Comic Blog

ရန်ကုန်မှ မန္တလေးသို့ ထွက်ခွာမယ့် အမှတ်(၅) အဆန် အမြန်ညရထားကြီးရဲ့ အိပ်စင်တွဲဆီ မီချယ် အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဝတ်အစားထည့်တဲ့ အိတ် တစ်လုံးပဲ ပါတာမို့ ရထားပြတင်းနားက ပစ္စည်းတင်စားပွဲလေးအောက်နားမှာ အိပ်ကို ကပ်ထားလိုက်တယ်။

ဖုန်းကိုဖွင့်ပြီး နာရီကြည့်လိုက်တော့ ရထားထွက်ဖို့က မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ လိုတော့တာပါ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ထဲမို့ အိပ်ခန်းထဲရှိ အခြားခရီးသည်တွေဟာ မိန်းကလေးတွေပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ စိတ်ထဲက ကျိတ်ဆုတောင်းနေမိသေးတယ်။ တကယ်လို့ ဒီအိပ်ခန်းထဲ နောက်ထပ်ဝင်လာမယ့် သုံးဦးဟာ ဘဲကြီးတွေ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်နှယ့်လုပ်ရပါ့။

မီချယ့် ဆုတောင်းက မပြည့်။ မီချယ် မဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်း အိပ်စင်ခန်းထဲကို လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားသုံးဦး အထုပ်အပိုး ကိုယ်စီသယ်ပြီး ဝင်လာတယ်။ မီချယ့် ရင်ထဲ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ တကယ်တော့ မီချယ်ဟာ ယင်ဖိုမျှ မသမ်းဘူးသေးတဲ့ အပျိုမဒန်းလေးတော့ မဟုတ်ပါချေ။ ဦးမင်းဝဠာဆိုတဲ့ ဘဲကြီးတစ်ပွေရဲ့ ဖြုတ်ခြင်းကို ခံဖူးပြီးသားပါ။

မီချယ့်ဘက်ကလည်း အလိုတူ အလိုပါလို့ပဲ ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီတုန်းကလည်း မီချယ်က အပျိုဖော်ဝင်စ ဘာမှ သိသေးတာမှ မဟုတ်တာ။ မီချယ်တို့နဲ့ တစ်အိမ်ကျော်က မမနွေနှင်းရဲ့ ယောက်ျားမိန်းမ လိင်ဆက်ဆံတဲ့ တစ်တစ်ခွခွစကားတွေကို နားထောင်မိရင်း လက်တည့်စမ်းလိုက်မိတာပေါ့လေ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ယောက်ျားမရသေးရင် မိန်းမဆိုတာ အပျိုပဲလေ။ ဘယ်သူသိတာမှတ်လို့။

သားဖြစ်သူ တိုးမောင်က နေပြည်တော်ကို သင်တန်း ၂ ပတ်သွားရမှာမို့ အိမ်မှာမိန်းမသား ၂ ယောက်ထဲရှိလို့ အိမ်လာစောင့်ပေးပါဦး အဖေဆိုလို့ မုဆိုးဖိုကြီး ဦးမြမောင်တစ်ယောက် ရန်ကုန်ကို ဘုရားဖူးလို သဘောထားပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ အသက် ၆၀ ကျော်ဆိုပေမယ့် သန်တုန်းမြန်တုန်း ဆိုပါတော့။

ငယ်စဉ်က အားကစားလိုက်စားခဲ့၍ အခုချိန်ထိ ခန္ဒာကိုယ်က ကျစ်လစ်ပြီး သန်မာဆဲ။ သားတို့ အိမ်ထောင်ကျတာ ၅ နှစ်ကျော်ပြီ ကလေးမရကြပေ။ ချွေးမ အေးအေးခိုင်က အထည်ဆိုင်ဖွင့်သည်။ တူမတော်စပ်သူ မိတာကို အိမ်အကူအဖြစ် ခေါ်ထားကြသည်။ မွေးကတည်းက ဖခင်မရှိခဲ့သော ချွေးမလေးက ဦးမြမောင်အား ဖခင်အရင်းလိုပင် အလွန်ချစ်ရှာသည်။

တိုးမောင်ခရီးမထွက်မှီ ၂ ရက်ခန့်ကြို၍ ရန်ကုန်သို့ ဦးမြမောင် အရောက်သွားသည်။ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ဆုံချင်တာလည်း ပါတာပေါ့။ တိုးမောင်တို့က ရန်ကင်းတွင် တိုက်ခန်းလေးဝယ်၍ နေကြသည်။ တိုက်ခန်းလေးက ဦးမြမောင်ရဲ့ တောကအိမ်ထက်စာရင်တော့ ကျဉ်းတာပေါ့။ အိပ်ခန်းက ၂ ခန်းပဲပါသည်။ ထပ်ခိုးလေးကို ကြံဖန်၍ လုပ်ထားသည်မှာ ချစ်စရာ၊ နေချင်စရာလေးပေါ့။

ကလင်” “ကလင်”ခေါင်းလောင်းသံကြောင့် သော်သော်စမ်းတစ်ယောက်ကောင်းခန်းရောက်မှမီးပြတ်သွားရသည်။အိမ်မှာဘယ်သူမှမရှိတုန်း အောကားကြည့်ပြီး အမှန်အကန်သွားတိုက်နေတာ ခေါင်းလောင်းသံကြောင့်ဖီးငုတ်သွားရခြင်းပင်။“အရေးထဲဘယ်သူလဲမသိပါဘူး”တီဗီကိုပိတ်ပြီး အပြင်ကိုထွက်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲ မင်းမင်းရောက်လာတာဖြစ်သည်။

သော်သော်စမ်း၏ အဒေါ်ဘက်မှ စပ်ပါမှ တော်သော ဆွေမျိုးဆိုပေမယ့် ငယ်ငယ်တည်းက သူ့ကို အလိုအလိုက်ဆုံးမို့အစ်ကိုတွေထဲမှာ မင်းမင်းကို အချစ်ဆုံးဖြစ်သည်။ကိုကြီးပါလား လာလေ ပေါ်မလာတာတောင်ကြာပြီ ဖုန်းလည်းမဆက်ဘူး နေမကောင်းများဖြစ်နေလားဆိုပြီးစိတ်ပူနေကြတာ ခုရော အလုပ်ကိစ္စနဲ့လာတာပဲလားလာမလို့ပါပဲအလုပ်တွေရှုပ်နေလို့.အိမ်သားတွေအားလုံးလည်းသတိရပါတယ် အထူးသဖြင့် ငါ့ညီမလေးကိုပေါ့ အဲဒါကြောင့်လည်း အလုက်ကိစ္စအကြောင်းပြပြီးတမင်လာတာခုမှလာပြောနေတယ် သူများကို ဖုန်းမဆက်ပဲပစ်ထားပြီးတော့တကယ်မအားလို့ပါ စိတ်မကောက်နဲ့တော့ မုန့်တွေအများကြီးဝယ်လာတယ်။

မုန့်ကျွေးရုံနဲ့ မရဘူး ညီမလေးသွားချင်တဲ့နေရာတွေကို လိုက်ပို့ပေးရမယ်“ကောင်းပါပြီဗျာ လိုက်ပို့ပေးမယ်ဟုတ်ပလားဟေး ဒါမှတို့ကိုကြီးကွ” သော်သော်စမ်းတစ်ယောက်ပျော်သွားပြီး သူ့အစ်ကိုကို အနမ်းတစ်ပွင့်ပေးပြီး ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။“ကိုကြီးထမင်းမစားရသေးဘူးမဟုတ်လား ညီမလေးခူးလိုက်မယ်နော်“အေးအေး ထမင်းအရင်စားလိုက်မယ် နောက်မှရေချိုးတော့မယ်ဒါနဲ ခုဏက အိပ်နေတာလား ဘယ်သူမှလည်းမရှိကြဘူး။

ဘယ်သွားကြလဲညီမလေးပျင်းလို့တီဗီကြည့်နေတာ အဖေကကြီးကြီးနေမကောင်းလို့ရွာပြန်သွားတယ် အမေနဲ့ဒေါ်လေးကတော့ထုံးစံအတိုင်းဗေဒင်ဆရာဆီ သွားကြလေရဲ့သူရရောလိုက်သွားတာလား” “မောင်လေးလား မလိုက်ပါဘူး သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ဘုရားဖူးသွားကြတာ မနက်ဖြန်မှပြန်ရောက်မယ်သော်သော်စမ်းထမင်းပွဲပြင်ရန်ထွက်သွားတော့ မင်းမင်းလည်းတီဗီကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

အဖြူကောင်နှင့်ကောင်နှင့်ကောင်မတစ်ယောက်ပယ်ပယ်နယ်နယ်လိုးနေကြပုံကပေါ်လာ၏။မင်းမင်းအံ့သြသွားရသည်။မိသော်ကအရွယ်ရောက်နေပြီဆိုပေမယ့်ဒီလိုကားတွေကြည့်လိမ့်မည်ဟုမထင်ထားခဲ့။ခုတော့သူ့ညီမကြည့်နေတာ ရိုးရိုးအချစ်ဇာတ်ကား မဟုတ်ပဲ ပွင့်လင်း အချစ်ဇာကြမ်းဖြစ်နေသည်။သူလည်း အသွေးနဲ့အသားနဲ့ဆိုတော့ကြည့်ချင်ရှာမပေါ့လေလို့ဖြေတွေးပြီး ကြည့်လက်စဇာတ်ကားကို ဆက်ကြည့်နေမိတယ်။

ကိုကြီး ထမင်းစားမယ်မိသော်ရဲ့ခေါ်သံကြောင့် မင်းမင်းတီဗီကိုပိတ်ခဲ့ပြီး ထမင်းစားခန်းဆီထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ထမင်းစားခန်းရောက်မှမိသော်ကိုအသေအချာကြည့်မိတော့သည်။အိမ်နေရင်းမို့ထင်ပါရဲ့ မိသော်တစ်ယောက် အတွင်းခံအတွင်းခံမပါဘူး။ဝတ်ထားတဲ့တီရှပ်ပါးပါးလေးအောက်မှာ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို မြင်နေရတယ်။မင်းမင်းလည်းစိတ်ရိုင်းတွေဝင်လာပြီး မိသော်ကို နောက်ကနေပွေ့ဖက်လိုက်တယ်။

ဖိုးတုတ်က မနီကို လုလင်ပြန်ချိန်အကြောင်း ရှင်းပြနေ၏။ လူငယ်သလောက် ဗဟုသုတကြွယ်သော ဖိုးတုတ်ကို မနီ အံ့သြနေသည်။ သူမပင် ဒီဝေါဟာရတွေ မသိတော့။ ငယ်ငယ်ကတော့ ကြားဖူးသလိုရှိ၏။ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်းတော့ မသိ။ ဖိုးတုတ်က ဆက်ပြောသည်။

“ ရှေးမြန်မာမင်းတွေ လက်ထက်က တောက လူပျို ကာလသားတွေဟာ နေပြည်တော်ကြီးနဲ့ဝေးတော့ ရွှေဗဟိုရ် စည်သံတွေ မကြားရဘူးပေါ့ မမရာ။ ဒီတော့ ရွာလည်ရင် အခုလို ရွှေဗဟိုရ်ကြက်တွန်သံနဲ့ လည်ကြရတာတဲ့ ”

“ ရွာလည်တယ်ဆိုတာက ဘာလဲဟင် ”

မနီက တကယ်ပင်မသိ၍ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

“ ရွာလည်တယ်ဆိုတာ လူပျိုကာလသားတွေက အပျိုကညာမယ်တွေဆီ ပိုးဖို့ပန်းဖို့ လည်ပတ်သွားလာတာကို ပြောတာ။ အိမ်ထောင်ဖက်ရွေးဖို့ ရည်စားရှာတာလေ။ သူတို့ လူပျိုလှည့်တဲ့ အချိန်က ကြက်ဦးတွန်ချိန်၊ ည (၇) နာရီ လောက်ပေ့ါ။ သူတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောရအောင် အဖိုးကြီး အဖွားကြီးတွေက အိပ်ယာဝင်ပေးကြတယ်။ အဲဒါကိုတော့ သက်ကြီးခေါင်းချချိန်လို့ ခေါ်တယ်။ ပိုးကြပန်းကြ စကားထာဝှက်ကြ ပန်းပေးကြ အထာပြကြနဲ့ ည (၁၀) နာရီလောက်ရှိတော့ ကာလသားတွေ ပြန်ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်ကိုတော့ လုလင်ပြန်ချိန်လို့ခေါ်တယ် ”

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ခေါင်းရင်း မှန်ပြတင်းပေါက်က အလင်းရောင် စူးစူးလေးကြောင့် ကျနော် မနက်လင်းပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဟိုးအရင်ဆို မာမီရဲ့ အော်ဟစ်နိုးသံလေး ကြားရစမြဲပေါ့။ ကျနော့် နာမည် လွင်ကိုသက် ပါ။ အိမ်မှာက ကိုကိုလို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ မောင်နှစ်မ သုံးယောက်ထဲ ကျနော်က အကြီးဆုံး။ ကျနော့် အသက်က ၂၄ နှစ်ထဲမှာ ကျောင်းပြီးလို့ ဒယ်ဒီ့ ရှယ်ယာဝင် ကုမ္ပဏီ တစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်နေတာပေါ့။ ညီမလေး နာမည်က ခင်မေလွင် ပါ။ ကျနော့်ထက် သုံးနှစ်ငယ်တယ် မြန်မာစာ နောက်ဆုံးနှစ်။

ညီလေးက အတော်ငယ်တာ။ မာမီ အသက်ကြီးမှ ကလေးထပ်ရတယ်။ ညီလေးက တစ်အိမ်လုံးရဲ့ အသဲလေး လွင်ဦးမောင်ပေါ့ ဝဝကစ်ကစ်လေးပါ။ ဒယ်ဒီက ငွေရှာကောင်းသလောက် မာမီက အိမ်ထောင် ထိန်းသိမ်းတတ်တော့ ကျနော်တို့ မိသားစုက ပျော်ရွှင်ဖွယ် အတိပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လခန့်က ဘယ်လိုမှ ထင်မထားတဲ့ အဖြစ်ပျက်ကြောင့် ကျနော်တို့ မိသားစုလေး ပြိုကွဲသွားခဲ့ရတယ်ဗျာ။ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။

အခန်း (၁) 📘ကြယ်စင်📘

“မင်္ဂလာပါ။ ပင်လယ်ဟိုတယ်က ကြိုဆိုပါတယ်။”

“အစ်ကို check in လုပ်မလို့လား။ ခဏလေးနော်။ အစ်မလေး နွဲ့စိုး လာလိမ့်မယ်။”

အလုပ်ကိစ္စနဲ့ မော်လမြိုင်မြို့ကို တစ်ခေါက်ရောက်ရပြန်ပြီ။ မွန်တို့ဌာနီ ရာမည။ မွန်မလေးတွေ တအားလှသည်။ အသားအရေ ဝင်းဝင်းလေးတွေနဲ့ မျက်နှာလုံးလုံး၊ အပြုံးချိုချို။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က အချိုးအဆစ်ကျလှသည်။ အထူးသဖြင့် ဒီဟိုတယ်က ဝန်ထမ်းကောင်မလေးတွေက အလန်းလေးတွေချည်း။ အဲဒီ နွဲ့စိုး ဆိုသည့် တစ်ယောက်က အလန်းဆုံး။

“အစ်ကို တစ်ယောက်တည်းလား။ အဖော်လိုရင်ပြောနော်။ ညီလေး စီစဉ်ပေးမယ်။ ဆက်ရှင်လား။ တစ်ညလုံးလား။ တစ်ယောက်လား။ နှစ်ယောက်လား။”

“မင်းက တယ်အလိုက်သိပါလား။ ညီလေး နာမည် ဘယ်လို ခေါ်လဲ။”

“ကျနော့်နာမည် မောင်ကြပ်ပါ။ သူများတွေကို လိုက်ပြီး ကြပ်တတ်လို့ ခင်တဲ့သူတွေက မောင်ကြပ်လို့ပဲ ခေါ်ပါတယ်။”

“ဒါဆို ညီလေးက အစ်ကို့ကို လာကြပ်နေတာလား။”

“မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကိုရယ်။ ဒီဟိုတယ်မှာ ညဘက်ဆိုရင် ဒါမျိုးလေးတွေ လှုပ်ရှားလို့ရပါတယ်။”

“အေးအေး။ လိုရင် ပြောမယ်။ ဘယ်မှာလဲ မင်းအစ်မ နွဲ့စိုး။ စောင့်ရဦးမှာလား။”

ည 12 နာရီကျော်နေပြီ ယောင်္ကျားဖြစ်သူပြန်အလာကို စောင့်နေရတာ သီရိတစ်ယောက် သစ်ကုလားအုပ်ဖြစ်တော့မယ် အခုတလောစီးပွားရေးကလည်းသိပ်အဆင်မပြေ အဲ့ဒါကိုအကြောင်းပြပြီး လင်တော်မောင်ကမွုးမွုးရူးရူးနဲ့ ပြန်လာ ပြီးရင်တခါထဲအသေကောင်လိုတန်းထိုးအိပ် သီရိခမျာ အရက်နံ့ကတထောင်းထောင်း အိပ်ရင်းဟောက်လိုက်တာကလည်း မီးရထားစက်ခေါင်းကြီးအလား သူ့ဘေးမှာလှဲရင်း အိပ်မရတဲ့ညတွေလည်းများနေပါပြီ အိပ်လို့မရတိုင်း ကိုယ့်အဖုတ်ကလေးကိုယ် လက်ကလေးနဲ့ကလိလိုက် နို့ကလေးကို အသာလေးချေလိုက်နဲ့ အာသာဖြေနေရတာပေါ့ ဒီယောင်္ကျားကိုယူရတာ အိမ်ထောင်ရေးသုခလည်း အပြည့်အဝမခံစားရ ပြီးတော့မငတ်ရုံတမယ် နေရတော့ တခါတလေ ယူမိတာမှားပြီလို့တောင်တွေးမိသေးတယ် အိမ်ကလည်း သဘောမတူတဲ့သူနဲ့ယူလို့ဆိုပြီး ပစ်ထားတာ အခုမှအိမ်ပြန်သွားရင်လည်း အိမ်ကပြန်လက်ခံမယ်မထင်ဘူး။

သီရိဘဝများ ရှေ့လည်းမတိုးသာနောက်လည်းမဆုတ်သာ ဆိုသလို အကျဉ်းအကြပ်ထဲရောက်နေတာပေါ့ ဟော ကိုယ်တော်ချောပြန်လာပါပြီ အသံကိုကအာလေးလျှာလေးနဲ့ မူးနေပြီပေါ့ အင်း ဒီညလည်း ငတ်ပြန်ပြီ ဒီညတော့ သူတစ်ယောက်ထဲမဟုတ်ဘူး လူတစ်ယောက်သူ့ကိုတွဲပြီးပြန်လာတယ် ပထမတော့မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရဘူး နောက်သူ့မျက်နှာကိုမြင်လိုက်ရတော့ ကျမအံ့သြသွားတယ် သူ့နာမည်က မောင်ခိုင်တဲ့ ကျမယောင်္ကျားအောင်သူရယ် သူရယ် ကျမရယ်ဆိုတာငယ်သူငယ်ချင်းတွေလေ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကျမကိုအပြိုင်လိုက်ခဲ့တာ ကျမက ပိုက်ဆံချမ်းသာတဲ့ ကိုအောင်သူကိုဘဲရွေးချယ်ခဲ့တယ် ကျမတို့လက်ထပ်တော့ သူက ကျမတို့ရှိတဲ့မြို့မှာ မနေချင်တော့ဘူးဆိုပြီးထွက်သွားလိုက်တာ အခုပြန်တွေ့တော့ တော်တော်အဆင်ပြေနေပုံရတယ် ပြီးတော့ ငယ်ငယ်ကထက်ပိုပြီးခန့်ညားလာတယ် ” မမှတ်မိတော့ဘူးလား သီရိ ကိုယ်မောင်ခိုင်လေ ” ” အင်း …အင်း မှတ်မိပါတယ် ရုတ်တရက်ဆိုတော့အံ့သြသွားလို့ပါ “။

အင်း ဘာလိုလိုနဲ့ မနက်ဖြန်ဆိုရင် မောင်တောင်ခွင့်ရက်စေ့လို့ တောင်ကြီး ပြန်ရတော့မှာပဲ။ မောင်က ဝန်ထမ်းလေ၊ ကျွန်မလည်း ဝန်းထမ်းဆိုတော့ တာဝန်ကျတဲ့နေရာက မတူတော့ ခွဲနေရတာပေါ့။ မောင်က တောင်ကြီးမှာတာသန်ကျတယ်။ ကျွန်မက နေပြည်တော်မှာ။ “မိန်းမရေ မိုးလည်း ချုပ်ပြီ အိပ်ယာထဲဝင်ကြစို့ကွာ နုတ်ဆက်ပွဲလေး ကျင်းပရအောင်”ဟွန့် အစောကြီးရှိသေးတာကို” ကျွန်မလည်း မျက်စောင်းလေး ချိတ်ပြီး မူနွဲ့နွဲ့ပြောလိုက်တယ်။ မောင်ပြန်ရောက်ကတည်းက နေတိုင်းလိုလို နေဖြစ်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ သိပ်ပြီးအားကတယ်မရှိဘူး။ “လာပါ မိန်းမရာ” “အင်းပါ သွားမယ်လေ” နှစ်ယောက်အတူတူ ဖတ်လို့ အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ အခန်းထဲ ရောက်တယ်ဆိုရင်ပဲ မောင်က လူကို အတင်းဖတ်ပြီး နမ်းပါတော့တယ်။ မောင်က နခမ်းလေးတွေ စုတ်ပေးရင် နို့ကို ကိုင်နေတယ်လေ။ “အင်္ကျ ီတွေချွတ်လိုက် မိန်းမရာ” ကျွန်မလည်း ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘူးလေ။ ချက်ခြင်း ချွတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ မောင်ကတော့ နို့တွေစို့ပေးနေတယ်။ “ယားတယ် မောင်ရယ်” မောင့်လက်ကတော့ ခယးတဆင့် ပိပိလေးအုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။ မောင်က လုပ်ရင် ငြင်ငြင်သာသာပဲ လုပ်တတ်လေ့ရှိတယ်။ “မောင် ထည့်တော့မယ်နော်” အင်း ကျွန်မလည်း မျက်စိလေးမှေးရင် မိန်းနေတာပေါ့။ မောင်က ထည့်ပြီးတယ်ဆိုရင်ပဲ စောင့်ပါတယ်။ စောင့်တယ်ဆိုပေမယ့် လည်း အသံတောင် သိပ်မထွက်ပါ။

ကျွန်မကျူရှင်ကို နောက်ကျမှ ရောက်သွားပြန်သည်။တံခါးကို ဖွင့်ကာ စာသင်ခန်းထဲ ဝင်ရန် ခွင့်တောင်းလိုက်တော့ ဆရာက သင်နေတာကိုရပ်ပြီး လှမ်းကြည့်သည်။ ”မင်း ထပ်ပြီးနောက်ကျပြန်ပြီ။လာ မြန်မြန်ဝင်။နောက်တစ်ခါ ဆို နောက်မကျစေနဲ့။ဆရာက အချိန်တိကျမှကြိုက်တာ အားလုံးမှတ်ထားနော်’ အတန်းသားတွေ ရှေ့တွင် အပြောခံနေရ၍ မကြည်ချင်သည့်စိတ်က တိုသွားသည်။ ” ၁၅မိနစ်လောက်ပဲ နောက်ကျတာပါ ဆရာကလည်း” ကျွန်မကပြန်ပြောလိုက်သည့် အသံတွင် စိတ်မကျေမနပ်မှုပေါ်လွင်နေသည်။တကယ်တော့ ဆရာနှင့်ကျွန်မက ချစ်သူတွေဖြစ်သည်။သို့သော် လူမှုရေး ပတ်ဝန်းကျင် တွင် ဆရာ တပည့် တွဲလျှင် အပြောခံရသည်မှာ များ၍ ဘယ်သူမှမသိအောင်တွဲကြသည်။ဒါပေမယ့် ခုလို လူတွေရှေ့ဆူတာမျိုးကို ကျွန်မမကြိုက်ပါ။သူက နှစ်ယောက်သားချိန်းတွေ့သည့် အချိန်မှာပါ ဆရာလုပ်ချင်သူဖြစ်သည်။ ကျွန်မနေရာတွင် ဝင်ထိုင်၍ သူသင်တာကို အာရုံစိုက်ရန်ကြိ ုးစားလိုက်သည်။ကျောင်းသားတစ်ချို့ လှည့်၍ပြောင်ပြနေ၍ ကျွန်မပြုံး ပြီး လက်ခလယ် ထောင်ပြလိုက်သည်။စိတ်မကြည်ရတဲ့အထဲ သူတို့တွေက တစ်မှောက်။သူသင်တာကြည့်နေရင်း စိတ်ကစာထဲမရောက်ဘဲ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်အကြောင်းဆီရောက်သွားသည်။ငါဘာလို့ ဒီလို လူမသိ သူမသိ တိတ်တိတ်ပုန်း ချစ်သူလုပ်နေရပါလိမ့်။သူကို မချစ်မိရင်အကောင်းသား။ ဒီလိုနဲ့ ကျူရှင်ချိန်ပြီးသွားကာ ကျောင်းသားများအလျှို လျှို ထွက်သွားကြသည်။ကျွန်မလည်း ပြန်ဖို့ပြင်ဆင်နေရင်း တစ်ယောက်ယောက်ကြည့်နေတာကို ခံစားမိ၍မော့ကြည့်လိုက်သည်။ဆရာသက်ပိုင်က ကွန်မကို စိုက်ကြည့်ရင်း ”နဒီ ခဏနေဦး။ကိုယ်မင်းကို ပြောစရာရှိတယ်” ကြည့် ဆရာကြီးလေသံနဲ့ ပြောပြန်ပြီ။

ကိုမောင်လေးစိတ်တွေကြွနေသည်။ စိတ်တွေကြွရတဲ့ပြဿနာအကြောင်းအရင်းက သူ့တူတစ်ယောက်ဆီက စလာတဲ့ပြဿနာ…။ အင်တာနက်ထဲက ဇာတ်လမ်းတွေဒေါင်းလုတ်ဆွဲပြီး သူ့ဖုန်းထဲကို ထည့်ထည့်ပေးတတ်သည်။ အဲဒီမှ ဒေါင်းလုတ်ဆွဲထားတဲ့ ဇာတ်ကားတွေကိုကြည့်ရင်းနဲ့ သူလည်း ဇာတ်လမ်းထဲက တက္ကစီသမားတွေကို အားကျလာခြင်းဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ လန်ဒန်တက္ကစီကားဆရာတွေက ကောင်မလေးငယ်ငယ်ချောချောလေးတွေ ကားလာငှားစီးရင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ဖန်ပြီး လိုးကြသည်။ ဇာတ်လမ်းတွေကို ကြည့်ရင်းသူလည်းပဲ ရုပ်ရှင်ထဲကလိုလုပ်ချင်လာသည်။

ဇာတ်လမ်းထဲကလို လုပ်ဖို့ဆိုရင် သူ့တက္ကစီကို နည်းနည်းတော့ပြုပြင်ပြောင်းလဲရမည်။ အများကြီးတော့မဟုတ် ..။ သူ့ ပရိုဘောက်စ်ကို မှန်အမဲရောင်စတစ်ကာကပ်တာရယ်၊ စပိုင်ကင်မရာနှစ်လုံးကို ရှေ့တစ်လုံးနောက်တစ်လုံး တပ်တာရယ်၊ ဒရိုင်ဘာဘက်က လော့ချထားရင် ပါစင်ဂျာတံခါးက ဖွင့်လို့မရအောင် ပြုလုပ်ရတာရယ်ဖြစ်သည်။ အကောင်အထည်တောင်မပေါ်သေး ကိုမောင်လေးအိတ်ထဲက ပိုက်ဆံ နှစ်ပုံးလောက်ထွက်သွားချေပြီ။ ဒီနေ့အားလုံးအဆင်သင့် ပြုပြင်ပြီးလို့ စမ်းကြည့်ချင်စိတ်တွေပေါက်နေသည်။ ကိုမောင်လေး နေ့လည်စာ စားပြီးလို့ အပြင်ကိုထွက်… လမ်းထိပ်နားရောက်ရုံရှိသေး ခပ်လန်းလန်းစော်ကြီးတစ်ဗွေ ကားတားစီးသည်။

စော်ကြီးက ရင်မောက်မောက်ဖင်ကောက်ကောက်နဲ့ ကိုမောင်လေးအတွက် ပစ်မှားချင်စရာအတိ…။ အဖြူရောင်ကိုယ်ကျပ်ရှပ်အကျီပေါ်က အနက်ရောင် ကုတ်အကျီတစ်ထည်ထပ်ဝတ်ထားသည်။ အောက်မှာက ဒူးအထက်နားရောက်တဲ့ ခပ်ကြပ်ကြပ်စကတ်တို ဝတ်ထားပြီး ပေါင်သားကြီးနှစ်လုံးက ဖြောင့်စင်းပြီး စကတ်နဲ့ တုတ်နေသည်။ အသားဖြူသူမို့ ပေါင်သားတွေက ဖြူဖွေးနေသည်။ ကားပေါ်ကို တက်တော့ စကတ်အတိုမို့ ပေါင်အတွင်းသားတွေကိုလည်း လျှပ်တပြက်တွေ့လိုက်ရသေးသည်။