Comic Blog

နောက်တနေ့ မနက်မှာ နိုးနေပေမယ့် အိပ်ရာထဲက သူ မထွက်ချင်လို့ ဆက်အိပ်နေတဲ့အချိန် ဖုန်း လာလို့ ကုတင်ဘေး ကပ်ရက် စားပွဲပေါ်က ဖုန်းကို လှမ်းကောက်ကိုင်လိုက်တယ် ။ “ ထင်အောင်ကျော်လားဟင် …” “ ဟုတ်ကဲ့…မမ ” ဒေါ်ရွေဖြူသန့် ..ခေါ်တာ ….။ “ ထင်အောင်ကျော် ရေ..နိုးပြီလား..စောစောစီးစီး ခေါ်ရတာတော့ အားနာတယ်ကွယ်…ဒါပေမယ့် ရွေနန်း အိမ်က တယောက်ထဲ ထွက်သွားလို့..မမတို့ စိတ်ပူနေကြတယ် …ထင်အောင်ကျော် လိုက်ရှာပေးပါအုံးကွယ်….ဒီကောင်မလေး ညလဲ မအိပ်ဘူး..ငိုလိုက်တာလည်း အရမ်းဘဲ…” “ ဟုတ်ကဲ့မမ..ကျနော် အခုဘဲ လိုက်ရှာပါမယ် …” “ သူ ဘာဖြစ်တာလဲ..ရီးစားနဲ့ ကွဲတာလား….” “ ဟုတ်ပါတယ်..မမ…အဲဒီ သဘောပေါ့…” “ အေး..မင်းက သူ ဘယ်တွေ သွားနိုင်သလဲ ပိုသိမယ်..လူလိုရင် ကားလိုရင် ဖုန်းဆက်လိုက်နော်…” “ ဟုတ်ကဲ့…မမ….ရွေနန်းက ကား နဲ့ ထွက်သွားတာလား…”။

“ ဟုတ်တယ်…သရီးတူးသရီး နဲ့ ထွက်သွားတာ….” “ ကျနော် အမြန်ဆုံး လိုက်ရှာမယ်..မမ…စိတ်ချပါ….” “ အေးအေး..ထူးခြားရင်…တွေ့ရင် အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပါကွယ် …” “ ဟုတ်ကဲ့ ..မမ…” အိပ်ရာက ချက်ချင်းထ..မျက်နှာသစ် သွားတိုက် ရေချိ ုးလိုက်ရတယ် ။ ရွေရေးဆီ သွားချော့မယ့် အစီအစဉ် ပျက်သွားပြီ ။ ရွေနန်းကို လိုက်ရှာဖို့ သူ့ကို ဒေါ်ရွေဖြူသန့်က တာဝန်ပေးလိုက်ပြီ မဟုတ်လား…။ အိမ်က မထွက်ခင် “ ရွေရေး ” ကို ဖုန်းထပ် ခေါ်ကြည့်သေးသည် ။ ရွေရေး မကိုင်ဘူး ။ အရင်ဆုံး ရွေနန်း ချိန်းတွေ့နေကျ “ ကိုထက် ” တို့ ခြံကို သူ လိုက်သွားကြည့်လိုက်သည် ။ ရွေနန်း ရဲ့ အရိပ်အရောင်ကို မတွေ့ဘူး ။

ပြုံး၍ကြည့်နေသော မူမူ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကိုသူ၏လက်နှစ်ဖက်က ဆုတ်ကိုင်လိုက်မိသည် ပြီးတော့မူမူ၏ကိုယ်လုံးလေးကိုသူ့ဖက်သို့ဆွဲယူလိုက်ရာက မူမူ၏ပါးဖေါင်းဖေါင်းလေး နှစ်ဖက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်နမ်းလိုက်သည်။သူ၏အနမ်းကို ကြေနပ်စွာဖြင့့််ခံယူနေသော မူမူက သူမ၏မျက်နှာလေးကို မော့၍ပေးထားရုံသာမကကြည်နူးစွာဖြင့်ပင်သူမ၏မျက်လုံးလေးများကို မှေး၍ချထားပေးသေးသည်။ မူမူ၏ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ကို နမ်းပြီးလိုက်ကာမှကျော်စွာ၏ကိုယ်တွင်းမှသွေးသား များက လွုပ်လွုပ်ရွရွဖြစ်လာကြသည်။ကျော်စွာ၏လက်နှစ်ဖက်က မူမူ၏ကိုယ်လုံးလေး ကိုကျောမှသိုင်း၍ဖက်လိုက်မိသည်။ပြီးသည်နှင့်မူမူ၏မျက်နှာလေးကိုတပ်မက်စွာ ကြည့်နေရင်းကပင် သူ၏မျက်နှာက ငုံ့၍ ဆင်းသွားပြီးလျှင်ထူထူလေးလုံးနေသော မူမူ၏နွုတ်ခမ်းလေးတွေကို ဖိကပ်ကာစုပ်နမ်းလိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက်ခြောက်ခြားသွားရသော မူမူသည်ထိတ်လန့်တကြားပင်ကျော်စွာ၏ ကိုယ်လုံးကြီးကို အယောင်ယောင် အမှားမှားဖြင့် ပြန်ဖက်လိုက်မိသည်။ ဒီမျှအထိဖြစ်လိမ့်မည်မထင်ခဲ့မိသော မူမူတစ်ယောက်ရင်ထဲ ဲတွင်တုန်လွုပ်၍သွားရသည် ကတော့ မှန်ပင်ဖြစ်သည်။နမ်းသည်၊ကျော်စွာသည် အတော်ပင်မက်မောသော ဇောအဟုန်တို့ဖြင့် အတင်းကို နမ်းနေသည်။ဒီလိုဆိုပြန်တော့လ ဲ မူမူ၏စိတ်တွေက တမျိုးပြောင်းကာကြေနပ်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရသည်။ ကျော်စွာသည်မူမူထက် အသက်တစ်နှစ်ကျော်ကျော်မျှငယ်လေသည်။ကျော်စွာ၏ မိန်းမ ဖြူမာကကို မူမူထက်(၇)နှစ်မျှပင်ငယ်သည်။သူတို့လင်မယားကို ဘေးမှ အခန်းတွင်ငှား၍ထားခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါးပင်ရှိချေပြီ။ ဒါကလဲ မူမူ၏ယောကျ်ား ကိုမြင့်သွင်က နယ်သို့ပြောင်းရသဖြင့်မူမူအဖေါ်ရအောင်ဆိုကာ သူ့ဆရာ၏သမီးနှင့်သားမက်ကို အိမ်ကိုတခြမ်းကာ၍ ငှားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မူမူကလ ဲ အလုပ်နှင့်ဆိုတော့ ကိုမြင့်သွင်၏နောက်ကို အလုပ်ပစ်၍ မလိုက်နိုင်ပါ။ ဒါကြောင့်ပင်မူမူတစ်ယောက်ကျန်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ကျော်စွာသည်ချစ်မွုရေးရာကိုကျွမ်းကျင်သူ အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်လဲဖြစ်သဖြင့်သူ၏အနမ်းတွေက မူမူ၏ကျောထဲပင်စိမ့်၍သွားရသည်။ဒါတင်မက ရင်ထဲက ကလီစာတွေပါ ပြောင်းပြန်ဖြစ်ကုန်ပြီလား မသိ။မူမူကိုယ်လုံးကြီးကို အတင်းပင်ကြုံး၍ ဖက်ထားမိသည်။ ဒီလိုရင်ခုံလွိုက်မောစွာဖြင့်ချစ်အရသာကို မခံစားခဲ့ရတာကြာခဲ့ချေပြီ။ကိုမြင့်သွင်နှင့်မူမူတို့ အိမ်ထောင်သက်က (၄)နှစ်မျှရှိခဲ့ကာ ရင်ခုံသံတွေ ပျောက်လုဆ ဲဆဲ ဖြစ်ရုံမျှမက ခုဆိုကိုမြင့်သွင်က ဘက်ဂျက်ပိတ်ခါနီး၍ ပြန်မလာနိုင်တာ(၂)လပင်ကျော်ပေပြီ။ ဒီတော့လ ဲ ကျော်စွာ၏ ရင်ခွင်ထဲမှမူမူတစ်ယောက်ပြောင်းဆန်ကာ ခံစားနေရရုံမက ကျော်စွာကိုတပ်မက်တ ဲ့စိတ်တွေကလ ဲ သူမကိုတရစ်ပြီး တရစ်ရစ်ပတ်၍ လာခဲ့ရချေပြီ။ မူမူ၏ တကိုယ်လုံး တရှိန်းရှိန်းဖြစ်၍လာရာမှပူနွေး၍လာခဲ့ရချေပြီ။

ယင်းမာမာသင်း ( ခေါ် ) သက်တန့် ။ နာမည်ရခါစ မော်ဒယ်လေး။ သက်တန့်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ မြန်မာမော်ဒယ်လောကမှာ ယင်းမာမာသင်း နာမည်ရလာတာနဲ့ အနောက်က လိုက်ဖန်တဲ့ ဘဲတွေ တပုံကြီး ပေါ်လာသည် ။ ယင်းမာမာသင်း မော်ဒယ် မဖြစ်ခင်က အထကမှာ အတူတူတက်ခဲ့တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ကြိုက်သလိုလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် ။ အီစီကလီ အဆင့်ဘဲ ဖြစ်သည် ။ ရည်းစားလည်း မဟုတ် ။

မော်ဒယ် ဖြစ်ချင်လို့ ကြိုးစား ကြံစည်နေတဲ့ အချိန် ရပ်ကွက်ထဲမှာ လူသိများနေတဲ့ သင်္ဘောသားကြီး တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ကြသည် ။ ဒီ သင်္ဘောသားကြီးက ယင်းမာမာသင်းထက် အသက် အများကြီး ကြီးသည် ။ ဦးလေးအရွယ် ဘကြီး အရွယ်ကြီး ။ ဘဲကြီးက ငွေပေါသည် ။

ယင်းမာမာသင်းသည် စပွန်စာ လိုနေတဲ့ အချိန် ။ မိဘအသိုင်းအဝိုင်းက ယင်းမာမာသင်း မော်ဒယ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ မပံ့ပိုးနိုင်တော့ ပံ့ပိုးမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ယင်းမာမာသင်း ငံ့လင့်နေတဲ့ကာလမှာ ဒီပရာဒိုကားစီးတဲ့ ဦးတလုပ်ကြီးက ဇလည်းရှိတယ်… ဓနလည်း ရှိတယ်လေ ။ ယင်းမာမာသင်းကို ဦးတလုပ်ကြီးက စောင်မကြည့်ရှုတော့တာဘဲ ။ စောင်ကို မပြီး ကြည့်ရှုတာ ။ တစ်ဦးလိုတာနဲ့ တစ်ဦးရှိနေတာကို လဲလှယ်တဲ့ ဘာတာစစ်စတန် လို့ ခေါ်တဲ့ အလဲအလှယ် သဘောတရားက ဟိုးရှေးဦး ကမ္ဘာ အချိန်ထဲက ရှိခဲ့တာ မဟုတ်လား ။

အသက်က ၂၆နှစ်။ သူမက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အပျိုကြီးပုံစံဖမ်းတယ်။ စတိုးဆိုင်အကြီးကြီးဖွင့်ထားတယ်။ သူမဆိုင်မှာ ဝန်ထမ်း ၁၀ယောက်လောက်ရှိတယ်။ ယောက်ျားလေးရော မိန်းကလေးရော။ “ထွန်းထွန်း ” “ဗျာ အမ” “ဗျာ မနေနဲ့ လာအုံး အမကို စာရင်းတွေပြန်စစ်ပေး” ူသူမ ထွန်းထွန်းဆိုတဲ့ သူ့ကို နိုင်စားရတာ သူမသဘောကျနေတာ ထွန်းထွန်းသိတယ်။ အရေးမပေးသလိုနဲ့ အရေးပေးတယ်။ကြိုက်နေတာတော့မဟုတ်ဘူး။ သူမ ထွန်းထွန်းကို ဆရာလုပ်ရတာ သူမပျော်တယ်။ သူမမှာ အရင်က ဘဲတယောက်ရှိဘူးတယ်။ သူ့ဘဲရဲ့ လက်ဆော့တာတွေကိုတော့ သူမ ဖီးခံပေမယ့် လိုးဖို့အဆင့်ကို သူမလက်မခံခဲ့လို့ သူမကို သူမဘဲကထားသွားခဲ့တယ်။ ထားပါတော့။ သူမအမြဲတမ်း ပါတိတ်တွေပဲဝတ်တယ်။ သူမဖင်လေးက လုံးလုံးလေးနဲ့ ဖောင်းဖောင်းလေး။ လမ်းလျှောက်လို့ နောက်ကကြည့်လိုက်ရင် မလှုပ်တလှုပ်လေး။ ထွန်းထွန်း ခနခန မယ်ဖူးရဲ့အိုးလေးကို ခိုးကြည့်တတ်ပေမယ့် ရင်ခုန်ယုံကလွဲ စိတ်နဲ့မပစ်မှာဘူး။မယ်ဖူးသိတယ်။

ထွန်းထွန်းသူ့ပေါ်ရိုးသားတယ်ဆိုတာကို။ တခါတခါ မယ်ဖူး ထွန်းထွန်း သူ့မအိုးကို ခိုးကြည့်နေမှန်းသိတဲ့အခါတွေဆို သူမ တမင်ပိုပီး ဖင်ကို လှုပ်လျှောက်ပီး စတတ်တယ်။ ထွန်းထွန်းကြည့်နေရင်းနဲ့ ရင်ခုန်သံမြန်ပီး ဆက်မကြည့်ရဲ အကြည့်လွှဲပစ်တတ်တဲ့ ထွန်းထွန်းကို မယ်ဖူး အူယားတယ်။ ထွန်းထွန်းတယောက်ဆော်မရှိတာသူသိတယ်။ “ထွန်းထွန်း နင့်ကြိုက်မယ့်သူ ဘယ်သူမှမရှိဘူးမလား” “ဟာ အမရာ မောင်လေးက မထားတာပါ” “အေးပါ အေးပါ ဟုတ်မှလဲပြောပါ” “တကယ်ပြောတာ မောင်လေးက ထားရင်လည်း အမလိုချောမှ လှမှတွဲချင်တာ” ရုတ်တရက် ရိုးရိုးသားသားထွန်းထွန်းပြောလိုက်ပေမယ့် မယ်ဖူးရှက်သွားပီး စကားပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ ထွန်းထွန်းကတော့ ပုံမှန်တိုင်းပါပဲ။ ဒီည မယ်ဖူးတယောက် ဆိုင်သူမလိုချင်တဲ့ ပစ္စည်း သွားယူချင်နေတယ် ညဆိုင်း ဝန်ထမ်းတွေရှိပေမယ့် သူမ အိမ်နဲ့ဆိုင် လမ်းကို တယောက်တည်း ကားမမောင်းရဲဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် ထွန်းထွန်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ အဖော်လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ “လာ မောင်လေး အမ မုန့်ဝယ်ကျွေးပါမယ်”ဆိုပီး ကားပေါ်တင်လိုက်တယ်။ ဆိုင်က လိုတာ ယူပီး သူမ စိတိပြေလက်ပျောက် လျှောက်သွားချင်သေးတယ်။

မနက်ဖြန် သင်္ကြန်ကျတော့မည် ။ မေဦးတို့နေတဲ့ ရပ်ကွက်လေးက ချောင်ကျတော့ သိပ်မစည်ကားလှ ။ မြို့ထဲမှာတော့ သင်္ကြန်မဏ္ဍပ်တွေ အများကြီးနဲ့ အရမ်းစည်သည် ။ ခါတိုင်းနှစ် သင်္ကြန်တွေ မြို့ထဲ မလည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုနှစ်တွင်တော့ အဖေ့သူငယ်ချင်းက သူတို့အဖွဲ့တွေ မြို့ထဲ ကားနှင့်လည်သည့်အခါ မေဦးကို လာခေါ်မည်ဟု ပြောထား၏။ မေဦးက တစ်ယောက်ထဲ မလိုက်ရဲသဖြင့် ရပ်ကွက်ထဲက မေဦး သူငယ်ချင်း နှင်းယုနွယ် ကိုခေါ်ထားသဖြင့် အဖော်တော့ပါသေးသည် ။ သင်္ကြန်လည်တာ ခွင့်ပြုပေးဖို့ မေဦး ရည်းစားကို အတော်ပင် ပူဆာရသည်။

” ကိုကိုကတော့ မေဦးကို မလိုက်စေချင်ဘူး စိတ်လဲမချဘူးကွာ ”

ဟု ကိုကိုက ခွင့်မပြုချင်။

” ကိုကိုကလည်းကွာ မေဦး သူငယ်ချင်း နှင်းယုနွယ်လည်း ပါတာဘဲ ယ။ ဘာစိတ်မချစရာရှိလဲ။ ပြီးတော့ မေဦးတို့ အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်း ကားနဲ့လည်မှာကို ဘာစိတ်မချစရာရှိလို့လဲ “

” ဘယ်စိတ်ချမလဲ မေဦးရာ ”

ကိုကို လိုက်မသွားစေချင်မှန်းတော့ သိသည် ။

” တစ်ရက်ထဲပါ ကိုကိုရယ်။ နောက်နေ့တွေ ကိုကိုနဲ့ လည်မယ်လေ နော် နော်လို့ “

“….အေး… ဟုတ်တယ်….. ငါလည်း ကြားဖူးတယ်…..။ စောက်ခေါင်းနက်တဲ့ မိန်းမကို ခေါင်းအုံးခုပြီး လုပ်မှအားရဆိုဘဲ….။ ခါးအောက် ခေါင်းအုံးခုလိုက်တော့ သားအိမ်ဝက မြင့်တက်လာပြီး လီးထိပ်နဲ့ ဆောင့်မိတော့ ပိုကောင်းဆိုဘဲကွ….”

တူးတူးက သူကြားဖူးသမျှကို အားပါးတရ ပြောနေစဉ် အောင်ထွန်းက…

“….ခေါင်းအုံးခုလိုးတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ……။ မိန်းမတစ်ယောက် စောက်ခေါင်းနက်မနက် ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ…..။ သူ့ထမီလှန်ပြီး လက်နဲ့ ထိုးကြည့်ရမှာလား…”

“…..နင့်..အမေကလွှားမှဘဲ….။ လက်နဲ့ထိုးကြည့်လို့ ရမလားဟ….။ ပါးကျိုး ထောင်ကျသွားမှာပေါ့……။ခွီးစ်တဲ့မှာဘဲ…. တုံးလိုက်တာ….”

တူးတူးက အောင်ထွန်းကို ကလော်တုတ်လိုက်သည်။

“…..ဒါဖြင့်ရင်…. စောက်ခေါင်းနက်မနက်သိဘို့ ပြောလေကွာ…”

အောင်ထွန်းက သူ့အမေကို ထိပါးပြီး ပြောလာသော တူးတူးကို မကျေမနပ်သံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“…..ပြောလိမ့်မပေါ့ကွာ… မင်းကိုက လောနေတဲ့ဥစ္စာ “

ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နားထောင်နေသော စိုးလွင်က ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။

“….ငါဖတ်ဖူးတဲ့ ကာမသျှတ္တရ စာအုပ်ထဲမှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်ပေါ့လေ…. ဖင်ကောက်တဲ့မိန်းမဟာ… စောက်ခေါင်းနက်သတဲ့ကွ…… သာမာန်ကို မဟုတ်ဘဲ… သိသိသာသာကောက်တဲ့ မိန်းမပေါ့ကွာ…”

“…..အော်…. အေး.. အေး… ရွာတောင်ပိုင်းက ပဲပြုတ်သည် မရင်မိ လိုပေါ့နော်..”

ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် နဲ့ ထွန်းကျော် တို့နေတဲ့တိုက်ခန်းတွဲကို ညားခါစလင်မယား နှစ်ယောက်ရောက်လာသည်…။ ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် အခန်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်ပြီး ထွန်းကျော် နဲ့က ကပ်ရပ်အခန်း ဖြစ်သည်…။

ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် သည်လူပျို လူလွတ် တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်ပြီး မိန်းမကိစ္စ အတော်ရှုပ်သည်…။ ၀င်ငွေကောင်းလေတော့ တစ်ခါတရံ သူ့အခန်းမှာပဲ ဖာသည်မတွေ ခေါ်ခေါ်ပြီး ဖာချလေ့ရှိသည်…။ ထွန်းကျော်ကတော့ မိန်းမရှိပြီး ကလေး နှစ်ယောက် အဖေ ဖြစ်လေတော့ ကုလားဒိန်သန်းကြိုင်လောက် မရှုပ်နိုင်…။

ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းကို ရောက်လာတဲ့ လင်မယားကို သေချာလေ့လာနေသည်…။ ယောက်ျားဖြစ်သူက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ပြီး မိန်းမဖြစ်သူက မူလတန်းပြ ကျောင်း ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်သည်…။ အသက်အားဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး ၂၃ နှစ် ၂၄ နှစ်မျှပင် ရှိဦးမည်…။ ယောက်ျား နာမည်က အောင်သီဟ ဖြစ်ပြီး မိန်းမ နာမည်က ဖြိုးဖြိုးဝေ ဖြစ်သည်…။

အောင်သီဟသည် တည်တည်ကြည်ကြည် နေတတ် ပြီး ယောက်ျားပီသသလို ဖြိုးဖြိုးဝေ ဟာလည်းရုပ်ရည်ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်…။ ကုလားဒိန်သန်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝေကို စတွေ့ကတည်းက စိတ်၀င်စားနေသည်…။

ရွှေရ တို့သားအဖ ကျောင်းဝန်းထဲ ဝင်မိသည် နှင့် ကိုရင်ကြီး ကို အရင်တွေ့ရသည်။

“ဒီသားအဖ ဆရာတော်ဆီ လာတာလား” ကိုရင်ကြီး၏ အမေးကို ရွှေရ အဖေက “အေး၊ဟုတ်တယ်၊ငပေါ်ရေ၊ဆရာတော် ကြိမ်းနေသလား”
“ဆွမ်းစားပြီးစ မှာတော့ကြိမ်း ထင်ပါရဲ့၊အခုလောက်ဆို နိုးလောက်ပါပြီ အကိုရာ၊တက်သာသွားလိုက်ပါ”

ကိုရင်ကြီး က ရွှေရ အဖေရဲ့ညီတစ်ဝမ်းကွဲ၊ဒါကြောင့် အကိုလို့ခေါ်တာ၊ကိုရင်ကြီးတင် မကပါဘူး ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကလဲ ရွှေရ အဖေရဲ့ဦးလေးတစ်ဝမ်းကွဲမို့ ရွှေရ ရဲ့အဖိုးလေးတော်တယ်လေ။ တောရွာမှာဆိုတော့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အမျိုးလှည့်ပတ်တော်နေကြတာ။ရွှေရ တို့သားအဖ ကျောင်းပေါ်ရောက်တော့ ဆရာတော်က စာဖတ်နေရာက လှမ်းကြည့်ပြီး

“ဟ! ရွှေရကြီး၊ကျောင်းပိတ်လို့ပြန်လာတာပေါ့၊ဟုတ်လား” “တင်ပါ၊တနေ့ကဘဲ စာမေးပွဲ ပြီးတာဘုရား၊မနေ့ညနေက ပြန်ရောက်တာ၊အဲဒါ နွေကျောင်းပိတ်တုန်း ဘယ်မှ မလယ်စေချင်လို့အရှင်ဘုရားဆီအပ်ပြီး ဗေဒင်လေး၊လက္ခဏာလေး တတ်အောင် သင်ခိုင်းမလားလို့ဘုရား”

ရွှေရ အဖေရဲ့စကားကြားတော့ ဆရာတော်က “ဟာ၊ငါ အခု ဗေဒင်၊လက္ခဏာ မဟောတော့ဘူး၊သင်လဲ မသင်ပေးတော့ဘူး၊ပရိယတ္တိ ဘဲလုပ်တော့တယ်၊အသက်လဲထောက်လာပြီကွာ၊သံသရာမှာ ကိုယ့်အတွက် ပါအောင် ကျင့်ရတော့မယ်၊လောကီရေးရာ မလုပ်တော့ဘူးကွာ၊အဲ-မင်း သားကို ငပေါ် လက် အပ်လိုက်ပါလား” ဆရာတော်က ဗေဒင် လက္ခဏာ အလုပ်ကို စွန့်လွတ်လိုက်လို့သူကိုယ်တိုင် မသင်ပြပေမဲ့လဲ ဆွေမျိုးဆိုတဲ့သံယောဇဉ် ကြောင့် ကိုရင်ကြီး ငပေါ်ဆီအပ်ပြီး သင်ဖို့ပြောတာ။

ကျနော် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဘာမျှ ပြန်မပြောမိတော့..။ ချစ်သော ညိုသီ ကျနော့်အပေါ်၌ အထင် အလွဲကြီး လွဲသွားပြန်ပြီမို့…စိတ်ထဲ၌ တင်းကြပ်မွန်းနစ်နေသည်..။ တဆစ်ဆစ် နာကျင်လွန်းသော နှလုံးသားမှ ဝေဒနာကို ကျနော် ဘယ်ပုံ ကုစားရပါမည်နည်း..။ စိတ်ထဲမှာ…အားလုံး ဝေဝါးနေဆဲ…။ “ ညိုသီ.. ရန်ကုန်မှာပဲ ရှိနေတယ်.. ရဲလင်း..သီဟက သူ့အဒေါ်တစ်ယောက်နဲ့ ကျောင်းပို့ကျောင်းကြို လုပ်ခိုင်းထားတယ်..တဲ့… ” “ မင်း..သတင်းက ဘယ်ရပ်ကွက် ကလဲ..” ဆေးပေါ့လိပ်ကို အဝေးသို့ လွှင့်ပစ်ရင်း စန်းလွင်က မေးသည်.။

“ ဟဲဟဲ…မင်းတို့က ငါ့ကို အထင်သေးကြတာကိုး… ကွ.. ဟဲဟဲ..မမနွယ်နဲ့ ညိုသီ့အဒေါ်က ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ကွ….၊ ငါက ညိုသီနဲ့ ရဲလင်း ပြဿနာကို ပြောပြလို့ မမနွယ် .. စိတ်မကောင်းဘူး.. ညိုသီ့အဒေါ်ကလဲ ခုမှ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာဟ…အပျိုပဲ.. ဒီတော့ စန်းလွင် အဲဒါ.. မင်းအပိုင်း..” “ ဟေ့ကောင် .. အရူးမထနဲ့ … ပြဿနာက မရှင်းပဲ ပိုပြီး ရှုပ်လာမှ .. ဒုက္ခတွေတသီကြီး တွေ့အုံးမယ်..” “ ရပါတယ်.. စန်းလွင်ရာ.နောင်တော့် နောင်တော်ကြီးတွေရဲ့ သမရိုးကျ နည်းတွေ အများကြီးပါ..ဟ..ဒီမှာ မနက်ဖြန် မင်းနဲ့ငါ ဒေသကောလိပ်ထဲ သွားကြမယ်.. ” “ ဘာလုပ်ဖို့လဲ…ကလပ်စ် ဖျက်ပြီး လစ်မှာလား..” “ ဟာ…အရေးတကြီး အချိန်လေကွာ…ဘာလဲ မင်းက စောင်းတီးပြီး သီချင်းဆိုနေချင်သေးလို့လား… ” သူတို့နှစ်ယောက် အချီအချ ပြောနေကြသည်ကို ကျနော် ကြားနေသော်လည်း ကျနော် စိတ်မဝင်စားပါ..။ အပြင်၌ ခပ်သဲသဲလေး ရွာနေသော မိုးဖွားလေးများကိုသာ ကျနော် ဆွေးမြေ့ ကြေကွဲစွာ ကြည့်နေမိသည်..။

နောင် တ ဆိုတာ ပူလောင်မှန်း သိပေမယ့် ခုတော့ မိဆူးတစ်ယောက် တုန်လှုပ်နေရပြီ။ အိမ်မှာထိုင်မရ ထမရ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အယောင်ယောင် အမှားမှား ဖြစ်နေမိတယ်။ ငါ့ကိုလာဖမ်းတော့မှာလား။ အဖမ်းခံရတော့မှာလား တွေးရင်း မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာမိတယ်။ ဥပဒေနဲ့ မလွတ်ကင်းဘူးဆိုတာ မိဆူးမသိ။ မိဆူးသိတာက ဈေးချိုချိုနဲ့ ရတယ်ဆိုလို့ အိမ်မှာပိုးစားနေတဲ့ တိုင်လေးတွေ အစားလဲရအောင် ပျဉ်းကတိုး တိုင်လေးတွေ မှာလိုက်မိတာပါ။ မြို့ပေါ်မှာ သစ်တစ်တန် ၁၂သိန်းလောက် ပေါက်နေတဲ့အချိန် အရောက်၈သိန်းဆိုလို့ မှာလိုက်မိတယ်။ မိဆူး အိမ်လဲသစ်ရောက် ရဲတွေ သစ်တောကလူတွေလည်း ရောက်လာပြီး ဖမ်းသွားပါရော။ အိမ်နားနီးချင်းတွေ ရပ်ကွက်လူကြီးတွေ ဝိုင်းတောင်းပန်လို့ သစ်တွေတော့ ဖမ်းသွားတယ်။ တောခေါင်းဆိုတဲ့လူကြီး ပြောတဲ့ ပုဒ်မတွေ မိဆူးမသိ မိဆူးသိတာကတော့ တရားရုံးမှာဒဏ်ငွေ လည်းဆောင်ရမယ် ထောင်လည်းချနိုင်တယ်တဲ့။ တွေးရင်း အလိုလိုငိုရှိုက်မိတယ်။ ထိုင်နေလို့တော့ မဖြစ်သေး။ အိမ်ဘေးက အမှုပွဲစား ဖိုးမောင်ကို မေးရဦးမယ်။ ဖိုးမောင်တို့ အိမ်ကိုထွက်ခဲ့ပါတယ်။

“ဖိုးမောင်ရေ ဖိုးမောင်” “လာလာ အမဆူး” “ဧည့်သည်ရောက် နေတာလား၊ သြော် ဗိုလ်လေး” “လာလာ မိဆူးကိစ္စ ပြောနေကျတာ” စိတ်ညစ်ပါတယ်ဆို ဒီတဏှာရူးနဲ့မှ တွေ့ရတယ်။ မိန်းမရှိရက်နဲ့ မိဆူးကို မထိတထိ စကားတွေ ပြောလွန်းလို့ ရွံပါတယ်ဆို ထိုင်ခုံပေါ်ကတောင် ထပြီး လက်လာဆွဲတယ်။ မတတ်နိုင်ဘူးလေ ကိုယ်ကလည်း သူ့အကူညီ လိုတာကို။ အစွမ်းကုန် ချိုချိုသာသာပြုံးရင်း “ဗိုလ်လေး မိဆူး ကိစ္စက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်လဲ” ဖိုးမောင်က “ဗိုလ်လေး ကျနော် ဟိုဘက်အိမ်ခနနော် မကြာပါဘူး ပြန်လာမယ်။ မိဆူး အမှုလေး ပြောနှင့်ပေါ့” ”အေးအေး” မိဆူးဖက်လှည့်လာပြီး “မိဆူး သစ်ကိစ္စဆိုတော့ သစ်တောရုံးက တရားလို အကိုတို့ကတော့ သက်သေပေါ့။ ဒါတွေ မိဆူးနားမလည်ပါဘူး။” “ဟုတ်” “အကို ရှင်းရှင်းပဲ ပြောမယ်။ မိဆူးကိစ္စက ထောင်ကျအောင်လည်း လုပ်လို့ရတယ်။ လွတ်အောင်လည်း လုပ်လို့ရတယ်။” ”အကို ကူညီပါ။ မိဆူး နားမလည်ဘူး” “မိဆူး ဘယ်သူမှ မသိစေရဘူး။ မိဆူးကို အကိုနဲ့ သစ်တောဦးစီးက ကူညီမယ်။ ငွေရေးကြေးရေး တရားရုံးကိစ္စ အားလုံး” “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကို” “တခုပဲ မိဆူးက အကိုတို့ နှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးဆပ်ရမယ်။” “မိဆူး ဘာလုပ်ပေးရမလဲ” “ဒီည သစ်တောဦးစီးအိမ်ကို မိဆူး ညလာအိပ်ပေး” “ရှင်… အို အကို ” “စဉ်းစားပေါ့ မနက်ဆို စွဲချက်တင်တော့မှာ။ အကိုလည်းသွားပြီ” ပြောချင်တာပြောပြီး ဆင်းသွားတဲ့ တဏှာရူးကြီး နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း မိဆူး အံတင်းတင်း ကြိတ်မိတယ်။