်တန်းတုန်းက စာသင်ပေးဖူးတဲ့ ဆရာမဖြစ်နေတယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ ဆင်းပြီးတော့ ကူညီဖြေရှင်း။ အခြေအနေ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီး ကျနော်က ဆရာမ ဘက်က ဖြစ်သွားပြီး ကားဆရာကြီးကို ရန်လိုက်ဖြစ်။ စကားများ။ နောက်ဆုံးတော့ ဆရာမ ကိုပဲ ဖျောင်းဖျ တက်စီဆရာကြီးလည်း လျော်ကြေးနည်းနည်းပါးရနဲ့ အဆင်ပြေသွားလေသတည်းပေါ့ဗျာ။

တက်စီ ဆရာကြီးက ကျနော့ကို ထားသွားတော့ ကျနော့မှာ ဒေါ်ကေသီမိုးကြီးနဲ့ ကျန်ခဲ့ရော။ တကယ်က ဆရာမ က ကျနော့ကို သေချာ မမှတ်မိလောက်ဘူး ထင်တာ။ နှစ်တွေလည်း ကြာပြီကိုး။ အဲဒီတုန်းက သူကလည်း အထက်တန်းပြ ဖြစ်ခါစ။ ကျနော်တို့ အတန်းကို အချိန်ပိုင်းဝင်သင်ရတာ။ ဒါပေမဲ့ တီချယ်ဒေါ်ကေသီမိုးက ကျနော့ကို နာမည် ပါမှတ်မိနေတယ်။ “ကျေးဇူးပဲ ဇော်ဖြိုးရယ် မင်းနဲ့ မို့လို့ မဟုတ်ရင် တီချယ် အ. . အ… ” ဆရာမ က ပြောရင်းနဲ့ မူးပြီး လဲကျသွားတာ သတိတော့ မလစ်သေးဘူး ကျနော်လည်း ဘာလုပ်ရမယ် မှန်း မသိဘူး။ လမ်းကလည်း လူ နည်းနည်းရှင်းတဲ့ လမ်းဖြစ်တဲ့အပြင် ညနက်စပြူလာပြီ မို့ ဘေးမှာ လူတွေ အများကြီး မရှိပါဘူး။ နောက်ဆုံး ကျနော်လည်း ရှည်ရှည်ဝေးဝေး မစဉ်းစားနေတော့ပဲ ဆရာမကို ကားနောက်ခန်းထဲ ထည့် ပြီးတော့ သူ့ကားကို တက်မောင်းပြီး နီးရာဆေးရုံကို မောင်းသွားလိုက်တယ်။ ဆရာမက နှလုံးရောဂါတွေ ဘာတွေ ရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့လည်ပင်းခေါ်မလား ဇတ်ခေါ်မလား အဲဒီက အရိုးကျီးပေါင်း ကြောင့်မူးတာ။ အဲဒီကနေ မှ သတိမေ့သလို ဖြစ်သွားတာ တကယ်က မမေ့ဘူး။ ကျနော် သူ့ကားကို မောင်းလာရင်း အာရှတော်ဝင် ရှေ့ ရောက်ခါနီးမှာ သတိ ပြန်ရလာပြီး သူပြောပြလို့သိတာ။ အဲဒါနဲ့ပဲ ဆရာမ ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးတာပေါ့ဗျာ။

မင်းအောင်က ကျူရှင်ဆရာ။ ကျူရှင်ဆရာဖြစ်သလို သိက္ခာကလည်းရှိတယ်။ မိန်းမ ကိစ္စအရှုပ်အရှင်းမရှိဘူး။ ရှိဖို့လည်း လူမထင်ပါဘူး။ ရုပ်ကလည်းဆိုးတာကိုး။ သူကလည်း မိန်းမတွေနဲ့ဆို ခပ်တန်းတန်းပဲဆက်ဆံတယ်။ မဆက်ဆံရင်လည်း သူ့အသက် ၂၃လောက်နဲ့ ဘယ်သူကလေးစားမှာတုန်း။ သူ့မှာက အားနည်းချက်တစ်ခုပဲရှိတယ်။ သူ့အမ နှင်းဖြူ။ နှင်းဖြူက မင်းအောင်ရဲ့ အမအရင်း အသက် ၁နှစ်ပဲကွာတယ်။

နှင်းဖြူနဲ့ မင်းအောင်က မောင်နှမ အရင်းဆိုပေမယ့် ရုပ်ချင်းက တခြားစီ။ မင်းအောင်က ဝက်ခြံ ပရဗွ။ အသားမည်းမည်း။ ကွမ်းတွေစား၊ ဆေးလိပ်တွေသောက်တော့ ရုပ်က ရင့်ထော်နေတာ။ နှင်းဖြူကတော့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း နှာတံပေါ်ပေါ် နှုတ်ခမ်းက ထူထူ။ ဗမာဆန်ဆန် ရင်ဖုံးထမီနဲ့ အမြဲနေတယ်။ နှင်းဖြူဒီလို နေတာလည်းအကြောင်းရှိတယ်။ ကျူရှင်မှာ ၁၀တန်းကျောင်းသားတွေက လစ်ရင်လစ်သလို ခိုးခိုးငမ်းတာ။ ဒါကိုသူလည်းသိတယ်။ သိတော့ ကုန်းလိုက်ကွလိုက်နဲ့ ချာတိတ်တွေကို မြူဆွယ်တာ။ သိက္ခာရှိရှိနဲ့ ဖင်နန့်တယ်လို့ပြောရင်ပိုမှန်မယ်။

နှင်းဖြူဖင်နန့်တာ သိသာအောင် ကျူ၇ှင်ပုံစံပြောဥးီမယ်။ — ကျူရှင်က ရပ်ကွပ်အစွန်လေးမှာ၇ှိတယ်။ခြံက အကျယ်ကြီး။ အရှေ့ဖက်မှာက ခြင်းဝိုင်း၊ ဘောလုံး၊တစ်ခုခု ညနေဖက် ကစားကြတယ်။ ခြံခြေရင်းမှာက တဲထိုးထားပြီး ကလေးတွေစာသင်တယ်။ ခြံနောက်ဖေးဖက်မှာမှ မင်းအောင်တို့မောင်နှမ ၂ယောက်နေတယ်။ နဂိုက အမယ်အိုကြီးရှိတယ်။ သေသွားတဲ့နောက်ပိုင်းတော့ မောင်နှမ၂ယောက် အိမ်ကို ၂ခြမ်းခြမ်းပြီးနေတာ။ နှင်းဖြူက မီးဖိုချောင်ဘေးနားက အခန်း၊မင်းအောင်က အိမ်ရှေ့အခန်း။ မီးဖိုချောင်နဲ့ ရေကပြင်က တံခါးပေါက်တစ်ချပ်ပဲခြားတယ်။ အဲ့ရေကပြင်တည့်တည့်မှာက အိမ်သာ။ ပြောရရင် အိမ်သာထဲကနေကြည့်ရင် မီးဖိုခန်းနဲ့ နှင်းဖြူ အခန်းတံခါးပေါက်ကိုတည့်တည့်ပဲ။ ချာတိတ်တွေက နဂိုကတော့ မသိမသာချောင်းတာပေါ့။နောက်တော့ သိသိသာသာတွေချောင်းတော့တာပဲ။ မင်းအောင်က စာကျက်ခိုင်းပြီးတော့ အပြင်ခနထွက်သွားတဲ့အချိန်ဆို လူပျိုပေါက်တွေက နောက်ဖေးလစ်တော့တာပဲ။ – မလစ်ပဲနေမလား။ နှင်းဖြူက အဲ့အချိန်ဆို မီးဖိုခန်းထဲမှာ ဟိုလှုပ်ဒီလှုပ်နဲ့ ဘာတွေရှုပ်နေမှန်းကိုမသိတာ။ အောင်ဘပြောတာပြန်ပြောရဦးမယ်။

ဇင်မာဝင့် တယောက် စာအုပ်ထည့်ထားတဲ့ ကချင်လွယ်အိပ်ကို ရင်ခွင်ပိုက်ပြီး ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြင့် ကျွန်းလှေကား ကြီးအတိုင်း တက်လာသည်၊ ဒီနေ့ ကိုမောင့် အိမ်သို့ စာလာသင်ရမည်မှာ တခြားနေ့တွေနှင့် မတူ၊ ဟင်းလင်းပွင့် နေသည့် အိမ်ရှေ့ တံခါးကြီးသည် သူဝင်လာသည်နှင့် အလိုလို ဂျိုင်းကနဲ့ ပိတ်သွားသည်၊ သူက တံခါးပိတ်သံကြောင့် ရုတ်တရက် လန့်သွားပြီး ပါးစပ်က ဒေါ်ဒေါ်၊ ဒေါ်ဒေါ်၊ ဦးလေး၊ ဦးလေး၊ မညွန့်၊ မညွန့် ဆိုပြီး သူ့ ကို စာသင်ပေးနေသည့် ကိုမောင် အိမ်က အိမ်သားတွေကို အသံထွက်အောင် အော်ခေါ်နေသော်လည်း မည်သူကမှ မထူး။ အလိုလိုပိတ်သွားသော တံခါးကို ဆွဲဖွင့် ကြည့်သော်လည်း တံခါးက တုံ့တုံ့မျှ မလှုတ်။ ပါးစပ်က တကြော်ကြော် အော်ခေါ်နေသော်လည်း အိမ်ထဲမှ မည်သူမျှ ထွက်မလာ။ မည်သူ့ကိုမှ ခေါ်မရသည့် အဆုံး သူစာသင်နေကျ အပေါ်ထပ်သို့ စာကြည့်စားပွဲ ရှိရာသို့သာ တလှမ်းချင်း တက်လာမိသည်။ ကိုမောင် အပေါ်ထပ်မှာ သူ့အလာကို စာသင်ပေးဘို့ စောင့်နေသည်ဟု သူ့စိတ်ထဲက သိနေသည်၊ ကိုမောင့်နာမည်က ကိုမောင်တင်၊ ဆေးတက္ကသိုလ် တတိယနှစ် ကျောင်းသား၊ သူ့ ဂိုက်ဆိုလဲ မမှား၊ မိဘချင်းကလဲ ရင်းနှီးသည်။ ကိုမောင်က သူ့ကို ညီမလေးတယောက်လို ဂရုစိုက်သည်၊ ဘာမဆို သူ့ကို အလိုလိုက်သည်၊ သူက စာမကျက်ချင် ပျင်းတယ် ဟု ညီးညူရင် ကိုမောင်က သူနှင့် အတူတူ သူကျက်ရမည့် စာကို လိုက်ကျက်သည်။ အတူတူ စာအံသည်။ ကိုမောင်ကို သူမကြောက်၊ သူ့ဆရာဟု သဘောမထား၊ သူခင်သည်၊ ကိုမောင်နှင့် တွေ့လျှင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်ကို သူသိနေသည်၊ ထို့ကြောင့် တအိမ်လုံး သရဲခြောက်သလို တိတ်ဆိတ်နေသည့်တိုင်အောင် ကိုမောင်ရှိရာ စာသင်နေကျ နေရာဆီသို့ သူတက်လာရဲခြင်းဖြစ်သည်။

ကျယ်၀န်းသော ခြံကြီးတစ်ခုအတွင်းမှ လှပသော တိုက်လေးတစ်လုံး၏ရှေ့မှ မြက်ခင်းပေါ်ရှိ ခုံတန်းလေးပေါ်တွင် စာထိုင်ဖတ်နေသော ကောင်မလေးမှာ စိုးမိုးခိုင် ဟူသော ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် အပျိုမလေး တစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ ဖခင်သည် ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ပိုင်ရှင် ဖြစ်လေသည်။

အသက်အရွယ်အားဖြင့် (၁၈) နှစ် အတွင်းသို့ ၀င်ကာစသာ ရှိသေးသော်လည်း ကိုယ်လုံးပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးနှင့် အလှတွင် ပြိုင်ဖက်ကင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။ ဖြူ၀င်းသော အသားအရေ၊ မို့မို့အိအိ ရင်သားကလေးများ၊ သေးကျဉ်သောခါးနှင့် ကားစွင့်နေသော တင်ပါးများ၊ ဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ သွယ်ဆင်းနေသော ပေါင်တန်များဖြင့် သူမ၏ ဖွံ့ဖြိုးစ အလှကို တန်ဆာဆင်ထားလေသည်။ မျက်တောင်ကော့လေးများအောက်မှ မျက်နက်၀န်းတစ်စုံမှာ တောက်ပပြီး အရည်ကြည်လဲ့နေကြသလို ဖြောင့်စင်းသော နှာတံလေးအောက်မှ နှင်းဆီဖူး နှုတ်ခမ်းလေးနှစ်လွှာမှာ ဆေးမဆိုးရဘဲ နီရဲစိုစွတ်နေလေသည်။

ယနေ့တွင် အစ်မဖြစ်သူနှင့် မိခင်တို့သည် ဗိုလ်ချုပ်စျေးသို့ ထွက်သွားကြပြီး ဖခင်ကလည်း အလုပ်သွားနေသောကြောင့် သူမနှင့်အတူ အိမ်ဖော်မလေးသာ ကျန်ခဲ့ကာ တစ်ခြံလုံး တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ သူမသည် စာအုပ်ကို ဖတ်နေရင်း အိပ်ချင်လာလေသည်။

“မပုရေ စိုးကို သံပုရာရည်တစ်ခွက်လောက် ယူခဲ့ပေးပါ”

ကျနော်က ချစ်သူကို အရမ်းချစ် အရမ်းသဝန်တိုတဲ့ သူပါ။ ကျ‌နော့်ချစ်သူကို စေ့စေ့ကြည့်တာတောင် ကြိုက်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျနော့်လို လူမျိုးက (Cuckold) ကပ်ကိုး စိတ်ဝင်စားလာမယ် ကျနော့်မိန်းမကို သူများတွေ တက်လိုးတာကြည့်ပြီး ကျေနပ်နှစ်ခြိုက်နေမိမယ်လို့ ထင်တောင် မထင်မိထားပါဘူး။ အခုတော့ ကျနော်က ကျနော့်မိန်းမကို သူစိမ်း‌ယောင်္ကျားတွေ တက်လိုးတာ ကြည့်ပြီး အရမ်းကျေနပ်တတ်နေပါပြီ။

ဒါဆို အဲ့လို့ ဘာကြောင့် ဘယ်လို ဖြစ်လာရလည်းဆိုတာ စပြောပြပါမယ်။ ကံကြမ္မာလို့ပဲ ပြောရမလား။ ရည်စားရှိရက်နဲ့ ဖျက်စီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတဲ့ ကျနော့်ချစ်သူကို ဖျက်စီးခဲ့တဲ့ သူယုတ်မာ တစ်ယောက်ကိုပဲ အပြစ်တင်ရမလား။ အဲ့ အရသာကို ကြိုက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ (Cheating) ကျနော့်ချစ်သူကိုပဲ အပြစ်တင်ရမလား။ ဘယ်လောက် ဖောက်ပြန်ပါစေ သူ့ကို အရမ်းချစ်ပြီး မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေတဲ့ ကျနော့်ကို ကျနော်ပဲ အပြစ်တင်ရမလား မသိတော့ပါဘူး။

ဒီလို ဖျက်ဆီးတတ်သူတွေ ဘယ်လို ဖျက်ဆီးတက်တယ်၊ ဘယ်လို ရှောင်းရှာသင့်တယ်၊ ကိုယ့်ချစ်သူကို ဘယ်လို စောက်ရှောက် ကာကွယ်သင့်တယ် ဆိုတာကို ဒါလေဖတ်ပြီး နည်းနည်းလေး သိစေချင်တယ်။

မိုးတွေအုန်းအုန်း နှင့်ရွာနေသည်။ကျူရှင်က ဆရာမ နေမကောင်း၍ မသင်တော့ ဘူဆိုလို့ စောစောပြန်လာရသည်။အိမ်ရောက်တော့ ဘယ်သူမှမရှိ။ဖေဖေနှင့်မေမေက ရုံးမှပြန်မရောက်သေး။ထုံးစံအတိုင်းဆို ၅ နာရီကျော်မှပြန်ရောက်တတ်သည်။ လွတ်လွတ်လပ်ရှိပြီဆိုတဲအတွေးနဲ ဧည့်ခန်း က ကွန်ပြူတာရှေ့ထိုင် ပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေမိသည်။တစ်ယောက်ထဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဘယ်သူမှမရှိတုံး အော စာအုပ်တွေ အော ကားတွေ ရှာကြည့် နေရင်း လက်တဖက် ကျနော့ လီးကြီးကိုကိုင်ကာ အပေါ်အောက် ဆွဲရင် တစ်ယောက်ထဲဇိမ်ယူနေမိသည်။တစ်ယောက်ထဲကို့လီးကို အပေါ်အောက်ပွတ်ဆွဲနေတုံး ရုတ်တရက်တခါးဘက်လှည့်ကြည်လိုက်တော့ဘေးအိမ်က ကောင်မလေး.ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကျနော်ကိုကြည့်နေသည်။ ကျနော်အန့်အားသင့်သွားသည်လက်ကလဲ လီး ကို ကိုင်လျှက်။..ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်မသိဖြစ်သွားသည်ဟာ….သွားပြီဘယ်အချိန်ထဲကရောက်နေလဲ မသိဘူး.မြင်သွားပြီကျနော်ထူပူသွားသည်။ရှက်သလိုကြောက်သလို ပြီးတော့ ဘယ်လိုခံစားချက်တွေ မှန်းမသိ။ကမန်းကတန်းနှင့်လီးကို ဘောင်းဘီထဲပြန်ထိုးထည့် ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မော့ကြည်လိုက်မိသည်။ကောင်မလေး. နင် ဘယ်အချိန်ထဲက ရောက်နေတာလဲ. လို့ မေးလိုက်တယ်.ကောင်မလေးလဲ သူ့မျက်လုံးက ကျွန်တော့်ဘောင်းဘီက မခွာဖြစ်နေတာကို မိသွားလို့ထင်တယ်. ကြောင်အမ်းအမ်းဖစ်သွားပြီး စေါစေါကလေးမှပါ. တဲ့သူ့ကြည့်ရတာလဲ. ကျွန်တော့်လီးကို မြင်သွားပြီး ရင်တွေခုန်နေပုံရတယ်..မျက်လုံးတွေကလဲ ကျွန်တော့်ပေါင်ကြားကို ရောက်ရောက်လာတယ်ပြောရအုံးမယ်. ကောင်မလေးကအခုမှဆယ်ငါနှစ်ကျော်ရှိ သေးတော့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကလေ လို့ဘဲ သေဘာထားတာ.ဒီနေ့ကျမှ သေသေချာချာကြည့်မိတော့.. အားပါး အပြတ်ကို ဖွံ့ဖြိုးပြီး အရပ်ကလဲ ၅ပေ၅လောက်ရှိတော့ အသားဖြူဖြူ နုနုနယ်နယ်နဲ့ အရမ်းကို ကြည့်ကောင်းနေတယ်.ဟို……..ကိုကြီးဘာတွေကြည့်နေတာလဲ. လို့ ကျွန်တော့်ကို မေးရင်း က ခေါင်းငုံ့သွားသည်။နင်ဘယ်သူမှတော့လျှောက်မပြောရဘူးနော် လို့ပြန်ပြောလိုက်တယ်..သူ့ပုံကြည့်ရတာလဲ အရမ်းကိုစိတ်ပါနေပုံရတာနဲ့. ကျွန်တော့ သူ့အနားကပ်သွားပြီး. တကယ်လုံးကို သိုင်းဖက်.. နုတ်ခမ်ကို အငမ်း မရ ငုံစုပ်ပေးလိုက်တယ်..သူက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ. တအင်းအင်းနဲ့ ငြီးနေတာနဲ့ကျတော် သူ့ကို နရံဘက်ကိုတွန်းကပ်ပြီ အကျီကိုဆွဲမလှန်ကာ သူ့နိုလေးတွေကိုကုန်းစို့လိုက်တော့သည်။ကောင်မလေးငြီးသံလေးလိုလို အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းလိုလိုကြားလာရတယ်ကိုကြီး သမီးကြောက်တယ်…..ကျနော်ဘာမှပြန်မပြော လက်နှစ်ဖက်နှင့် သူ့စကတ် ကိုချွတ်ဖို့ ဘဲကြိုးစာနေမိသည်။လာ အခန်းထဲသွားမယ်ဆိုပြီး ကောင်မလေးကိုကျနော် လက်ကိုဆွဲရင်း အခန်းဘက်လျှောက်သွားတယ်။ ဆကတ် ချွတ်လိုက်ဟာကောင်မလေးက သူ့ဆကတ်ကို သူဘာသာချွတ်ပြီး ကုတင် နားမှာရပ်နေတယ် ။ကျနော် သူ့လက်ကိုကိုင်ပြီး ကျနော် ဘောင်းဘီ အောက်က တင်းမာနေတဲ လီး ပေါ်တင်ပေးရင် လက်တစ်ဖက် က သူ့နိုလေးတွေကို ရွရွလေးကိုင်ပေးလိုက်တယ်။ကိုကြီးကော.ဟင်….. အော် အေး…..ဘောင်းဘီကိုချွတ်ချရင်းကုတင်ပေါ်ထိုင်ချလိုက်တယ်

ကျုပ်နာမယ်က သာဟန် ပါ..။ နေတာက မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသက ဇရက်ကုန်း ဆိုတဲ့ ရွာကြီးမှာပါ…။ ဇရက်ကုန်းရွာက ဒေးဒရဲ နယ်ထဲမှာပါ…။ ကျုပ်အသက်က အခုဆို ၄၅ နှစ်ထဲ ရောက်နေပါပြီ…။ ဒါပေမယ့် ငယ်ငယ်ထဲက လယ်အလုပ် ၊ချောင်းအလုပ်တွေကို လုပ်ခဲ့တဲ့လူဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တောင့်တင်းတင်း ရှိပါတယ်..။

ပြီးတော့ အရက်ကို စွဲစွဲမြဲမြဲ မသောက်တတ်ပဲ တခါတရံမှ အနည်းငယ်သာ မသောက်မဖြစ်တော့မှသောက်တတ်တော့ အခုချိန်ထိ တော်ရုံလူငယ်တွေတောင် ကျုပ်ရဲ့ သန်မြန်မှုကို မမှီပါဘူး…။ အသားအရောင်ကတော့ ခပ်ညိုညိုပါ…။ အရပ်က ပုတဲ့ အရွယ်အစားထဲ မပါပါဘူး…။

အဲ…. တစ်ခုပြောဖို့ ကျန်သေးတယ်…။ အဲဒါက ကျုပ်ကို တစ်ရွာလုံးက လက်မြန်သာဟန်လို့ ခေါ်တဲ့ဟာပါဘဲ…။ တစ်ခြားတော့ မထင်နဲ့…။ ကျုပ်ဒီအသက်အရွယ်ထိ ဘယ်သူနဲ့မှ ရန်မဖြစ်ဖူးပါဘူး…။ ကျုပ်ရဲ့ နာမည်အရှေ့မှာ လက်မြန် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ထူးကြီး ထည့်ပြီး ခေါ်တာက မိန်းမကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ..။ ရမယ်ဆိုရင် ကျုပ်က သွက်တယ်လေ…။ ကျုပ်က ကွမ်းမစား ၊ ဆေးလိပ်မသောက် ၊ အရက်မသောက်ပေမယ့် အဲဒီမိန်းမတော့ ကြိုက်တယ်လေ..။

အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။

“ပြစမ်း မေထွေးကို သားဂျိုးလေး ကြီးပြီလားလို့”

“ကြီးသေးပါဘူးဗျ သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတယ်”

“ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် ပလွတ်”

“အားအားအား ယားတယ် မေထွေးရ”

“ကောင်းရောကောင်းလား”

“အင်း ကောင်းတယ် နောက်လည်း အဲ့လိုလုပ်ပေးနော် မေထွေး”

“အမြဲလုပ်ပေးမှာပေါ့ မေ့သားလေးကို”

ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ၇ နှစ်လောက်ကပေါ့။ ဘဘမိန်းမဒေါ်မေထွေး ကျနော့်ကို လီးစုပ်ပေးခဲ့တာပါ။ အဲ့တုန်းက ကျနော် ၁၂ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။

ရွာကိုပြန်တိုင်း ဘဘဦးကောင်းတို့တဲမှာ နေတယ်။ ကစားတယ်။ အိပ်တယ်။ အစ်ကိုဝမ်းကွဲတွေလည်း ရှိတာကိုး။ ဖိုးဖိုးဖွားဖွားတို့ဆီ လာလည်ပေမယ့် အဖော်တွေရှိတဲ့ ဘဘတဲမှာ ပိုပျော်တယ်။ အဲ့မှာပဲ အိပ်တာများတယ် ။ မေထွေးနဲ့လေ။

ဘဘမိန်းမဒေါ်မေထွေးကို ကျနော်က အမေထွေး ခေါ်ရာကနေ မေထွေးလို့ပဲ ခေါ်တော့တယ်။ သားတွေချည်း မွေးထားပြီး အကြီးဆုံးကပဲ ကျနော့်ထက် ၁၀ နှစ်ကျော် ကြီးတယ်။ အငယ်ဆုံးကတော့ ၃ နှစ် လောက်ပဲ ကွာတယ်။ ကိုလတ်နဲ့က ၅ နှစ်ကွာတယ်။

” သွားပြီလား … ကိုမင်း ”

” ဟုတ် … မမိုး ”

” မသက်ထားရော ”

” ရှိတယ် … မမိုး … တံခါး စိထားတာ … ဝင်သွားလိုက် ”

ကျုပ် ဆိုင်သွားခါနီး အိမ်ကအထွက် မျက်စောင်းထိုးအိမ်က မမိုးက အင်္ကျီလေးကိုင်ရင် လှမ်းမေးနေတာပါ။ ကျုပ်လည်း ကျုပ်မိန်းမ သက်ထား အိမ်ထဲရှိကြောင်း ပြောပြီး ဆိုင်ကယ်နဲ့ ထွက်ခဲ့လိုက်တာ။

ကျုပ်နာမည်က မင်းသူ ။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်မိန်းမ ခေါ်သလို ကိုမင်းပဲ ခေါ်ကြတာများတယ်။ ကျုပ်အသက်က ၃၅ နှစ်ထဲ ရောက်ပြီ။ အလုပ်က စျေးက သံဆိုင်တစ်ခုမှာ လုပ်တယ်။ ကျုပ်က လုပ်သက်လည်းကြာ ပါးရည်နပ်ရည်ရှိတော့ ပိုင်ရှင်က လက်မလွတ်ချင်တာပေါ့။ သူ့တူမနဲ့ ပေးစားထားတာ ကြည့်တော့။

ကျုပ်မိန်းမနာမည်က သက်ထားလွင်ပါ။ ကျုပ်ကတော့ သက်ထားပဲ ခေါ်တယ် ဟိုးအရင်ထဲကပဲ။

သက်ထားနဲ့ ကျုပ်ကို ပေးစားတော့ ကျုပ်အသက်က ၃၀ ပဲ ရှိသေးတာ။ အိမ်ထောင်သက်က ၅ နှစ်ကျော်ပြီ ကလေးမရသေးဘူးဗျ။ သက်ထားက လိုတာလား ကျုပ်ကပဲ လိုတာလား မသိပါဘူး။ ဆေးစစ်ဖို့ ပြောကြပေမယ့် မစစ်ဖြစ်ကြပါဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ နေလာခဲ့တာ။