Comic Blog

ဝါသနာဆိုတာမျိုးကလေ … တယောက်မှာ တမျိုးဆီတော့ ရှိကြတာပဲ … တံဆိပ်ခေါင်းစုတာ ဝါသနာပါတဲ့လူ … ရှေးဟောင်း ပစ္စည်း စုတာ ဝါသနာပါတဲ့လူ … ကျွန်တော်လည်း … စာအုပ်အဟောင်းတွေ စုတာ ဝါသနာပါတယ် … ထားပါတော့ဗျာ … ဘကြီးခန့်ဆိုတဲ့ … ကျွန်တော့် ဦးလေးက … လူ့ဂွစာဗျ … သူ့ဝါသနာက အဆန်း … ပုလင်းသေးသေးလေးတွေကို စုဆောင်းရတာ အရမ်းဝါသနာပါတယ် … သူက လူပျိုကြီး .. အင်းယားမြိုင်က ခြံထဲမှာ နေတာ … ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားအဖေ ကျေးဇူးရှင်လို့လည်း ပြောလို့ ရပါတယ် … ကျွန်တော်တို့က ပြည် ပေါင်းတည် ဇာတိ … ကျွန်တော် ဆယ်တန်းအောင်တဲ့နှစ်မှာ … ကျွန်တော့် မိဘတွေက ဆုံးသွားတော့ … အမေ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး … ဘကြီးခန့်က ကျွန်တော့်ကို … မွေးစားလိုက်တာ … ဆွေမျိုးဆိုလို့လဲ ဒီတူအရီးနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ … ဘကြီးခန့်က … စိတ်ရင်းတော့ အရမ်းကောင်းတယ် … လူဖြောင့်လို့ ပြောရင်ရတယ် … ဘယ်လောက် ဖြောင့်သလဲဆိုရင် … ပေတံတောင် သူ့လောက်မဖြောင့်ဘူး … ရိုးရိုးသားသားနေတယ် … မနက်စောစောထ … ဘုရားရှိခိုး … လမ်းလျှောက် … ပြန်လာရင် … ကော်ဖီနဲ့ မုန့်စား … ပြီးရင် … သူ့အခန်းဘေးက … ပုလင်းတွေသိမ်းထားတဲ့ … မြေအောက်ခန်းကို ဖွင့် … ရှိသမျှပုလင်းတွေကို … အဝတ်သန့်သန့်လေးနဲ့ ထိုင်သုတ်တော့တာပဲ … ဘကြီးခန့်က အလုပ်မလုပ်ဘူးဗျ … အဘိုးလက်ထက်က အမွေတွေက … တော်တော်များတယ် … ဘဏ်ထဲမှာ အပ်ထားတယ် … နောက်ပြီး အင်းယားလမ်းထဲမှာ ခြံတခြံအမွေရတယ် … အဲဒီခြံကို နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတခုကို … ဒေါ်လာနဲ့ ငှားစားထားတာ … တလ သိန်း သုံးဆယ်လောက် ရပါတယ် … ရတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ ကျွန်တော်တို့ တူအရီးနှစ်ယောက် လောက်ငှပါတယ် … ပိုတောင်ပိုသေးတယ် … ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်း သုံးကြတာမှ မဟုတ်တာ … ကျွန်တော့်ကိုလည်း တော်တော်ဂရုစိုက်ပါတယ် … အဖေအမေ ဆုံးထားတော့ … ကျွန်တော် စိတ်ညစ်နေမှာစိုးလို့ … သုံးချင်တာသုံးဖို့ … တလ သုံးသိန်း သုံးခွင့်ပေးထားပါတယ် … ကျွန်တော်က သိပ်မဝယ်တတ်ပါဘူး … စာအုပ်တွေ ဖတ်ရတာတော့ ကြိုက်တယ် … ဘကြီးခန့်က … ပန်းဆိုးတန်းမှာ … စာအုပ်တွေ လိုက်ဝယ်ပေးပါတယ် …ဘကြီးခန့်က … ကျွန်တော့်အပေါ်ကောင်းရှာပါတယ် …

ဝဏ္ဏ ဘဝ၏ ဒီအချိန်မှာ ဓာတ်အပျက်ဆုံးကာလနှင့်ရင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်သည်။ စုစုအောင် သည် သူ နောက်ဆုံးနှစ် တက်နေသည့် ကျောင်းမှာ ဆရာမဖြစ်လာသည်။ ဒေါက်ဖိနပ်ပေါ်မှ သူမကို စမြင်ကတည်းက သူ့စိတ်ကလှုပ်ရှားသည်။ ၁၈ နှစ်သား သူ့ထက် သူမက နည်းနည်း အသက်ကြီးသည်။ သို့သော် အခြေအနေအရ သူ့အား ဆုံးမနိုင်သည့်အ ခွင့် အရေး ရှိနေသည်။

သူ့ အားကစားနှင့် အခြား ကျောင်းတွင်း လုပ်ငန်းတွေကို သူမက အသိအမှတ်မပြုတော့ အရေးထားရမည့်ကျောင်းသားစာရင်းမှာလည်း သူမပါတော့။ သူ့ဘဝမှာ အခက်အခဲတွေတွေ့အောင် သူမလုပ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး သူကျောင်းက ထွက်လိုက်ရသည် အထိ။ ထောင်မကျ အောင် သူ့မှာ တပ်ထဲဝင်လိုက်ရသည်။ ဒါကြောင့်ပင် သူမသည် သူ၏ မနှစ်သက်ဆုံး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဒါကြောင့်လည်း ခုချိန်က သူ့အတွက် အသာယာဆုံးဖြစ်လာသည်။

သူမကို နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရသည်က ရပ်ကွက်ရုံးမှာ။ သူကျူးလွန်ခဲ့တာတွေအတွက် သူမက ရပ်ပြီး တိုင်ကြားနေသည်။ ပြန်တွေးတိုင်း ဒီကိစ္စအတွက် သူ့ဒေါသက တောက်လောင်ဆဲ။ ဘဝမှာ သူလုပ်ခဲ့တာအများကြီးထဲမှာ မိန်းကလေးတွေကို မတရားကျင့်တာ မရှိခဲ့။ ခု အခြေအနေကတော့ သူ မရည်ရွယ်သော်လည်း ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ဋပြုံး၍ကြည့်နေသော မူမူ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကိုသူ၏လက်နှစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ ပြီးတော့ မူမူ၏ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ဖက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ရာက မူမူ၏ ပါးဖေါင်းဖေါင်းလေး နှစ်ဖက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏အနမ်းကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ခံယူနေသော မူမူက သူမ၏မျက်နှာလေးကို မော့၍ပေးထားရုံသာမက ကြည်နူးစွာဖြင့်ပင် သူမ၏မျက်လုံးလေးများကို မှေး၍ချထားပေးသေးသည်။

မူမူ၏ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ကို နမ်းပြီးလိုက်ကာမှ ကျော်စွာ၏ကိုယ်တွင်းမှ သွေးသားများက လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာကြသည်။ ကျော်စွာ၏လက်နှစ်ဖက်က မူမူ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ကျောမှသိုင်း၍ ဖက်လိုက်မိသည်။ ပြီးသည်နှင့် မူမူ၏မျက်နှာလေးကို တပ်မက်စွာ ကြည့်နေရင်းကပင် သူ၏မျက်နှာက ငုံ့၍ ဆင်းသွားပြီးလျှင် ထူထူလေးလုံးနေသော မူမူ၏နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို ဖိကပ်ကာ စုပ်နမ်းလိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက်ခြောက်ခြားသွားရသော မူမူသည်ထိတ်လန့်တကြားပင် ကျော်စွာ၏ ကိုယ်လုံးကြီးကို အယောင်ယောင် အမှားမှားဖြင့် ပြန်ဖက်လိုက်မိသည်။ ဒီမျှအထိဖြစ်လိမ့်မည် မထင်ခဲ့မိသော မူမူတစ်ယောက် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်၍သွားရသည် ကတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ နမ်းသည်။ ကျော်စွာသည် အတော်ပင်မက်မောသော ဇောအဟုန်တို့ဖြင့် အတင်းကို နမ်းနေသည်။ ဒီလိုဆိုပြန်တော့လည်း မူမူ၏စိတ်တွေက တမျိုးပြောင်းကာ ကျေနပ်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရသည်။

ကျော်စွာသည် မူမူထက် အသက်တစ်နှစ်ကျော်ကျော်မျှ ငယ်လေသည်။ ကျော်စွာ၏မိန်းမ ဖြူမာကကို မူမူထက် (၇) နှစ်မျှပင် ငယ်သည်။ သူတို့လင်မယားကို ဘေးမှ အခန်းတွင်ငှား၍ ထားခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါးပင် ရှိချေပြီ။ ဒါကလည်း မူမူ၏ယောကျ်ား ကိုမြင့်သွင်က နယ်သို့ပြောင်းရသဖြင့် မူမူအဖော်ရအောင်ဆိုကာ သူ့ဆရာ၏သမီးနှင့်သားမက်ကို အိမ်ကိုတခြမ်းကာ၍ ငှားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မူမူကလည်း အလုပ်နှင့်ဆိုတော့ ကိုမြင့်သွင်၏နောက်ကို အလုပ်ပစ်၍ မလိုက်နိုင်ပါ။ ဒါကြောင့်ပင် မူမူတစ်ယောက် ကျန်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

နေရဲတယောက် မိဘပိုက်ဆံဖြင့် ၁၀ တန်းကျောင်းသားဘဝတွင် တေပေခဲ့သောကြောင့် စာမေးပွဲမကျသော်လည်း သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ အမှတ်မကောင်းသဖြင့် ရိုးရိုးမေဂျာအမှတ်ကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံခြားသို့ အလုပ်သွားလုပ်ရန်သာ ရည်ရွယ်ပြီး အဝေးသင်တက္ကသိုလ်ကိုသာ တက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်ထိ မိန်းမအတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိသေး။ တနှစ်တတန်း မှန်မှန်အောင်ခဲ့သောကြောင့် ၁၀ တန်းအောင်ချိန်တွင် ၁၆ နှစ်ကျော်ကာစပင် ရှိသေးသည်။ ယခုကဲ့သို့လည်း ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်းမဖြစ်သေး။ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်နှင့် အတော်အကြည့်ရဆိုးသည်။ လတ်သောအသားအရေသည် အနည်းငယ်ညိုသယောင်ထင်ရသည်။ သူငယ်ချင်းများခေါ်တိုင်း အပြင်ထွက်လည်သဖြင့် နေလောင်ထားသော အသားအရေများကို မိဘများက အဖိုးတန်အသားအလှဆီများဖြင့် အိမ်ရောက်တိုင်း လိမ်းပေးရသည်။ သို့သော် မည်မျှပင် ခန္ဓာကိုယ်က သေးသွယ်နေစေကာမူ သူ၏ဖွားဖက်တော်ကြီးကတော့ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ကြီးမားနေသည်မှာ သူနှင့် အနီးဆုံးပေါင်းသင်းနေသော သူငယ်ချင်းများ အသိပင်ဖြစ်ပါတော့သည်။ အရွယ်က ကလေးဘဝကျော်ပြီဖြစ်သဖြင့် လူပျိုစိတ်များဝင်နေသော်လည်း မိဘက အရိပ်တကြည့်ကြည့် ရှိနေတတ်သောကြောင့် မိန်းမကိစ္စကိုတော့ သူမစမ်းသပ်ရဲ။ သူငယ်ချင်းများတိုက်တွန်းမှုဖြင့် စမ်းသပ်လိုစိတ်ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းကြောင်းကြောင့် လွဲချော်ခဲ့ပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ရေမရောသေးသည့် လူပျိုစစ်စစ်ဘဝကို နေရဲတယောက် ထိုအချိန်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပါသည်။ သို့သော် …. တက္ကသိုလ်မတက်ရသေးခင် ကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း သူငယ်ချင်းများနှင့် အချိန်ဖြုန်းနေစဉ်အတွင်း နေရဲလူပျိုရည်ပျက်ဖို့ရာ အကြောင်းက ဖန်လာပါတော့သည်။ နေရဲမိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးတမျှခင်သော ကမ်းသာယာမှ ဗိုလ်မှူးအောင်ပိုင်နှင့် သူ၏ချစ်ဇနီး ဒေါ်ယုမော်တို့ ရန်ကုန်သို့ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ရောက်သောအခါ သူတို့အိမ်တွင် တည်းပါသည်။

သမီးအမည်က ဆုမြတ်ပါ။ ရန်ကင်း မိုးကောင်းကွန်ဒိုနားမှာ နေပါတယ်။ သမီးက တစ်ဦးတည်းသော သမီးပါ။ ဒါကြောင့်မို့ သမီးက သူငယ်ချင်းတွေကို အင်မတန်ခင်ပြီး စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပေါင်းပါတယ်။ သမီးရဲ့ အပျိစင်ဘဝဟာလဲ သူငယ်ချင်းကို ခင်မိလို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပါ။ သမီးအသက် ၁၄ နှစ်ပြည့်ချိန်မှာတော့ သမီးရဲ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ဟာ ၈တန်းကျောင်းသူနဲ့ မလိုက်အောင် ဖွံ့ထားလာခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းကကောင်လေးတွေ သမီးရဲ့ ကိုယ်လုံကိုယ်ပေါက်အကြောင်း လိုက်လိုက်စကြလို့ ငိုရတာလဲ အမောပါပဲ။ တစ်ခါတလေ ကျောင်းတောင် မသွားချင်ပါဘူး။ အတန်းထဲမှာ ဆရာမက စာထဆိုခိုင်းတဲ့ အချိန်ဟာ သမီးအတွက် ငရဲပါပဲ။ နောက်ကကောင်လေးတွေက ကျမရဲ့ ဖင်လေးကို စားမတတ်ဝါးမတတ် ကြည့်ကြတဲ့သူက တမျိုး၊ သားရေကွင်းနဲ့ လှမ်းပြစ်တဲ့ သူကတမျိုးနဲ့ စာတောင် ကောင်းကောင်း မဆိုနိုင်ပါဘူး။ ဆရာမ ရိပ်မိသွားပြီး ဝင်တားမှသာ သက်သာရာ ရသွားတာပါ။ တစ်နေ့တော့ သမီးတို့ဘေးခြံကို လူသစ်တွေ ပြောင်းလာကြပါတယ်။ သမီးနဲ့ ရွယ်တူ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ပါလာတာမြင်လို့ အရမ်းကို ပျော်သွားခဲ့မိတယ်လေ။ သမီးက အဖေါ်မင်တတ်တယ် မဟုတ်လား။ ဒယ်ဒီနဲ့ မာမီ အလုပ်သွားရင် သမီးကျောင်းဆင်းလို့ အိမ်ရောက်တာနဲ့ အိမ်ကအဒေါ်ကြီးနဲ့ သမီးနဲ့ ၂ယောက်ပဲ အိမ်မှာရှိတာ။ အခုတော့ အဖေါ်ရပြီလို တွေးပြီပျော်နေတာပေါ့။ နောက်နေ့ ကျောင်းရောက်တော့ ဆရာမက ကျောင်းသူအသစ်နဲ့ တစ်တန်းလုံးကို မိတ်ဆက်ပေးပြီး သမီးရဲ့ ခုံမှာ နေရာချပေးထားလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီကစလို့ သမီးတို့နှစ်ယောက် စကားတွေ ရေပက်မဝင်အောင် ပြောရင်းနဲ့ပဲ ခင်မင်သွားကြပါတော့တယ်။ သူ့နာမည်က မီးမီးနိုင်တဲ့ ဒါပေမယ့် မီးမီးလို့ပဲ ခေါ်ကြပါတယ်။ သူ့အဖေက နယ်မကြာခဏ ထွက်ရကြောင်း သူ့အမေဆရာဝန်မကြီးက ဆေးရုံနဲ့ ဆေးခန်းတွေမှာပဲ အချိန်ကုန်တတ်ကြောင်း စသည်ဖြင့် သိလိုက်ရပါတယ်။ ကျောင်းဆင်းတော့ သမီးက ကျောင်းကားရှိရာကို လျှောက်မလို့ ခြေလှမ်းလိုက်တုန်းမှာဘဲ မီးမီးက သမီးကို လှမ်းဆွဲရင်း “ဆုမြတ် ဘယ်လဲ.. ဖေဖေ လာကြိုမှာ မီးမီးနဲ့ အတူတူပြန်လေ… အိမ်ချင်းကပ်ရပ်ပဲဟာ” လို့ပြောနေတုန်း မီးမီးတို့ကားလေး အနားရောက်လာပါတယ်။ ကားပေါ်ရောက်တော့ မီးမီးအဖေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတော့ “အေး… သမီးတို့ ညီအမတွေလို ရင်းရင်းနှီးနှီးနေကြတဲ့” ဒီလိုနဲ့ ပထမ အစမ်းစာမေးပွဲတွေပြီးလို့ ကျောင်းပိတ်ထားတုန်း မီးမီးက ရေကူးသင်ဖို့ အဖေါ်လာစပ်ပါတယ်။

ကျွန်မနာမည် ငုဝါပါ ရန်ကုန်မှာ ကွန်ပြူတာသင်တန်း လာတတ်တာပါ။ ဇာတိကနယ်မြို့လေး တစ်မြို့မှာပေါ့။ ရန်ကုန်မှာကတော့ ငုဝါရဲ့ ဦးလေးတော်တဲ့ ဦးဝင်းအိမ်မှာပဲနေပြီးတော့ သင်တန်းတက် ပါတယ်။ ရန်ကုန်ရောက်စကတော့ ဘာမှမသိသေးဘူးပေါ့ရှင်။ အသက်က ၁၈နှစ်ပြည့်ပြီးတာ ၄လလောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ဆယ်တန်းအောင်ပြီး တော့ စာရင်းကိုင်နဲ့ ကွန်ပြူတာသင်တန်း လာတတ်တာပေါ့ရှင်။ ဦးဝင်းအိမ်မှာ နေရတာက နေရေး၊ စားရေး အစစအရာရာ အဆင်ပြေပါတယ်။ အဖေကလည်း ဦးဝင်းဆီမှာ သေချာအပ်သွားတာလေ။ ဦးဝင်းတို့ လင်မယားကလည်း ငုဝါကို ဂရုစိုက်ပါတယ်။ အိမ်မှာက ဦးဝင်းရယ်၊ ဦးဝင်းဇနီး၊ သူ့သား မောင်လေး ခင်ဇော်ရယ်ပဲရှိပါတယ်။ မောင်လေးက ခုမှ ၈တန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ငုဝါက သူ့ကို ညညဆို စာသင်ပြရတာပေါ့။ ဦးဝင်းတို့က တစ်ခန်းအိပ်ပါတယ်။ ငုဝါကတစ်ခန်း မောင်လေးခင်ဇော်က တစ်ခန်းပေါ့။ တစ်ညပေါ့ရှင် ငုဝါ ညဖက် အပေါ့အပါးသွားချင်တာနဲ့ အိမ်နောက်ဖေးဖက်ကို ထွက်အလာမှာပေါ့ ဦးမောင်တို့ အခန်းကနေ အသံတွေကြားနေရတယ်။ ငုဝါလည်း အပျိုလေးပဲလေ ဘာအသံလည်းဆိုတာ သိတာပေါ့။ တစ်ခါမှလည်း မကြုံဖူးလို့ တံခါးလေးကလည်း စေ့ထားရုံပဲဆိုတော့ အသာလေး ချောင်းကြည့်မိတာပေါ့။ အားပါးပါး..ရင်ခုန်စရာကောင်းလိုက်တာရှင်။ ဦးလေးက ကုတင်ပေါ်ထိုင်နေပြီးတော့ အန်တီ‌လေးက ဦးလေးရဲ့ ဟိုအတံကြီးကို လက်နဲ့ပွတ်ပေးနေတာ။ ဦးဝင်း အရမ်းကောင်းနေတယ်ထင်တယ် တအားအားနဲ့။ ပြီးတော့ အန်တီလေးက ဦးဝင်းရဲ့ ထွားကြိုင်းလှတဲ့ လီးကြီးကို စုပ်ပေးနေတယ်လေ။ ဦးဝင်းဟာကြီးက အကြီးကြီးပဲရှင်။ ငုဝါတော့ ဒီလောက်ကြီးတာမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး။ ယောက်ျားတွေရဲ့ဟာကို တွေ့ရတာ ဒါပထမဆုံးပါပဲ မီးကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ဦးဝင်းနဲ့ အန်တီလေးနဲ့က တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် ထပ်လိုက်ကြတယ်လေ။ အဝတ်အစားဆိုလို့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တစ်ထည်မှ မရှိတော့ပါဘူး။ နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်လုံးတီးချည်းပဲ။ ဦးဝင်းဟာကြီးဟ ငေါက်ခနဲထောင်နေတာပဲ ပြန်ကိုမကျဘူး အသည်းယားလိုက်တာရှင်။

နေ့လည် ၁၂ကျော်တာနဲ့ မနု လက်ဖက်သုပ်ဆိုင်လေး စဖွင့်ပါပြီ။ သဘောကောင်း မနောကောင်း လက်ဖွာတတ်သူမို့ ညနေ ၆နာရီလောက်ဆို လက်ဖက်သုပ် မုန်လာချဉ်သုပ် မက်မန်းသီးသုပ် အကုန် ကုန်တာပဲ။ အသက်၃ဝကျော်ပေမယ့် မျက်နှာသွယ်သွယ် ပုခုံးကျယ်ကျယ် ရင်သားထွားထွား ခါးသေးကျဉ်းလေးအောက်က ဝိုင်းစက်ကော့ထွက်နေတဲ့ တင်သားကြီးများက ပုရိသအပေါင်းကို ဖမ်းစားထားဆဲ။ နာမည်အရင်းက နုနုထွေးပါ။ အပျိုမဟုတ် လင်ဖြစ်သူ စိုးပိုင်က ဆိုင်ကယ်တက္ကစီဆွဲကာ အခြားကျပန်းအလုပ်လည်း လုပ်ကိုင်သည်။ စိုးပိုင်က မနုထက် ၂နှစ်ကြီးကာ အသားဖြူဖြူ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အသောက်အစား အနည်းငယ်ရှိသည်။ ကလေး မရှိသဖြင့် လင်မယားနှစ်ယောက် လှူနိုင်တန်းနိုင် ချောင်ချောင်လည်လည် ရှိကြသည်။ “မနု … သမီးတို့ဖို့ မုန်လာချဉ်စပ်စပ်လေး တစ်ပွဲ … လက်ဖက်သုပ်က အမေထမင်းနဲ့စားဖို့ ငရုပ်သီးလျှော့ပေး ” ”ဟော နီလာတို့ … အေး သမီး ထိုင်ဦး … မနု ခုသုပ်ပေးမယ်” ”ဟေ့ မိနု … ငါ့ဖို့လည်း ဂျင်းသုပ် လုပ်ဟာ … ဆိုင်သွားမလို့” နီလာနဲ့ သီတာတို့ ထိုင်ရင်း နောက်မှ အရက်နံ့ချွေးနံ့ များရသဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့မိကြသည်။ ဟုတ်သည် ရပ်ကွက် အရှေ့ပိုင်းမှ ပန်းရံအလုပ်သမား ကိုအောင်ထွန်းပါ အရက်နံ့ တစ်ထောင်းထောင်းနဲ့ ခုလည်း အရက်ဆိုင်သွာဖို့ အမြည်းလာဝယ်နေ၏။ ”မနု … သမီးတို့ဖို့ … မြန်မြန်လေးလုပ်ပေး ” ”ခိခိ … အေးပါဟယ် … ပြီးပါပြီ … ရော့ရော့ … ဒါက မုန်လာချဉ်သုပ် … ဒါက အဒေါ်ဖို့ လက်ဖက်သုပ် ငရုပ်သီးကို ဘေးက ညှပ်ထည့်လိုက်တယ်” နီလာတို့ ထွက်သွားမှ အောင်ထွန်းက ဆိုင်အနောက်ထဲ ဝင်လာပြီး ဆေးစရာ ပန်းကန်တွေ ကူဆေးနေတာ။ စွပ်ကျယ်လက်ပြတ်နဲ့ ပုဆိုးတိုတို ဝတ်ထားတဲ့ အောင်ထွန်းဆီမှ အရက်နံ့ချွေးနံ့က ထောင်းကနဲ့မို့ နုနုထွေးတစ်ယောက် ပြုံးကာ” ကိုထွန်း … ရေလေးပါလေး … ချိုးပါဦး … နံဟောင်နေတာပဲ” ”အလုပ်မှ မသိမ်းသေးတာဟ … မနုကလည်း နားတုန်းလေး … တခွက်လောက်ချပြီး ညနေထိ အုတ်ရိုးစီပေးရမှာ … ပြီးမှ ချိုးတော့မယ်” ”ကဲကဲ … ထားလိုက်ပါ ပန်းကန်တွေ ရပြီရော့ … အကြွေးပဲမလား ” ”ဟီးဟီးးး … နင်ကလည်း အဖိတ်နေ့မှ… ငါတို့က ငွေရွှင်တာလေဟာ သိသားနဲ့” အောင်ထွန်းမှာ မနုဆိုင်မှ ပန်းကန်တွေ ကူဆေးနေရာမှ ထရပ်ရင်း ပုဆိုးဖြန့်ဝတ်ရာ ပေါင်ကြားမှ လီးမဲကြီးအား အမှတ်တမဲ့ မြင်လိုက်ရသည်။

မိန်းမငယ်လေး တစ်ယောက် ထမိန်ရင်လျှားဖြင့် အဝတ်လျှော်နေသည်။ သူမသည် အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်ပြီးကာစ အပျိုလေးတစ်ယာက် ဖြစ်ပေမယ့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖွံ့ထွားလှသည်။ သူမ အသက် ၉နှစ်‌လောက်ကပင် မိဘနှစ်ပါးစလုံး ဆုံးပါးသွားသဖြင့် အဒေါ်တစ်ဝမ်းကွဲ ဖြစ်သူမှ ခေါ်ယူ မွေးစားထားသည်။ အဒေါ် ဖြစ်သူ၏ လင်မယားမှာလည်း လက်လုပ်လက်စားများ ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်း မနေခဲ့ရပေ။ ငယ်စဉ်ကပင် အခြားသူများ၏ လက်တိုလက်တောင်း ခိုင်းသည်များ လုပ်ကိုင်ရင်း အဒေါ်ဖြစ်သူအား တစ်ဖက်တစ်လှမ်းမှ ကျေးဇူးဆပ်ပေးခဲ့သည်။ ပန်းရံ၊ လမ်းလုပ်၊ စသဖြင့် ကြုံရာ ကျပန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သောကြောင့် နေလောင်ထားသဖြင့် ညိုသော အသားအရည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖွံ့ထွား ကျစ်လစ်လှသည်။ သူမ နာမည်က မီမီခိုင်။ အဝတ်အစားများ ရိုက်လျှော်လိုက်တိုင်း လှုပ်ရမ်းသွားသည့် ရေစိုနေသော ထမိန်ပါးပါးအောက်မှ တင်ကားကား ကြီးများကို အငမ်းမရကြည့်ရင်း တံတွေးမျိုချနေသူ တစ်ယောက်ရှိသည်။ မီမီ့အဒေါ် မခင်မြ၏ယောက်ျား စိန်ထွန်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဒီကောင်မလေး ဒီလောက် လှသည်ကို သတိမပြုမိ။ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်ပြီး နောက်ပိုင်း ဖွံ့ထွားလာသော ခန္ဓာကိုယ် အရှိုက်အဟိုက်များက စိန်ထွန်းအား ညှို့ယူနေလေပြီ။ လွန်ခဲ့သော ၉နှစ်ခန့်က ဒီကောင်မလေးအား မခင်မြ အိမ်သို့ ခေါ်လာချိန်တွင် မနှစ်မြို့ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ကျားချောင်း ချောင်းနေသည်။ စိန်ထွန်း ရေချိုးကန်အနီး ကပ်သွားကာ “မီမီ ဦး ဘာကူလုပ်ပေးရမလည်း… အဟဲ” ဦးစိန်ထွန်း၏အသံ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၍ မီမီခိုင် လန့်ကာ နောက်လှည့်ကြည့်မိသည်။ သူမ နာမည်က မီမီခိုင် ဆိုပေမယ့် အားလုံးက မီမီလို့ပဲ ခေါ်ကြသည်။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်အား ဝါးစားမတတ် အနီးကပ်ကြည့်နေသော ဦးစိန်ထွန်း၏ တဏှာမျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသည်။ ဦးစိန်ထွန်း၏ အကြည့်တွေက ရင်လျှားထားသည့် ထမိန်အောက်မှ ရုံးကြွနေသော ရင်သားနှစ်မွှာက မခွါပေ။ မီမီ ရင်ဘတ်အား လက်ဖြင့် ယှက်ကာလျှက် “အို… ဦးထွန်း ရတယ်… မလိုပါဘူး” “အော် အေးအေး… မီမီ လိုအပ်ရင် ပြောနော်… ဦးထွန်းက မီမီ ပင်ပန်းနေတာ…. မကြည့်ရက်လို့… အဟဲ” “ရတယ် ရတယ်… မလိုဘူး ဦးထွန်း” “ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲလေ ဟဲဟဲဟဲ”။ သူမအား ဝါးစားမတတ် ကြည့်ကာ တဟဲဟဲဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။

အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ချီုအီမွှေးပျံ့နေတဲ့ အနံ့တစ်ခုနှင့်အတူ အဖြူရောင်မွှေ့ရာ ကုတင်ပေါ်မှာ တဘက်အဖြူလေးသာ ပတ်ထားသည့် လုံးကြီးပေါက်လှ မိန်းမပျိုတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူမက သူ့ကိုလက်လေးကမ်းကာ ဆီးကြိုနေသည်။ “မောင်… ကြာလိုက်တာကွာ” “မီးပွိုင့်တွေမိနေလို့ပါ မရယ်… ပရယ်တီကယ်လဲရှိလို့… ကျောင်းဆင်းတာလဲ နောက်ကျတယ်” သူမအရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်လျှက်ရှိနေတဲ့ ရဲနောင်ကို သက်မွန်က ခါးကနေ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ “မ..က ဒီနေ့ပြန်ရောက်တာ စောသားပဲ” “အင်း …မ …စောစောပြန်ခဲ့တာ… အတန်းချိန်လဲမရှိလို့… နောက်ပြီး မောင့်အတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေအောင်လေ” တကယ်လဲ မက သူ့အတွက် အဆင့်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဆံပင်အုံကြီးတွေကို ဖြန့်ချထားတဲ့ မ..က အခါတိုင်း ကျောင်းကို လာသလို ဆံထုံး ထုံးပြီး အိန္ဒြေကြီးတစ်ခွဲသားနဲ့ မဟုတ်တော့။ မ…က သူ့တို့ ဆရာမ၊ အသက် သုံးဆယ် စွန်းရုံလေးသာရှိသေးတဲ့ ကျူတာဆရာမ တစ်ရောက်ဖြစ်သည်။ ရင်ဖုံးအင်္ကျီ‌လေး ဝတ်ပြီး လုံချည်ကိုတင်းနေအာင် စည်းကာ စာပြတဲ့အချိန်မျိုးဆို သူအပါအဝင် ကျောင်းသားအားလုံးရဲ့ အာရုံတွေက ဘလက်ဘုတ် ပေါ်မှာမရှိ ခါးသိမ်သိမ်လေးအောက်က တင်းပြည့်ကားထွက်နေပြီး အတွင်းခံအရာလေးပင် မြင်နေရတဲ့ မရဲ့ အိုးကြီးပေါ်မှာပဲ ရောက်နေတတ်ကြသည်။ ဒီလိုနေ့မျိုးတွေဆို ရဲနောင် ကျောင်းဆင်းတာနဲ့ သက်မွန်နေတဲ့ အဆောင်ထိလိုက်ပြီး စိတ်ရှိလက်ရှိပေါက်ကွဲကွာ လိုးပစ်တတ်သည်။ အဆောင်ဆိုသော်လည်း နှစ်ထပ်တိုက်ပုလေး တစ်လုံးသာဖြစ်သည်။ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်လို့ သက်မွန်က တစ်ယောက်တည်း ငှားနေသည်။ ဒီအခြေအနေက ရဲနော်အတွက် အဆင်သင့်လှသလို သက်မွန်အတွက်လဲ အဆင်ပြေစေသည်။ တကူးတက ဟိုတယ်တွေ ဘိတွေသွားပြီး ကုန်းစရာမလိုတော့။

“မောင်တော်တော့နော် ကားထဲမှာကွာ… ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိဘူး အသက်ရှုလည်းကြပ်တယ်..မောင်ရဲ့” “လွှတ်ဖူးကွာ… နမ်းလို့မဝသေးဘူးဗျ” “တော်တော့နော် မောင်… အိမ်ပြန်နောက်ကျမယ်… နောက်ရက်တွေရှိသေးတာပဲကွာ” “ဟုတ်… မ”။ အဲ့နေ့က ဆိုင်ကို နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာတယ်” မကားပေါ်က လေလေးတချွန်ချွန်နဲ့ ပစ္စည်းထုပ်တွေ ဆွဲပြီးဆင်းလာတဲ့ ကျနော့ကို ကျော်နိုင်က မျက်မှောက်ကုတ်ပြီးကြည့်တော့ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အခန်းထဲ တန်းဝင်ခဲ့တယ်။ အဲ့နေညက တစ်ညလုံး မ အကြောင်းတွေးပြီး အာရုဏ်တက်လောက်မှ အိပ်ပျော်သွားတယ်။ “အောင်ဖြိုး ငါအိမ်ကို ခနပြန်မယ်…မေမေနေမကောင်းလို့” “အေးပြန်လေ ကျော်နိုင်… အန်တီနေမကောင်းဘူးဆို… မင်းအေးဆေးမှ ပြန်လာခဲ့…. ဟုတ်ပြီလား”။ ဒီလိုနဲ့ သက်မောင်လည်း မြို့ကိုပြန်သွားတော့ ဆိုင်မှာတစ်ယောက်တည်း ကြီးကြပ်နေရချိန် မ နဲ့အပြင်ထွက်ဖို့ မအားတဲ့အခြေနေမျိုး ရောက်သွားရတယ်။ ဖုန်းကတော့ ပြောဖြစ်ပေမယ့် အပြင်အတူ လျှောက်လည်ဖို့ ဒီရက်ပိုင်း မဖြစ်နိုင်တဲ့အကြောင်း မကို ရှင်းပြထားရတယ်။ ညနေ ဆိုင်ပိတ်ချိလောက်ကျတော့ မ ဆိုင်ကိုရောက်လာတယ်။ လက်ထဲမှာလည် စတီးငါးဆင့်ချိုင့်လေးကို ဆွဲလာပြီး ကျနော့ နားရောက်တော့ “မောင် ပင်ပန်းနေပြီးလား… ညစာ စားဖို့ အသင့်ယူလာတယ်….. မောင်နဲ့အတူ ညစာစားမယ်”။ “ညစာ… ဟုတ်လား မ…ဟင်” “အင်း… ညစာလေ ဘာဖြစ်…ဟာ.. မောင်နော်… ညစာဆိုတာ ထမင်းတူစားမယ်လို့ပြောတာ… လျှောက်တွေးမနေနဲ့…ဟွန်းး” ညစာ အတူစားပြီးတော့ မက ရေခဲသေတ္တာထဲ ကျနော်ဝယ်ထားတဲ့ စတော်ဘယ်ရီသီးလေးတွေကို ဖျော်စက်ထဲ နွားနို့စိမ်းလေးထည့်ဖျော်ပြီး မစ်ရှိတ်လေး လုပ်ပေးတယ်။ “မောင် သောက်ကြည့်… လိုတာထပ်ပြော” သောက်ကြည့်လိုက်တော့ အရသာက ကွက်တိ ”မ တော်တယ်ဗျာ… အာဘွားး… ပြွတ်” မပြောမဆို မမနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ရုတ်တရက်နမ်းလိုက်တော့ မက အလိုက်သင့်လေး ပြန်နမ်းတယ်။ ကျနော့နှုတ်ခမ်းတွေကို အသာလေးပြန်နမ်းပြီး ကျနော့ကို သိုင်းဖက်လာတယ်။