အရမ်း နမ့်တဲ့ ချစ်သူငယ်ချင်းမလေး
ဘဝမှာအမှတ်တရအဖြစ်ဆုံး ငယ်သူငယ်ချင်းမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်… ထိုင်းမှာ ကျောင်းအတူတူတက်ကြတော့ ကျောင်းပိတ်ရက် တွေဆို သူနေတဲ့အဆောင်ကိုကျနော် သွားသွားလည်တတ်တယ်… တရက် သူ့အခန်းထဲမှာ သူ့စာတွေကူလုပ်ပေးပြီး စကားပြောနေတုန်း သူက ကျွန်တော့ဖုန်းကို ယူပြီးကြည့်တယ်… ကျနော်က စပန်းကင်း ကိုစိတ်ဝင်စားတဲ့သူဆိုတော့ ဖုန်းထဲမှာ စပန်းကင်းပုံ တွေ ဆေ့ ပြီးမမြင်အောင် လော့ လုပ်ထားတတ်တယ်… အဲ့နေ့ကျမှ မေ့ပြီး လော့ မလုပ်မိတာနဲ့ ဖုန်း ဂယ်လာရီ ထဲက ဂျပန်ကျောင်းသူလေး ဖင်ပြောင်ကြီးကို ကြိမ်စာ ကျွေးခံနေရတဲ့ ပုံတွေ တွေ့သွားရော… အဲ့ကျတော့မှ သူက လန့်ပြီး “ဟဲ့ နင့်ဖုန်းကလည်းဘာပုံကြီးတွေလည်း” ဆိုပြီး ထအော်ရော…။
ကျနော်ကလည်း ရှက်ရှက်နဲ့ ဖုန်းကို ပြန်လုပြီး “ဟီး ဟီး”ဆို ရီပြတာပေါ့… သူက ဖုန်းကို “ပေးစမ်းပါ ကြည့်ရအောင်” ဆိုပြီးအတင်ပြန်လုရော… ဖုန်းထဲမှာ ဂျပန်မလေးတွေ ဖင်လှန်ပြီး အရိုက်ခံနေရတဲ့ပုံ ငါး ပုံ ခြောက် ပုံလောက်ရှိတာ သူကသေချာကြည့်ပြီး “ဘာလို့ အရိုက်ခံရတာလည်း မသိဘူးတဲ့ ” ကျနော်က ” မလိမ္မာလို့နေမှာပေါ့” လို့ပြန်ပြောလိုက်တယ်… သူက “ဟီးဟီး ငါ့ကို လည်း ငါ့အမေက ခနခန ဖင်ချွတ်ရိုက်တာ” တဲ့ စပ်ဖြီးဖြီးနဲ့ပြောရော… သူက အဲ့လိုပြောတော့ အောက်က ကျနော့် ညီလေးက မတ်ကနဲ ထောင်လာတယ်… သူက အသားညိုညို ခါးသေးသေး ဖင်ကိတ်ပြီး ခန္ဓာကို အချိုးအစားတော်တော်လှတာ… သူဖင်လှန်ပြီး အရိုက်ခံနေရတဲ့ ပုံကို မြင်ရောင်ပြီး စိတ်ကထလာရော…။