Comic Blog

မင်းအောင်နှင့် မဝင်းကြည်တို့က ရပ်ဆွေရပ်မျိုးဟု ပြောရမည့် တစ်ရွာတည်းသားတွေဖြစ်သည်။ ရွာမှာနေစဉ်ထဲက ခြံခြင်းကပ် အိပ်ချင်းကပ်လျက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်ဖြစ်သည်။ မဝင်းကြည်က လွန်ခဲ့သော ၄နှစ်ခန့်ကထဲက ကိုရွှေတင်နှင့် အိမ်ထောင်ကျကာ မြို့သို့ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့သည်။ ရွာမှာကအလယ်တန်းကျောင်းသာ ရှိသည်။ အထက်တန်းကျောင်းမရှိသဖြင့် ၈တန်းအောင်ပြီး ကျောင်းဆက်တတ်မည့်ကျောင်းသားကျောင်းသူတိုင်း မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကာ ကျောင်းတက်ကြရသည်။

မြို့တွင်လည်း နီးစပ်ရာဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ၏ နေအိမ်တွင်အတူနေထိုင်ကာ ကျောင်းတက်ကြရသည်ဖြစ်သည်။ ိုထို့ကြောင့်ပင် မင်းအောင်တစ်ယောက် ၈တန်းအောင်ပြီး ၉တန်းတွင်ကျောင်းဆက်တက်ရန်အတွက် မြို့သို့ရောက်ခဲ့ရသည်။ မင်းအောင်၏မိဘများနှင့်ကလဲ မဝင်းကြည်နှင့်ကသားချင်းတွေလိုဖြစ်နေပြန်၊ နောက်ပြီး မင်းအောင်၏အဒေါ်နှင့်ကလည်း မဝင်းကြည်နှင့်က သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်လေတော့ မဝင်းကြည်သည် မင်းအောင်ကျောင်းတက်ရန်အတွက် အိမ်တွင်နေထိုင်ရန် လက်ခံထားခဲ့ရလေသည်။ လယ်တွေခြံတွေရှိသော မင်းအောင် ၏မိဘများက မဝင်းကြည်တို့အတွက် တစ်လလျှင်ဆန်တစ်အိပ်နှင့် ငွေတစ်သောင်းအား မင်းအောင်၏ စားစရိတ်အတွက်ဆိုကာပေးသဖြင့်လဲ မဝင်းကြည်တို့လင်မယားက မင်းအောင်ကိုလိုလိုလားလားထားခဲ့သည်လည်း ဖြစ်သည်။

မင်းအောင် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝက မဝင်းကြည်တို့၏လက်ပေါ်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ မင်းအောင်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သော မဝင်းကြည်ကမင်းအောင်ကို ဝိုင်းဝန်းထိန်းကျောင်းပေးခဲ့ရဖူးသည် ဖြစ်သည်။ ရွာမှ မဝင်းကြည်ထွက်လာတော့ မင်းအောင်က လေးတန်းကျောင်းသားမျှသာရှိသေးပြီး အခုနှင့်တော့ တခြားစီဖြစ်သည်။ အခုမင်းအောင်က အသက်၁၆နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး လူပျိုဖြစ်နေချေပြီ။ ကျေးရွာဓလေ့ အတိုင်း ကျောင်းပိတ်ရက်ကျောင်းအားလပ်ချိန်များတွင် မိဘများ၏ခြံအလုပ် လယ်အလုပ်ကိုကြုံသလိုဝင်ပြီး ကူညီလုပ်ကိုင်ခဲ့တာကြောင့်လည်း မင်းအောင်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တောင့်တင်းတင်းဖြင့် သန်မာ ထွားကြိုင်းလှသည်။ မင်းအောင်တစ်ယောက် အိမ်ရောက်လာတော့လဲ ခလေးသားသမီးမရှိသည့် မဝင်းကြည်တို့လင်မယားအတွက် ကူဖော်လောင်ဖက် လက်တိုလက်တောင်း ကူညီမည့်သူရလာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အတူးသဖြင့် မကြာခဏ ခရီး ထွက်ရသည့် ဦးရွှေတင်အတွက် အိမ်မှာ မိန်းမသားဖြစ်သူ မဝင်းကြည် တစ်ယောက်ထဲကိုသာ ထားရစ်ခဲ့ရသဖြင့် နောက်ကြောင်းမအေးဖြစ်ရသည်မှ မင်းအောင်ရောက်လာတော့ ကင်းဝေးခဲ့သည်။ မဝင်းကြည်အတွက်ကလဲ ယောကျာ်းဖြစ်သူ ကိုရွှေတင် ခရီးထွက်သွားရင် တစ်ဦးတည်းအိမ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်မှ အခုမင်းအောင်တစ်ယောက် ရောက်လာသည့်အတွက် သူမအတွက်လဲ အဖော်ရသွားသည်။ မဝင်းကြည်၏ယောကျာ်း ကိုရွှေတင်က မြေတိုင်းစာရေးဖြစ်ပြီး တစ်လလျှင် အမြဲပင် ၁၅ရက်၊ ရက်၂၀လောက် ခရီးထွက်နေရတတ်သည်။ အရင်က ကိုရွှေတင်သည် မဝင်းကြည်တို့၏ရွာဖက်တွင် တာဝန်ကျသဖြင့် ရွာသို့မကြာခဏရောက်ရှိကာ မဝင်းကြည်နှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နေဇော် တစ်ယောက် အလုပ်တာဝန် ပြီးပြီမို့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ လေးရက်လုံးလုံး မိမိ အထက်လူကြီးနဲ့ ခရီးစဉ်တလျှောက် ပါသွားခဲ့တာ အခု မနက်ပိုင်း ပြန်ရောက်ခဲ့တာမို့ နေ့လည်ပိုင်း ရုံးပြန်မတက်ချင်တော့သလို မိမိ အထက်လူကြီးမှလည်း ပြန်နားပါတော့ ဆိုတာနဲ့ အိမ်ကို တန်းပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့တံခါး ပိတ်ထားတာနဲ့ တံခါးခေါက်လိုက်ပီး စောင့်နေလိုက်တာ ခနနေတော့ နေဇော်ရဲ့ခယ်မ ဝါဆို တစ်ယောက် တံခါးလာဖွင့်ပေးတယ်။ အိမ်မှာက နေဇော်ရယ် မိန်းမ ခင်မာလှိုင်ရယ် ခယ်မလေး ဝါဆိုဦးရယ် သုံးယောက်နေကြတယ်။ နေဇော်မိန်းမ ခင်မာလှိုင်က ဆရာမ။ ဝါဆိုဦးကတော့ အခုမှ တက္ကသိုလ် တက်နေတုန်း ဒုတိယနှစ်။ ကျောင်းတက်ရင်းနဲ့ နေဇော်တို့ အိမ်မှာပဲ နေနေတယ်။ အိမ်က ကျယ်ကျယ်လွင့်လွင့်ရှိပီး အခန်းသုံးခန်း ပါတော့ ဒီမှာပဲ ခယ်မလေး ဝါဆိုဦးက လိုက်နေတယ်။ တခါတခါတော့ သူတို့အမေ နေဇော် ယောက္ခမ ဒေါ်ခင်ခင်ဦး လာတယ်။ တစ်လ တခါလောက်တော့ လာတယ်။ နေဇော် ယောက္ခမ ဒေါ်ခင်ခင်ဦးက အခုမှ အသက်လေးဆယ်ကျော်ကျော်သာ ရှိသေးတယ်။ အိမ်ထောင်ပြုတာ စောပီး သမီးနှစ်ယောက် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် မွေးခဲ့တယ်။ ယောက္ခထီးကတော့ သူတို့ ငယ်ငယ်မှာပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့တော့ သမီးနှစ်ယောက် အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ဒေါ်ခင်ခင်ဦးပဲ ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့ရတာ။ နေဇော်နဲ့ ခင်မာလှိုင် အိမ်ထောင်ပြုတာလည်း မကြာလေး တစ်နှစ်ကျော်ကျော် သာရှိသေးတယ်။ ဝါဆိုက တံခါးဖွင့်ပေးအပီး အိမ်ထဲလှမ်းဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ ခင်မာလှိုင် ရှိပုံမရ ကျောင်းဖွင့်ရက်မို့ ကျောင်းသွားသည်ထင်တယ်။ “ဝါဆို နင် အတန်းမရှိဘူးလား ကျောင်းမသွားဘူးလား” “အတန်းက မနက်က တချိန်ရှိတယ် တက်ပီးပီ အခုက နေ့လည်ပိုင်းနောက်ဆုံးချိန်တစ်ချိန်ပဲ အတန်းရှိတာမို့လို့ မတက်ချင်တာနဲ့ ပြန်လာလိုက်တာကိုကြီး” “အော် အေးအေး နေဇော် လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ နေ့လည် ဆယ့်တစ်ခွဲ ကျော်ကျော် ပဲရှိသေးတယ်။ “ကိုကြီး ထမင်းစားတော့မလား ညီမ ပြင်လိုက်မယ်လေ” “အေး နေပါဦး ရေမိုးချိုးလိုက်ပါဦးမယ်ဟာ” “ဟုတ်ကဲ့ ကိုကြီး .. ဒါဆို ပြင်ထားလိုက်မယ် ရေချိူးပီး စားလိုက်ပေါ့ ညီမလေးလဲ မစားရသေးဘူး အတူတူစားရအောင်နော်” “အင်း…အင်း” လှည့်ထွက်သွားတော့ ဝါဆိုကို တချက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အင်းး နောက်ပိုင်း အလှကတော့ သူ့အမ အတိုင်းပဲ တင်းရင်းနေတာများ ထမိန်အပျော့သား ဝတ်ထားတာမို့ အောက်ခံပင်တီ ကြိုးရာလေးက တင်ပါး အစပ်နားမှာ ပေါ်နေတယ်။

“မေလေး” “ရှင့်” “မောင်တို့လက်ထပ်ရအောင်၊ မောင်အလုပ်ရပြီ” “မောင်ဖေဖေနှင့်မေမေကိုပြောလေ” “အေးပါကွာ ယောက္ခမကြီးတွေက သလောတူပြီးသားပါ”။ မေလေးမှာ အသားဖြူပြီး အရပ်ငါးပေလေးလက်မလောက်ရှိပြီး လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိပါတယ်။ မျက်နာချိုပြီး ဝင်းပဖြူစင်တဲ့ အသားအရေရှိတယ်။ မြန်မာဝတ်စုံလို ကိုယ်လုံးပေါ်လွှင်စေသော အဝတ်အစားဝတ်ပါက မြင်သူတိုင်း နှစ်ခါလောက် ပြန်ငဲ့ကြည့်ရတဲ့ သူမျိုးဖြစ်ပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်စာအဓိကနှင့် ဘွဲ့ရခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသူနှင့် တက္ကသိုလ်ကတည်းက ချစ်ခဲ့ရပြီး ကိုယ်မင်းသူ အလုပ်ရရင် လက်ထပ်မယ်လို့ ရည်စူးခဲ့ကြတဲ့ ချစ်သူတွေဖြစ်ကြပါတယ်။ ကိုမင်းသူက အနေအေးတဲ့သူဖြစ်တဲ့အပြင် မိဘတွေကလည်း သဘောတူပြီးသားဖြစ်တော့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရုံးတက်လက်မှတ်ထိုးကြပြီး အိမ်မှာပဲ မင်္ဂလာဆောင်ဖြစ်ကြတော့တယ်။ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်းကလည်း စည်းရှိကြတော့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မလွန်ကျူးခဲ့ကြပါဘူး။ “မေလေး” “ရှင်..မောင်” “မင်္ဂလက်ဖွဲ့တွေလည်း ဖောက်ကြည့်ပြီးပြီ မဟုတ်လား” “အင်း.လေမောင်” “မပင်ပန်းဘူးလား” “အင်း ပင်ပန်းတာတော့ ပင်ပန်းပါတယ်” “အဲဒါဆိုအိပ်ကြရအောင်ကွာ၊ မောင့်အချစ်ကလေးကိုကြင်နာချင်ပြီ” “ရှူးတိုးတိုး မေမေတို့ကြားသွားပါ့မယ်” “သူတို့နားလည်ပါတယ် မေလေးရယ်” “အော် သိတာသိစေ မမြင်စေနှင့်တဲ့ မောင်” “လုပ်ပါကွာ အိပ်ရအောင်” “မောင်ကလည်း..သိပ်ကဲတာပဲ ဒီပစ္စည်းတွေ သိမ်းလိုက်ပါဦးမယ်” အမှန်တော့ မေလေးတစ်ယောက် ရင်တွေခုန်နေပြီး ရှက်နေလို့ ဒီအလုပ်တွေ လုပ်နေတာပါ အခုတော့ အဲဒါတွေသိမ်းရင်း အချိန်ကဆယ်နာရီကျော်နေပြီ။ မေလေးက ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီးတော့ တခါတည်း ရေမိုးချိုးပြီး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ညဝတ်အင်္ကျီလေး ဝတ်မလို့လုပ်တော့ မောင်ကကြည့်နေလို့ နည်းနည်းရှက်သွားတယ်။ “မောင်..ဘာလို့ကြည့်နေတာလဲ၊ ဟိုဘက်လှည့်ကွာ မေလေးရှက်တယ်”။ မင်းသူလည်း “အေးပါကွာ”ဆိုပြီး တဖက်လှည့်ဟန်ပြုပြီး မေလေးမပြီးခင် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်” “ဟင်း..မောင်နော်”ဆိုပြီး အဝတ်ဟောင်းတွေကို ကုတင်ခြေရင်းက အဝတ်စင်ပေါ် ခေါက်တင်လိုက်တယ်။

ကျနော်တို့ မိသားစုက မြောက်ဒဂုံ သစ်တောရပ်ကွက်မှာ နေပါတယ်။ ကျနော်တို့အိမ်က လုံးချင်း တိုက်အိမ်လေးပါ။ ပေ၄၀ ၆၀မြေကွက်ပေါ်မှာ ဆောက်ထားတာဆိုတော့ တော်တော်လေးလည်း ကျယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူက သိပ်မရှိ ဘူးဗျ။ ကျနော့အဖေရယ်၊ အမေ ရယ်၊ ကျနော်ရယ်၊ နောက် ကျနော့အမေရဲ့ တပည့် မသူရယ်၊ နောက် ထမင်းချက်အဒေါ်ကြီး ဒေါ်လုံးရယ် စုစုပေါင်းမှ ၅ယောက် ဖြစ်သည်။ မသူရဲ့ အမည်ရင်းကတော့ မေသူဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့်် ကျနော်တို့ တစ်အိမ်လုံးက မသူလို့ပဲ ခေါ်ကြပါသည်။ ခြံစောင့် ကိုမောင်ပုတို့ လင်မယားတော့ရှိပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့အတွက် ခြံထောင့်မှာ သပ်သပ်ဆောက်ပေးထားတဲ့ အိမ်မှာနေပါတယ်။ နေ့ဘက်ဆို အဖေကလည်း သူ့ ကုမ္ပဏီကိုသွား၊ အမေနဲ့ မသူနဲ့လည်း ရွှေဆိုင်သွား၊ ကျနော်လဲ ကျောင်းသွားပေါ့။ အိမ်မှာ အရမ်းပျင်းဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ကျောင်းက ပြန်ရင်တော့ အခန်းထဲအောင်းပီး ဂိမ်းဆော့၊ တီဗွီကြည့်၊ စာလုပ် ဒီလိုပါပဲ။ တခါတလေ အော ကားကြည့်ပေါ့။ ကြည့်ပီး ဖီးတက်လာရင် သိတယ်မလား ထုံးစံအတိုင်း ဂွင်ထုပေါ့။ ကျနော့ရဲ့ ချစ်ရသူဖြစ်လာမယ့် မသူအကြောင်း ပြောရဦးမယ်။ မသူဆိုတာ ကျနော့အမေရဲ့ တပည့်လေ။ ကျနော်မမွေးခင်ကတည်းက ခေါ်ယူမွေးစားထားတာပါ။ မသူရဲ့ အသက်က ကျနော့ထက် ၉ နှစ်လောက်ကြီးတယ်။ မသူကို အမေ မွေးစားထားတာဆိုပေမဲ့ ကျနော်နဲ့ မောင်နှမလိုတော့ မနေဘူး သူငယ်ချင်းလိုပါပဲ။ မှတ်မှတ်ရရ ကျနော် ငယ်ငယ်တုန်းကဆို လူလစ်ရင် ကျနော့လီးကို လက်နဲ့လိုက်ဆွဲလို့ ထွက်ပြေးရသေးတယ်။ မိရင် ညှစ်တယ်။ နောက်ပိုင်း ကျနော်လဲ ဘယ်ရမလဲ သူ့နို့ကို လက်နဲ့ ပြန်ဆွဲတာပေါ့။ ခု နည်းနည်း အရွယ်လေး ရောက်လာတော့မှ သိပ်မစတော့တာ။ သူက အပျိုကြီးလုပ်မယ်တဲ့ဗျာ။ ဘာစိတ်ကူး ပေါက်လို့လဲတော့ မသိဘူး။ မသူက အသားဖြူဖြူနဲ့ ခပ်ပြည့်ပြည့်ရှိကာ အရပ်အမောင်းလည်း ကောင်းတယ်။ တိုတိုပြောရင် ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ပေါ့။ သူ့ကို အမေက တော်တော် ယုံကြည်စိတ်ချတယ်။ အမေ အရမ်းစိတ်ချရတဲ့ လူယုံပေါ့ဗျာ။ ရုပ်က အချောကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ မသူက ကြည့်ပျော်ရှုပျော်ထဲ ပါတယ်။ စီးပွားရေးနဲ့ ပက်သက်ရင် မသူက တကယ်တော်ပါတယ်။ လုပ်ငန်းနဲ့ ပက်သက်ပီး စီမံခန့်ခွဲ့တာတွေ ဘာတွေဆိုရင် လုံး၀အကွက်စေ့ ထောင့်စေ့တာပဲဆိုပီး အမေက အမြဲချီးမွမ်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်ကတော့ မသူက ဒါဆို ကျနော်က ဟိုဟာပဲ။ အဲ့လိုလုပ်လိုက်ရမှ ကျေနပ်တာ။ အမေက သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်တော့ ကျနော့မျက်စိထဲမှာ ခပ်နောက်နောက် ဖြစ်နေတာပေါ့။ ဖြစ်ချင်တော့ သီတင်းကျွတ် ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အမေ့ မန်းလေးက မိတ်ဆွေတယောက် မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ဗျာ။ အဲ့ဒါ အမေက ရန်ကုန်မှာ အလုပ်တွေရှိတယ်ဆိုပီး မသူကို လွတ်တယ်။ မသူက သူတယောက်ထဲဆို မသွား ဘူးတဲ့၊ ကျနော့ကို ခေါ်သွားမယ်တဲ့။ ကျနော်လဲ ထုံးစံတိုင်း ငြင်းတာပေါ့။ မလိုက်ချင်ဘူး၊ ဘာညာပေါ့။ အမေက ဘာအလုပ်ရှိလို့လဲ မေးရော ပေးစရာအဖြေက မရှိဘူး။ ကျောင်းကလဲ ပိတ်ရက် ဖြစ်နေတယ်လေ။

“ ဖြန်း …. ဖြန်း … ဖြန်း …” ဒီနေ့ … နှင်းမေလွင် ကံမကောင်းပါ။ ဆရာမ အတန်တန်မှာလိုက်သည့် အိမ်စာ ယူမလာ၍ ကောင်းကောင်း ဆော်ပလော်တီး ခံလိုက်ရသည်။ အင်္ဂလိပ်စာဆရာမ ဒေါ်ခင်စန္ဒာက ထားဝယ်ကြိမ်ဖြင့် နှင်းမေလွင့်တင်ပါးကို အရှိုးထွက်လာအောင်ကို သေသေချာချာ တွယ်ထဲ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဆရာမ ဒေါ်ခင်စန္ဒာက သူ့ကိုကြည့်မရဟု နှင်းမေလွင် ထင်မိပါသည်။ အကြောင်းကတော့ တကျောင်းလုံးမှာ ဒေါ်ခင်စန္ဒာက အတောင့်ဆုံး၊ အဖြောင့်ဆုံးလေ။ သိတယ်မဟုတ်လား အထူးသဖြင့် သူ့တင်ပါးကြီးတွေက အယ်ပြီးကားထွက်နေတာ။ အသားညိုပေမယ့် ရုပ်လဲလှ၊ ဖင်တုံးကြီးကလဲ အိအိလေး၊ ခါးလေးကလည်း သိမ်သိမ်လေးဆိုတော့ သူ့ကိုယ်သူ အလှနတ်သမီးလေး မှတ်နေတာ။ နှင်းမေလွင်က ဆရာမနဲ့ ပြိုင်ဖက်ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်သွားတော့တာကိုး။ နှင်းမေလွင်က ဆရာမထက် အများကြီးငယ်တယ်။ အသက်က ခုမှ၁၆ နှစ်။ လုံးကြီးပေါက်လှ အစားထဲက။ ဖြူဖြူချောချော၊ တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်၊ ရင်ထွားပြီး တင်ကားကားနဲ့ တရုပ်စပ်လေ။ ဆရာမနဲ့ နှင်းမေလွင် ယှဉ် လိုက်ပါက တခြားပစ္စည်းတွေက သူမသာကိုယ်မသာဆိုတော့ အသက်အရွယ်အားဖြင့်ဆိုလျှင် နှင်းမေလွင်က နိုင်သွားပြီလေ။ နှင်းမေလွင့်အိုးကြီးက ဆရာမနဲ့ နင်လားငါလား။ ဒါ့ကြောင့်ပင် ဆရာမက နှင်းမေလွင်ကို အညှိုးနဲ့ တွယ်ထဲ့လိုက်တာ နေမှာပေါ့။

ကျတော် ၁၀ တန်းအောင်၊ ကောလိပ်တစ်ခုမှာ ကျောင်း လာတက်ရတယ်။ နယ်ကဆိုတော့ အဆောင်ငှါးနေရတာပေါ့။ ငွေကြေးမတက်နိုင်တော့ ကျူရှင်မယူနိူင်ဘူးလေ။ ပထမနှစ်ကတော့ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ အောင်မြင်တယ်။ ဒုတိယနှစ်ကျတော့ မရတော့ဘူး။ ကျောင်းမှာလည်း စာတွေသေချာ သင်သလို စာမေးတာတွေလည်း လုပ်လာတယ်။ ကျတော်က စာမရတာများတယ်။ မေးတိုင်းမရတော့ တနေ့မှာ အင်္ဂလိပ်စာပြတဲ့ ဆရာမက နှစ်ပြားမတန်အောင် ဆူပါလေရော။ မျက်နှာတောင်မဖော်ရဲဘူး။

ပြောလိုက်တာဗျာ ကျောင်းဆင်းတော့ ဆရာမကိုတွေ့တာနဲ့..။ “ဆရာမ..စကားနည်းနည်းပြောချင်လို့ပါ” “အေး..ပြောလေ” “ကျတော်နယ်ကလာပြီးကျောင်းတက်တာပါ ကျတော်တို့ဘဝက.. မပြည့်စုံပါဘူး.. ကျူရှင်လည်း မတက်နိုင်ပါဘူး..ဆရာမ” မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ပြောနေတော့ ဆရာမ ဂရုဏာသက်သွားတယ်နဲ့ တူပါတယ်။“အေးလေ..ဆရာမကလည်းနေ့လည်က..အခြား ကိစ္စနဲ့ရောသွားတော့.. ဒေါသပိုဖြစ်သွားတယ် မင်းမင်း…” “ဟုတ်..ဟုတ်..ဆရာမ” “ပိတ်ရက်တွေမှာ..အိမ်လာခဲ့လေ. . ဆရာမဘာသာအပြင်.. အခြားဘာသာပါ သင်ပေးမယ်…” “ဟုတ်ကဲ့ပါ.. ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..ဆရာမ” ဆရာမလည်း ဆိုင်ကယ်ပေါ်ခွ ဆိုင်ကယ် ဦးထုပ်ဆောင်းပြီး မောင်းထွက်သွားသွားပါတော့တယ်။ ဆရာမနာမည်က ဒေါ်မေသူဇင်ပါ။ အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပါတယ်။ အသင်ပြလည်း ကောင်းသူတယောက်ပါ။ ဆရာမက တရုတ် လူမျိုးစပ်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ အသားက ဖြူတယ်။ တရုတ်မျက်နှာပေါက် ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်ဝတ်ဆင် နေထိုင်တက်သူဖြစ်ပါတယ်။ ကျောင်းပိတ်ရက်ရောက်တော့ ဆရာမအိမ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ ဆရာမအိမ်ရှေ့မှာ ပန်းအိုးတွေ ရွေ့နေတယ်။

ကျွန်တော့်နာမည်က အောင်သူ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ထဲက အရမ်းခင်တဲ့ကောင်တစ်ကောင်ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့မှာလည်းရှိမှာပဲ။ ဒီကောင့်ကို အကုန်လုံးက လေအိုးလို့ ခေါ်ကြတာ။ လေအရမ်းပေါတဲ့ကောင်။ နာမည်အရင်းက မင်းခေါင်တဲ့။ အဲ့နာမည် ဘယ်သူမှ မခေါ်ကြပါဘူးဗျာ။ လေအိုးနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့စသိတော့ ၄တန်းဗျ။ ကလေးဘ၀ ကျောင်းမှာ ဘောလုံးကန်ရင်း သိတာ။ ငယ်ငယ်ထဲက ကျွန်တော်က လူလည်ကျတာ။ ဒီကောင်တွေအမြဲ ရှေ့တန်းတို့ နောက်တန်းတို့လုနေရင် ဂိုးဖမ်းရင် ကျွန်တော်ပဲ။ လေအိုးက ရှေ့တန်းတိုက်စစ်မှုးကြီး အသေဖြစ်ချင်တာ။ အဲ့နေ့က ရှေ့တန်း သူသွားမယ် ငါသွားမယ်လုနေတုန်း။ ကျွန်တော်က လေအိုးကို ရှေ့တန်းပေးဖို့ ပြိုင်ငြင်းပေးလိုက်တာ လေအိုးရှေ့တန်းဖြစ်ကော။ မဖြစ်လည်းမရဘူးလေ။ ဂိုးသမားမရှိရင် ဘောလုံးကန်မရဘူးမလား။ ဂိုးဖမ်းမယ့်သူက ခပ်ရှားရှားရယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကျောင်းဆင်းတော့ လေအိုးက ကျနော့ကို မုန့်ဝယ်ကျွေးတယ်။ သူ့ဖက်က ဝင်ငြင်းပေးလို့ပေါ့။ အဲ့ကတည်းက ခင်လာခဲ့တာ အသက်၃၀ကျော် ကိုယ်စီအလုပ်တွေအကိုင်တွေနဲ့ အိမ်ထောင်ကျတဲ့အထိပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်ကျတော့လည်း ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်။ ဒီကောင်က ၁၁လပိုင်း ကျွန်တော်က ၁၂လပိုင်း။ ကျွန်တော်တို့ မိန်းမတွေလည်း နောက်တော့ ခင်သွားကြတာပဲ။ လေအိုးနဲ့ ကျွန်တော်က အရမ်းခင်တာကိုး။ တတွဲတွဲနဲ့နေကြတာ ခုခေတ်ဆို swingတယ်လို့တောင် ထင်ကြမှာ။ တစ်ယောက်ငွေလို တစ်ယောက်ချေး၊ တစ်ယောက် စီးပွားရေး တစ်ယောက်ကူညီနဲ့ အပြန်အလှန်ပေါ့။ ဖြစ်ချင်တော့ ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတွေကြားဝင်လာတာက ကျွန်တော်တို့မိန်းမတွေ မဟုတ်ဘူး။ လေအိုး ညီမ အငယ်မ။ ဟုတ်တယ်။ သူ့နာမည်ကိုက အငယ်မ။

သီတာရေ.. သီတာ..””ရှင်.. ကို.. လာပြီ..” “ဝှူး.. မောလိုက်တာကွာ..” “ရော့.. ကို.. ရေအေးအေးလေး သောက်လိုက်..” “လိမ္မာလိုက်တဲ့ မိန်းမ..” နောင်ရဲသည် သီတာ လှမ်းပေးသော ရေခွက်ထဲမှ ရေကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှ ဆိုဖာခုံတွင် ထိုင်ကာ ရေကို မော့ချလိုက်သည်။ သီတာကတော့ နောင်ရဲ ကမ်းပေးသည့် အိတ်တွေကို လှမ်းယူပြီး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်ကာ စားပွဲခုံပေါ် သွားတင်ထားသည်။ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသော သီတာ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“သီတာရေ.. လာပါဦး.. ပြောစရာ ရှိလို့..” “အင်း.. ပြောလေ.. ကို..” “ကို.. မနက်ဖန်ကျရင် စင်္ကာပူကို အလုပ်ကိစ္စ သွားရမှာ.. အဲ့ဒါ ၂ ရက် တော့ ကြာမယ်.. သီတာ တစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်ပါ့မလား..” “ဖြစ်ပါတယ်.. ကိုရဲ..” “အိမ်အကူ ကောင်မလေးတွေကို ရွာပြန်လွှတ်လိုက်တော့.. သီတာ တစ်ယောက်ထဲ ကျန်မှာ စိုးရိမ်တယ်..” “မစိုးရိမ်နဲ့.. ဘာမှ မဖြစ်ဘူး.. ကို သာ စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ လုပ်စရာ ရှိတာ လုပ်.. ပြီးတော့ ကောင်မလေးတွေနဲ့ ပျော်ချင် ပျော်လာခဲ့.. ခိခိ.. ဂေလန်း သွားလိုက်ဦးနော်..” “ဟာ.. မသွားပါဘူး.. သီတာကလဲ..” “သွားပါ.. ကိုရ.. သီတာက အခု မပေါ့မပါးကြီးနဲ့.. ကို့အလို ကို မဖြည့်ပေးနိုင်ဘူး.. ကိုကလည်း သီတာ ဗိုက်ရှိတယ်ဆိုပြီး လုပ်မှ မလုပ်တာ..” “ရပါတယ်.. သီတာက ကို့ကို ပါးစပ်နဲ့ လုပ်ပေးတာပဲကိုး..” “ခိခိ.. အခုရော.. လုပ်ပေးရမလား..” “အင်း.. အဲ့ဒါကြောင့် ချစ်တာ.. နေဦး.. ကို ရေချိုး လိုက်ဦးမယ်..” “ဒါဆို သီတာ ပါ လိုက်မယ်လေ.. တခါထဲ ဂျီးပါ တွန်းပေးမယ်..” “ဟားဟား.. လာခဲ့..” ချစ်မိန်းမ သီတာ့ကို ဆွဲထူလိုက်ကာ ပုခုံးမှ ဖက်ပြီး ရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

ကျနော့ဘဝမှာ ပထမဆုံး တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ အမကြီး တယောက်အကြောင်းကိုပြောပြချင်ပါတယ်။ ပြောရရင် ကျနော့ လက်ဦးဆရာမကျေးဇူးရှင်ဆိုလည်း မှားမယ်မထင်ဘူး။ သူ့ကြောင့်ဘဲ ကျနော့မှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့်ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီ အမကြီးနာမည်က မမသဲပါ။ ကျနော်တို့ရပ်ကွက်ကိုမမသဲတို့မိသားစုပြောင်းလာကြတာ။ မမသဲတို့က ကျနော်တို့ အိမ်ရှေ့အိမ်က၊ သူတို့အိမ်မကြီးက ခြံနောက်ဘက်မှာ၊ မမသဲကခြံရှေ့မှာဆိုင်လေးဆောက်ပြီးကုန်စုံဆိုင်ဖွင်တယ်။

သူတို့အိမ်မှာ မမသဲက အိမ်ထောင်သည် ကလေးတယောက်အမေ။ သူ့ယောက်ကျားက နိူင်ငံခြားသွားအလုပ်လုပ်တယ်ဆိုလားပဲ ၊ အိမ်မှာ မမသဲတို့ အဖေအမေရယ် မောင်တစ်ယောက်ရယ်၊ အားလုံး အတူတူနေကြတယ်။ နေ့လယ်ဆိုရင် အိမ်ရှေ့က ဆိုင်လေးမှာ မမသဲနေတယ်။ မမသဲတို့နဲ့ စခင်တာကသူ့ဆိုင်သွားသွားထိုင်ရင်းနဲ့ခင်တာ။ပြောရရင် ကျနော်က ၁၀တန်း၊ ၁၆ နှစ်ဘဲရှိသေးတာ။ နောက်ပြီး လူကောင်က လည်း သေးသေးညှက်ညှက် နဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် ဘာမှမသိတဲ့ကလေးငယ်ပုံ။ တကယ်လည်းဘာမှသိပ်မသိ သေးပါဘူး။ မိန်းမဆိုရင် ကျောင်းမှာ ရန်ဖြစ်ဖို့လောက်သိတာ။ နေ့လယ်နေ့ခင်းကျောင်းကပြန်လာရင် ကျနော်က မမသဲတို့ဆိုင်မှာ သွားထိုင်ပြီး ဆိုင်မှာရှိတဲ့ ကာတွန်းစာအုပ်တွေနဲ့ စာစောင်တွေကို အမြဲဖတ်နေကျ။ မမသဲကလဲ ကျနော့ကို တော်တော်ချစ် ပါတယ်။ မမသဲက အသက်က၂၈ နှစ်လောက်ရှိပီ။ သူ့သားလေးက ၅ လသားလောက်ရှိမယ်။ နေ့ခင်း မမသဲ ဆိုင်ထဲရှိနေချိန်ဆိုရင် အိမ်မကြီးမှာ အဖွားနဲ့နေတာ။ နို့စို့ချိန်ရောက်မှ မမသဲဆီခေါ်လာပြီးနို့တိုက်ခိုင်းတာ။ အဲဒီတော့ဆိုင်မှာက ဈေးဝယ်မဲ့လူမလာရင် ကျနော်နဲ့ မမသဲဘဲ ရှိကြတာလေ။ ကျနော်က စာအုပ်ဖတ် မမသဲက စကားတော့တပြောပြော နဲ့ပေါ့။

ကျွန်တော် ခွန်နှစ်တန်းတက်နေချိန်မှာ သူက အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ဆီကပညာတွေ အတော်များများရခဲ့ပါတယ်။ သူ့နာမည်က ခိုင်ဝါတဲ့။ ဆယ်တန်းတက်နေတယ်။ တနေ့တော့ သူတို့အိမ်မှာ အခွေသွားကြည့်ရင်းနဲ့ မိုးသည်းသည်းထန်ထန်ရွာလာရော။ ပြောရဦးမယ် ကျွန်တောအိမ်နဲ့ သူတို့အိမ်က ငါးအိမ်လောက်ခြားတယ်။ အဲဒါနဲ့ သူ့အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို ““သား မပြန်နဲ့တော့လေ ဒီမှာပဲအိပ်”” ဆိုပြီးတော့ သူ့တူမကို ““ခေါ်အိပ်လိုက်ပါ၊ ကလေးတယောက်ထဲ မိုးရွာနေတော့ ကြောက်နေလိမ့်မယ်”” ဆိုပြီးပြောလိုက်တယ်။ ညလည်း နည်းနည်း နက်လာတော့ ကျွန်တော်သမ်းပြလိုက်တယ်။ မခိုင်ဝါက ““မောင်လေး အိပ်ချင်နေပြီလား”” ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း အပျင်းတချက်ဆန့်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာပဲ မခိုင်ဝါက သူ့အခန်းထဲ ခေါ်သွားတော့တယ်။ သူ့တယောက်ထဲ နေတဲ့အခန်းဆိုတော့ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း၊ မှန်တင်ခုံတွေ စာကြည့်စားပွဲတွေနဲ့ပေါ့လေ။ ကျွန်တော့်ကို အိပ်ယာပေါ်ခေါ်သွားပြီး ခြင်ထောင်ချပေးတယ်။ သူကတော့ အပြင်ဘက်မှာ စာကျက်နေသေးတာပေါ့။ ကျွန်တော်ကလည်း ကျွန်တော်ပဲ၊ မီးလင်းနေရင် မအိပ်တတ်တော့ မီးပိတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ညအိပ်မီးလေးပဲ ကျန်တော့ မမလည်း စာကျက်လို့မရတော့ပဲ အိပ်ရာထဲ ဝင်လာရတာပေါ့။ မမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လှဲချလိုက်တယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို ချမ်းနေလားလို့မေးပြီး စောင်ခြုံပေးတယ်။ ခဏနေတော့ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ မှေးစင်းလာတော့တယ်။ ကျွန်တော် အိပ်တဝက်နိုးတဝက်ဖြစ်နေတုန်းမှာ ကျွန်တော့်နဖူးကို ပွတ်ပေးနေတာကို ခံစားမိလိုက်တယ်။ ဆက်ပြီး ဆံပင်တွေ၊ ပါးတွေကိုလည်း ပွတ်ပေးနေတော့ ကျွန်တော်ပြန်ပြီး နိုးလာတော့တယ်။ ဘေးကိုလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရော …မမ၊ ““မမ မအိပ်သေးဘူးလား”” မမက ဘေးတစောင်းလက်ထောက်ထားရင်း ကျွန်တော့်ကိုကြည့်နေတယ်။