Comic Blog

ကျွန်မနာမည် ခင်ပပပါ။ ကျွန်မအမေက ဒေါ်အေးအောင်ခင်တဲ့။ မိဘနှစ်ပါး သဘောထားမတိုက်ဆိုင်လို့ ကွာရှင်းပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့ ဆင်းဆင်းရဲရဲနေခဲ့ရပါတယ်။ တနေကုန် ထမင်းငတ်ခဲ့တာတွေ ကျောင်းသွားရင် မုန့်ဖိုးမပါတာတွေ ကျောင်းစိမ်းအကျီင်္အ နွမ်းလေးတွေပဲ ဝတ်ခဲ့ရတာတွေ အခုထိ မှတ်မိနေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေဟာ အမေနဲ့ ဦးစိုးနိုင် မတွေ့ခင်အထိပါပဲ။ လုပ်ငန်းရှင်တစ် ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဦးစိုးနိုင်က အရင်က ကျွန်မတို့မက်ခဲ့ဖူးတဲ့ အိပ်မက်တွေကို အမှန်တကယ်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ အမေနဲ့သူ ချစ်ကြိုက်ပြီး တစ်နှစ်အကြာလောက်မှာတော့ လက်ထပ်ခဲ့ပါတယ်။ အမေ့ထက် အသက် ၂၀လောက်ကြီးတဲ့ ဦးစိုးနိုင်ဟာ အမေ့ အဖေအရွယ် ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မအဖိုးအရွယ် ဖြစ်ဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။ အမေကတော့ လှပနုပျိုနေဆဲဖြစ်ပြီး ပုရိသတွေကို ဆွဲဆောင်နေဆဲပါ။ အဖေအရွယ် ခပ်ဝဝ လူကြီးကို ချစ်ဖို့ထက် အမေ့ကို သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကပဲ နှစ်သက်စေခဲ့မှာပါ။ အမေနဲ့ လက်ထပ်တဲ့အချိန် အမေက အသက်သုံးဆယ့်ရှစ် ဦးစိုးမိုးက ၅၈နှစ် ရှိနေခဲ့ပါပြီ။

အမေနဲ့ ပထွေးစတွေ့တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မအသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ရှိပါပြီ။ ကျမ ၁၉နှစ်မှာ သူတို့လက်ထပ်ကြတာပါ။ ကျမဟာ လိင်ကိစ္စအတွေ့အကြုံရယ်လို့လည်း မရှိသေးပါဘူး။ မွေးသဖခင်ကိုလဲ သေချာမမြင်ဘူးလိုက်တော့ ဦးစိုးနိုင်ကိုပဲ အဖေအရင်းလို သတ်မှတ်ထားရပါတယ်။ ဦးစိုးနိုင်ရဲ့ရုပ်က အထွေအထူးပြောစရာမရှိပါဘူး။ အမှန်တကယ်တော့ မနှစ်မြို့စရာပါ။ အရပ်ပုပု ထိပ်ပြောင်ပြောင် ဗိုက်ပူပူနဲ့ပေါ့။ နှုတ်ခမ်းမွေးတွေကလဲ ငွေရောင်သန်းနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မအပေါ်ကောင်းရှာပါတယ်။ လိုလေးသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်။ စိတ်ညစ်တဲ့အခါ ပွေ့ဖက်နှစ်သိမ့်တယ်။ တခုပဲ ဖက်နေရင်း ကျွန်မရင်သားနဲ့ တင်ပါးတွေကို လက်ဆော့တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ လိင်ကိစ္စလို့ ကျွန်မမမြင်ပါဘူး။ အဲလိုလုပ်တာကိုလဲ သဘောကျသလိုလို ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီခေတ်က အင်တာနက်ဟာ ကျွန်မတို့မြို့လေးမှာ မတွင်ကျယ်ပါဘူး။ အပြာရုပ်ရှင်တို့ စာပေတို့ဟာလဲ ယနေ့ခေတ်လို လက်လှမ်းမမီပါ ဘူး။ လိင်ပညာပေး (Sex education) ဆိုတာလည်း ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ထုံးစံတွေအောက်မှာ ရှက်စရာအဖြစ် မြင်နေကြတုန်းပါပဲ။ ကျွန်မ ရည်းစားလည်း မထားဖူးပါဘူး။ ရှက်ကြောက်တတ်တဲ့အပြင် စကားလဲနည်းတဲ့ ကျွန်မဟာ အချိန်တော်တော်များများကို စာဖတ်ရင်းနဲ့ ကုန်ဆုံးစေတာပါ။ ကျေးလက်ဒေသမှာ ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ စည်းကမ်းကြီးတဲ့အမေနဲ့ ဘာသာတရားရဲ့ ဆုံးမမှုတွေကြောင့် လိင်ကိစ္စဆိုတာ လက်မထပ်ခင် သိရမဲ့အရာမဟုတ်ဘူးလို့ပဲ သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်ရှိပေမဲ့ လိင်ဆက်ဆံဖို့ မဆိုထားနဲ့ ရည်းစားတောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။

ဒီနေ့ … ခင်မေလွင် ကံမကောင်းပါ ။ ဆရာမ အတန်တန်မှာလိုက်သည့် အိမ်စာ ယူမလာ၍ ကောင်းကောင်း ဆော်ပလော်တီး ခံလိုက်ရသည်။ဆရာမ ဒေါ်အိစန္ဒာက သူ့ကိုကြည့်မရဟု ခင်မေလွင် ထင်မိပါသည်။ အကြောင်းကတော့ တကသိုလ် တခုလုံးမှာ ဒေါ်အိစန္ဒာက အတောင့်ဆုံး ၊ အဖြောင့်ဆုံးလေ ။ သိတယ်မဟုတ်လား ။ အထူးသဖြင့် သူ့တင်ပါးကြီးတွေက အယ်ပြီးကားထွက်နေတာ ။ အသားညိုပေမယ့် ရုပ်လဲလှ ၊ ဖင်တုံးကြီးကလဲ အိအိလေး ၊ ခါးလေးကလည်း သိမ်သိမ်လေးဆိုတော့ သူ့ကိုယ်သူ အလှနတ်သမီးလေး မှတ်နေတာ ။ ခင်မေလွင်က ဆရာမနဲ့ ပြိုင်ဖက်ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်သွားတော့တာကိုး .. ။

ခင်မေလွင်က ဆရာမထက် အများကြီးငယ်တယ် ။ ၁၈ နှစ်ပေါ့ … ။ လုံးကြီးပေါက်လှ အစားထဲက … ဘာမှတ်လဲ ။ ဖြူဖြူချောချော ၊ တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် ၊ ရင်ထွားပြီး တင်ကား ၊ တရုပ်စပ်လေ ။ ဆရာမနဲ့ ခင်မေလွင် ယှဉ်လို်က်ပါက … တခြားပစ္စည်းတွေက သူမသာကိုယ်မသာ.. ဆိုတော့ … အသက်အရွယ်အားဖြင့်ဆိုလျင် ခင်မေလွင်က နိုင်သွားပြီလေ ။ ခင်မေလွင့် အိုးကြီးက ဆရာမနဲ့ နင်လားငါလား … ။ဒါ့ကြောင့်ပင် … ဆရာမက ခင်မေလွင်ကို အညှိုးနဲ့ တွယ်ထဲ့လိုက်တာ နေမှာပေါ့ ။ နောက်တစ်နေ့ …. ။ ခင်မေလွင် ဆရာမကို စိတ်ထဲမကျေနပ်သဖြင့် ဒီနေ့ကျောင်းမတက်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်မိ၏ ။ “ သမီးရေ .. အမေဈေးသွားမယ်ဟေ့ … ဘာစားချင်လဲ … ” “ အာ … အမေကလဲ … အမေကြိုက်တာဝယ်ခဲ့ပေါ့ … ” အမေ ဈေးထွက်သွားသွားချင်း .. ခင်မေလွင်တယောက် အိမ်တွင်တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ကာ … လွတ်လပ်သွားသလို ခံစားမိလေ၏ ။ သို့ရာတွင် … သူ့တင်ပါးမှ အရှိူးများ အတွက်တော့ ဆေးတခုခု လိမ်းဦးမှဖြစ်မည် ။

နေရဲတယောက် မိဘပိုက်ဆံဖြင့် ၁၀ တန်းကျောင်းသားဘဝတွင် တေပေခဲ့သောကြောင့် စာမေးပွဲမကျသော်လည်း သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ အမှတ်မကောင်းသဖြင့် ရိုးရိုးမေဂျာအမှတ်ကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံခြားသို့ အလုပ်သွားလုပ်ရန်သာ ရည်ရွယ်ပြီး အဝေးသင်တက္ကသိုလ်ကိုသာ တက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်ထိ မိန်းမအတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိသေး။ တနှစ်တတန်း မှန်မှန်အောင်ခဲ့သောကြောင့် ၁၀ တန်းအောင်ချိန်တွင် ၁၆ နှစ်ကျော်ကာစပင် ရှိသေးသည်။ ယခုကဲ့သို့လည်း ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်းမဖြစ်သေး။ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်နှင့် အတော်အကြည့်ရဆိုးသည်။ လတ်သောအသားအရေသည် အနည်းငယ်ညိုသယောင်ထင်ရသည်။ သူငယ်ချင်းများခေါ်တိုင်း အပြင်ထွက်လည်သဖြင့် နေလောင်ထားသော အသားအရေများကို မိဘများက အဖိုးတန်အသားအလှဆီများဖြင့် အိမ်ရောက်တိုင်း လိမ်းပေးရသည်။ သို့သော် မည်မျှပင် ခန္ဓာကိုယ်က သေးသွယ်နေစေကာမူ သူ၏ဖွားဖက်တော်ကြီးကတော့ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ကြီးမားနေသည်မှာ သူနှင့် အနီးဆုံးပေါင်းသင်းနေသော သူငယ်ချင်းများ အသိပင်ဖြစ်ပါတော့သည်။ အရွယ်က ကလေးဘဝကျော်ပြီဖြစ်သဖြင့် လူပျိုစိတ်များဝင်နေသော်လည်း မိဘက အရိပ်တကြည့်ကြည့် ရှိနေတတ်သောကြောင့် မိန်းမကိစ္စကိုတော့ သူမစမ်းသပ်ရဲ။ သူငယ်ချင်းများတိုက်တွန်းမှုဖြင့် စမ်းသပ်လိုစိတ်ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းကြောင်းကြောင့် လွဲချော်ခဲ့ပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ရေမရောသေးသည့် လူပျိုစစ်စစ်ဘဝကို နေရဲတယောက် ထိုအချိန်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပါသည်။

တိုက်ခန်း တံခါးဝကိုရောက်တော့ ဖွင့်လျှက်မို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းမ ဖိနပ်တစ်ရံ တွေ့တာနဲ့ ဧည့်သည်ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းမိတယ်။ ဝင်လိုက်တော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှလဲ မတွေ့ရ နောက် ကိုသိန်းအောင် အခန်းက အသံကြားနေရသည်။ အကျယ်ကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ ပုံမှန်ထက်တော့ပိုသည်။ သုံးထပ်သားအခန်းဖွဲ့မို့ ကြားလိုက်ရသသည်။

“ နင်ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ ဒါတော့ပေးလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါအရင်း ပြန်ထည့်ရမှာပါ သိန်းအောင်ရယ် ငါတစ်ကယ် ဒုက္ခရောက်နေပြီ ငါသဘက်ခါ မပေးနိုင်ရင် တရားစွဲတော့မှာ လုပ်ပါဟယ် နင်ငါ့ကို ဆယ်သိန်းပဲချေးရမှာ နင့်ဆီမှာ အစိတ်တောင် ကျန်နေသေးတာကို… ” ဒါဟိုဘက်လမ်းက မအေးမိအသံပဲ ဘာတွေဖြစ်နေကြလဲတောမသိ အသံမပေးတော့ပဲ ဆက်နားထောင်လိုက်မိသည်။

“ အေး..ငါသဘက်ခါ မပေးလို့မရတော့ဘူး သိန်းအောင် နင့်ဆီကပဲ ဆွဲရမှာပဲ သိန်းအောင် နင်ဒီမှာကြည့်စမ်းဟာ ” “ မိအေး နင်ဘာလုပ်တာလဲ ” သိန်းအောင်ရဲ့တုန်တုန်ရီရီအော်သံကြောင့် တင်တင် အခန်းတံခါးရှိတဲ့အပေါက်ကို တိုးကြည့်လိုက်တော့ မြင်ရတာက တင်တင့်ကို မှင်သက်မိစေသည်။ မအေးမိက ကိုသိန်းအောင် ထိုင်နေတဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ထမိန်ကွင်းလုံးကြီးနဲ့ နောက်ပြီး တီရှပ်ကို ခေါင်းကချွတ်နေသည်။ ပါးစပ်ကလဲ “ သိန်းအောင် ငါနင့်ဆီက ယူထားတာဟုတ်တယ် အေး.ငါပြန်ဆပ်မှာ အခု ဆက်တိုက်ရှုံးနေလို့ အတိုးမပေးနိုင်တာ ငါ့ကို မတင်စီးနဲ့ ငါဖာသည်လဲမဟုတ်ဘူး..” “ ဟဲ့ အေးမိ နင်သွားနော် သွားတော့…မဟုတ်တာ မလုပ်နဲ့ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေဟာကို….. ” “ သိန်းအောင် နင် အောင်အောင့်ကို အားနာနေတာမလား…အောင်အောင်လဲ သေတာ တစ်နှစ်ကျော်လို့ နှစ်နှစ်တောင်ရှိတော့မယ် ” ကိုသိန်းအောင် ဘယ်လောက်တားတား မအေးမိကတော့ ဘရာကိုပါ ချွတ်လိုက်ပြီ၊ အပြင်ကနေ ကြည့်ရတာ ရင်တုန်စရာပဲ၊ တင်တင် လူလာလားလို့ အဝင်တံခါးကိုလဲ ကြည့်ရသေးသည်။

မေသူသည် ညီမအငယ်ဆုံး မေလင်း က သူ့ယောကျ်ား ဦးဆန်းတင့်ကြီးက ပန်းသေနေတာမို့ သူနဲ့ မအိပ်တာ ကြာပြီဆိုပြီး ညည်းပြခဲ့ဘူးသလို ညီမ အလတ် မေသောင်း ရဲ့ ယောကျ်ား သန်းထွေးအောင်က မေသောင်းက သူနဲ့ မအိပ်တော့တာ ကြာပြီလို့ ပြောပြတာကိုလည်း ကြားခဲ့ရသည်။ မေသူလည်း မအံ့သြပါဘူး။ လူတွေ အသီးသီးဟာ ကိုယ့်ဇာတ်လမ်းနဲ့ ကိုယ် ရှိနေကြတာဘဲလေ။ လူတွေက ကိုယ့်အတွင်းရေးကို ထုတ်မပြောကြလို့ပါ။ သူ့ဟာနဲ့သူ အခက်အခဲတွေ ရှိကြစမြဲပါ။ မေသူ ဆိုရင်လည်း ယောကျ်ား ဦးခင်မောင်နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို နေ့မအိပ်ညမအိပ် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့ကြတာ တော်တော်လေး ကြီးပွားလာခဲ့ကြတယ်လို့ ဆိုရမယ့်အချိန် ဦးခင်မောင်သည် ဇာတိပြလာသည်။ မေသူက အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတဲ့အချိန် သူက သမီးအရွယ် မော်ဒယ်လေးတွေနဲ့ ကွယ်ရာမှာ ကဲနေသည်။ အစပိုင်းမှာ မေသူ မသိခဲ့။ သူက နံမည်ကြီးခါစ ရုပ်ရှင်ဗီဒီယို မင်းသမီးလေး တယောက်ကို စွဲလန်းသွားခဲ့ပြီး သိန်းတသောင်းခွဲတန် တိုက်တလုံးကို ဝယ်ပေးလိုက်တော့မှ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နံမည်ကြီး သတင်းကြီးသွားပြီး မေသူ သိသွားရသည်။ မေသူနဲ့ ဦးခင်မောင်နဲ့လည်း အိမ်ထောင်သက် ကြာလာပြီး သားတွေ သမီးတွေလည်း ကြီးလာကြတဲ့အချိန် လင်မယား အတူတူ တကုတင်ထဲ အိပ်ကြပေမယ့် လိင်ဆက်ဆံတာ မရှိတော့တာ ကြာခဲ့ပြီလေ။

ကိုယ်ချင်းစာမှုဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ကြုံဖူးမှ သိကြတာဗျ။ ဖြစ်ပုံက ဒီလိုဗျ..” သွားပြီလား … ကိုနိုင် ” ” ဟုတ် … မလင်း ” ” မမေသူရောရှိလား ” ” ရှိတယ် … မလင်း … တံခါး စိထားတာ … ဝင်သွားလိုက် ” ကျုပ် ဆိုင်သွားကာနီး အိမ်က အထွက် မျက်စောင်းထိုးအိမ်က မလင်းက အင်္ကျီလေးကိုင်ရင်း လှမ်းမေးနေတာပါ။ ကျုပ်လည်း ကျုပ်မိန်းမ မေသူ အိမ်ထဲရှိကြောင်းပြောပြီး ဆိုင်ကယ်နဲ့ ထွက်ခဲ့လိုက်တာ။ ကျုပ်နာမည်က ခန့်နိုင် ဒါပေမယ့် ကျုပ်မိန်းမခေါ်သလို ကိုနိုင်ပဲ ခေါ်ကြတာများတယ်။ ကျုပ်အသက်က ၃၇နှစ်ထဲရောက်ပြီ အလုပ်က ဈေးက သံဆိုင်တခုမှာ လုပ်တယ်။ ကျုပ်က လုပ်သက်လည်းကြာ ပါးရည်နပ်ရည်ရှိတော့ ပိုင်ရှင်က လက်မလွတ်ချင်တာပေါ့။ သူ့တူမနဲ့ ပေးစားထားတာ ကြည့်တော့။ ကျုပ်မိန်းမနာမည်က မေသူခိုင်ပါ ကျုပ်ကတော့ မေသူပဲ ခေါ်တယ် ဟိုးအရင်ထဲကပဲ။ မေသူနဲ့ ကျုပ်ကို ပေးစားတော့ ကျုပ်အသက်က ၃၂ပဲရှိသေးတာ အိမ်ထောင်သက်က ၅နှစ်ကျော်ပြီ ကလေးမရသေးဘူးဗျ။ မေသူက လိုတာလား ကျုပ်ကလိုတာလား မသိပါဘူး ဆေးစစ်ဖို့ ပြောကြပေမယ့် မစစ်ဖြစ်ကြပါဘူး ဒီတိုင်းပဲ နေလာခဲ့တာ။ မေသူက အရပ်ပုပေမယ့် ပုခုံးကျယ်ပြီး တင်တွေရင်တွေက သူ့နေရာနဲ့သူ အတော်ကြည့်ကောင်းတာဗျ။ မျက်နှာသွယ်ပြီး အသားလတ်တယ်။ ကျုပ်က ညိုတယ်။ ဒီလိုဗျ ကျုပ်နဲ့မေသူ အိမ်ငှားနေရင်းနဲ့ ကျုပ်ဘက်က အမွှေရလိုက်တော့ သက်ထားက သူ့ဦးလေး ကျုပ်ဆိုင်ရှင်ကို အကျိုးကြောင်းပြောပြီး ခုနေတဲ့ မြေဝိုင်းလေး ဝယ်ခိုင်းတာပေါ့။ ကျုပ်ပိုက်ဆံက သိန်း၉ဝပဲရတာပါ မြေက သိန်း၁၂ဝ မေသူဦးလေးက သိန်း၃ဝစိုက်ဝယ်ပေးတယ်။ အိမ်ကထရံကာ သွပ်မိုးပေါ့ အောက်ကအုတ်ခင်း အိမ်က ကျုပ်တို့ပိုက်ဆံနဲ့ ဆောက်တာပါ။ ကျုပ်တို့ ဆိုတာက မေသူပိုက်ဆံရော ပါပါတယ်။ မေသူက စက်ချုပ်တာဗျ။ အပ်ထည်မရှိရင် အော်ဒါယူချုပ်တာ။ ၂နှစ်အတွင်း သူ့ဦးလေး ပိုက်ဆံ သိန်း၃ဝလည်း ဆပ်ပြီးပါပြီ။ နောက်တနှစ်ကျ အိမ်ကိုနောက်ရွေ့ပြီး အောက်က အုတ်ခင်းပစ်တာ။ နောက်ဖေးမှာ ရေလောင်းအိမ်သာနဲ့ အိမ်သာဘေးကို ရေကန်အသေးလေး ကပ်ဆောက်ထားတယ်။

ကိုဝေလင်း…ဗျာ….ကိုရဲလင်း…..အော်……ပြောပါနှင်းဝေရဲ့“ဟိုလေ…နှင်းကိုလာနနိုးနော်”“အင်းပါ နှင်းဝေရယ်”“သေသေချာချာလာနိုးနော်….အင်း…ကားကစထွက်မှာ သုံးနာရီဆိုတော့ နှစ်နာရီလောက်လာနိုးသိလား”“အင်းပါ….နှစ်နာရီ….နှစ်နာရီ…..မဖြစ်သေးပါဘူး…ကိုရဲလင်းရယ်….နှစ်နာရီလာနိုးတော့ နှင်း ပြင်မှာဆင်မှာနဲ့ဆိုတော့ သုံးနာရီမမှီဘဲနေအုန်းမယ်….ဒီတော့..”” ““ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ နှင်းဝေပြောလေ….”” “မထူးပါဘူး ကိုရဲလင်းရယ်….နှင်းဆီ တစ်နာရီလာနိုး…နောက်ပြီး နှင်းက အိမ်အောက်ထပ်မှာတစ်ယောက်ထည်းအိပ်မှာ…….ကိုရဲလင်းလာနိုးရင် အလွယ်တကူဖြစ်အောင်….ဒီတော့ ကိုရဲလင်းတစ်နာရီ နှင်းဆီကိုလာနိုသိလား” “သိပါပြီ မဖုရားလေးရယ်…” “ကိုရဲလင်းနော် ကိုရဲလင်း…..နှင်းကို သိပ်မစနဲ့….ဒါပဲနော် လာမနိုးရင်တော့ ကိုရဲလင်းတာဝန်ပဲ” “အင်းပါနှင်းရယ် …..လာနိုးပါ့မယ်”” ရဲလင်းတစ်ယောက် စိတ်ပျက်မိနေသည်။

နှင်းဝေဆိုတာက ကိုရဲလင်းနှင့်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ရုံးတစ်ရုံးထဲတွင် အလုပ်အတူတူ လုပ်ကြသူများဖြစ်သည်။ ကိုရဲလင်းနှင့် နှင်းဝေတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ လူပျို၊ အပျိုများဖြစ်ကြသည်။ ကိုရဲလင်းက နယ်သို့ခဏခဏထွက်ရသည်။ သို့အတွက် ကိုရဲလင်းမှာ အတွေ့အကြုံတွေ စုံသင့်သလောက်စုံသည်။ နောက်ပြီး ကိုရဲလင်းပေါင်းသင်းသောလူများမှာ စီးပွားရေးဘက်တွင် အထိုက်အလျောက်ကောင်းသောသူများဖြစ်ကြသည်။ ဒီအတွက်ကိုရဲလင်းမှာ တစ်ခြားလူများထက်စာလျှင် ပို၍အတွေ့အကြုံရှိသည်။ ရုံးမှာရှိသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထဲတွင်မှ နှင်းဝေက ကိုရဲလင်းကို ဦးစားအပေးဆုံးဖြစ်သည်။ ရုံးသို့ထမင်းချိုင့်ထည့်လာပြီး ကိုရဲလင်းနှင့်အတူတူစားသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်လျှင် ကိုရဲလင်းနောက်က အမြဲတမ်းကပ်ပါလာသည်။ ဘာပဲလုပ်လုပ် ဘယ်ကိုသွားသွား နှင်း‌ဝေက ကိုရဲလင်းကို ခေါ်လေ့ရှိသည်။ ကြာတော့ ကိုရဲလင်းစိတ်ပျက်လာမိသည်။ ကိုရဲလင်း စိတ်ပျက်သည်မှာ အခြားမဟုတ်။

မာလာခိုင်တယောက် ဧည့်ခန်းထဲ စာအုပ်တအုပ်အား အာရုံစိုက်ပြီးဖတ်သော ခင်ပွန်းဖြစ်သူဆီ ကော်ဖီခွက်လေး ကိုင်ကာ လျှောက်လာခဲ့၏။ ” မောင် … ကော်ဖီ ရပြီနော် ” ” အင်း … ခဏထိုင်ဦး ခိုင် … မွေးနေ့က နောက်အပတ်ထဲ မလား ” ” အင်းလေ … မောင်ရဲ့ … ခိုင်ရဲ့ ၂၉နှစ်မြှောက် မွေးနေ့ပေါ့ ” မာလာခိုင် တယောက် ခင်ပွန်းသည် မင်းဦးအား ပြုံးပြရင်း ဘေးနားဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အိမ်ထောင်သက် ၅နှစ်အတွင်း မွေးနေ့ ရောက်တိုင်း တနှစ်ပြီး တနှစ် မတူညီသော လက်ဆောင်များ ပေးရင်း ဆက်ပရိုက်လုပ်တတ်သော ခင်ပွန်းသည် မင်းဦး၏ လက်ဆောင်အား ကြိုတင်ရင်ခုန်နေမိသည်။ လင်ဖြစ်သူမှာ သူမထက် အသက်၁နှစ်သာ ကြီးသော်လည်း လေးစားခြင်း ဂါရဝတရားထားရှိခြင်းတို့မှာ အိမ်ထောင်သက်တမ်းတလျှောက် အနည်းငယ်မျှလျော့မသွားခဲ့ဘဲ ပို၍ပင်တိုးလာခဲ့သည်။ အရင်လမှ မင်းဦး သူငယ်ချင်းတယောက် မွေးနေ့ပါတီအား အတူသွားခဲ့ကြပြီး အပြန်တွင် တလမ်းလုံး စကားမပြောပဲ တိတ်ဆိတ်လာခဲ့၏။ အိမ်ရောက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် အိပ်ခန်းထဲသို့ တန်းဝင်ကာ တစုံတခုအား စဉ်းစားနေပုံရသော ခင်ပွန်းသည်အား ကြည့်နေမိသည်။ ခဏအကြာမှ ညဝတ်အင်္ကျီလဲလည် ဝတ်ဆင်ကာ ကုတင်ပေါ် မင်းဦးဘေးနား ဝင်လှဲလိုက်တော့၏။ မင်းဦးမှာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူပြောပြသော သူ့မိန်းမ အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် အကြောင်းတွေးကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု့ ပြင်းထန်နေရသည်။ ” အို့ … မောင် ” မာလာခိုင် တယောက် ကာမ မဆက်ဆံခင် တဦးနှင့်တဦး ရမ္မက်စိတ်လေးများ နိုးဆွပြီးမှ ဆက်ဆံလာရာ ခုလို မတို့မထိပဲ မာကျော တင်းပြောင်နေသော လင်တော်မောင့် ပေါင်ကြားမှ လီးအား ကြည့်ကာ အံအောမှင်သက်နေမိသည်။ အိမ်ထောင်ဦးအစ မီးပွင်းမတတ် လိုးချက်များ ပြန်လည်ရရှိလိုက်၏။ ထူးဆန်းနေသည်က ၂ချီဆက်တိုက် မနားတမ်း လိုးနေသဖြင့် အောက်မှ ဖင်ကြီးကြွပေးကာ လင်တော်မောင့် ကာမအရှိန်အား မြင့်ပေးလိုက်တော့သည်။ သို့သော် အဲဒီ တညလေးသာရှိလိုက်ပြီး နောက်ရက်များတွင် အနည်းငယ် အေးစက်သွားကာ ပုံမှန်လေးသာ လိုးဖြစ်ခဲ့ကြ၏။ ” ခိုင် … ဒီတခါ မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို … အရင်နှစ်တွေလိုပဲ … လက်ခံပါစေလို … မောင် ဆုတောင်းတယ် ” မင်းဦးမှာ ဘေးနား ကပ်ထိုင်လိုက်သော ဇနီးသည်၏ ကိုယ်လုံးအိအိလေးအား သိုင်းဖက်က နားနားလေး ကပ်ပြီးပြောဆိုလိုက်သည်။

ရင်နှင့်ရင်း၍ မျှဝေသည်နီလာဝင်းက မိုးသန္တာ၏ အဒေါ်ဖြစ်သည်။ နီလာဝင်းသည် မိုသန္တာဖခင်၏ ညီမဝမ်းကွဲဖြစ်သည်။ မိုးသန္တာ၏ မိဘများတွင် သားသမီးမထွန်းကား၍ နီလာဝင်အား လေးနှစ်သမီးအရွယ်ကပင် ခေါ်ယူ၍ မွေးစားခဲ့သည်။ နီလာဝင်း (၅)တန်း ရောက်သောနှစ်တွင်မှ မိုးသန္တာကို မွေးဖွားခဲ့တာဖြစ်သည်။ မိုးသန္တာက နီလာဝင်းလက်ပေါ်တွင်ပင် သားသမီးနှင့်မခြား ကြီးပြင်း လာခဲ့ရတာဖြစ်သည်။ နီလာဝင်းကအခု အသက်(၂၅)နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး မိုသန္တာက အသက်(၁၆)နှစ်၊ (၁၀)တန်း ကျောင်းသူဖြစ်သည်။ မိုးသန္တာ၏ မိဘများက လွန်ခဲ့သော (၃)နှစ်ကျော်လောက်ကပင် ပြည်ပတွင်သွား၍ အလုပ်လုပ်နေသည်။ မိုးသန္တာက နီလာဝင်းကို မခွဲနိုင်သဖြင့် မိဘများနှင့် လိုက်မသွားခြင်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်က နီလာဝင်း အိမ်ထောင်ကျသဖြင့် မိုးသန္တာ၏ မိဘများ တခေါက်ပြန်လာခဲ့ရသည်။ အပြန်တွင် မိုးသန္တာကို ပြည်ပသို့လိုက်ခဲ့ရန်ခေါ်သော်လည်း မိုးသန္တာက လိုက်မသွားခဲ့ပေ။ အဓိကအကြောင်းရင်းကတော့ နီလာဝင်းကို မိုးသန္တာ မခွဲနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ နီလာဝင်း၏ ယောက်ျား ဇေယျာက အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ရွှေပြည်သာက စက်ရုံတစ်ရုံတွင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးဖြစ်သည်။ တစ်ပတ်မှ နှစ်ရက်သာ အိမ်သို့ ပြန်လာရသည်။ ဇေယျာကလည်း မိုးသန္တာကို နီလာဝင်းကဲ့သို့ပင် သားသမီးတစ်ယောက်လို သဘောထားသည်။ မိုးသန္တာမျက်နှာ အညိုမခံ လိုလေသေးမရှိအောင်ထားသည်။ အလိုလိုက်သည်။ ယုတ်စွအဆုံး တစ်ပတ်မှနှစ်ရက်ထဲ အိမ်မှာနေရတဲ့ ဇေယျာက သူပြန်ရောက်တဲ့ရက် မိုးသန္တာက နီလာဝင်းကို သူမနှင့်လာအိပ်ရန်ပြောလျှင်ပင် ဇေယျာက ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ခွင့်ပြုခဲ့သည်သာဖြစ်သည်။ ကလေးစိတ်မပျောက်သေးသော မိုးသန္တာ၏ ဒဏ်ကို ဇေယျာနှင့် နီလာဝင်းတို့ လင်မယားမှာ မိုးသန္တာကို ချစ်တဲ့စိတ်ဖြင့် ခံခဲ့ရလေသည်။

ကျနော့ နာမည်က နေမာန်၊ ဒါပေမယ့် အားလုံးက မာန်လို့ပဲ ခေါ်ကြသည်။ ခုကျနော် ဘော့စ်မိန်းမ မမနန်းခင်စံနဲ့အတူ ဂလဲ့စားချေမယ့် အစီအစဉ်အတွက် ဘော့ရုံးခန်းထဲမှာ ရောက်နေကြတာ ဖြစ်တယ်။ မမ .. ဓါတ်ပုံရိုက်တာတော့ ဟုတ်ပါပြီ .. ဒါပေမယ့် .. ကျနော့အလုပ်က ..” “နိုး .. နိုး .. စိတ်မပူနဲ့ .. မာန် .. မမတာဝန်ယူတယ် .. မင်းရဲ့ဘော့စ် မင်းကို လက်ညိုးနဲ့တောင် မထိစေရဘူး” ရဲရဲကြီး အာမခံနေသော ဒေါ်နန်းခင်စံကြောင့် မာန် ပုခုံးတစ်ချက်သာ တွန့်ပြလိုက်သည်။ ဟုတ်သည်လေ သူမက ဒီလိုပြောမှတော့ ဘာဂရုစိုက်စရာ လိုနေသေးသနည်း။ နောက်ပြီး အခုအခြေအနေတွင် အလုပ်ပြုတ်မည့်ကိစ္စထက် မမဟု သူမကိုယ်သူမ သုံးနှုန်းနေသော ဒေါ်နန်းခင်စံ.. လက်စားချေရန်ဆိုသော ခေါင်းစဉ်နှင့် ဘယ်လောက်အထိ လုပ်ဆောင်ချင်သည့်အချက်ကို ပိုစိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ “ဟုတ်ကဲ့ .. ဒါဆို … ကျနော်တို့ ဘယ်လိုဆက်လုပ်ကြမှာလဲ ..” “အင်း .. ဟုတ်သားပဲ … ဒီလိုလုပ်မယ် .. တို့နှစ်ယောက် ဖက်ထားတာနဲ့ စကြတာပေါ့” “အိုကေ .. မမ” ဒေါ်နန်းခင်းစံ ပေးလိုက်သော ကင်မရာကို ထိုင်ရာမှထ၍ လှမ်းယူလိုက်သည်။ မာန်နှင့် နန်းခင်းစံ..ဦးနောင်ခမ်း၏ ခန့်ညားလှသော ရုံးခန်းအတွင်းမှ သစ်လွင်လှသော စားပွဲကြီး၏ အစွန်းတွင် အတူတူရပ်မိသွားသည်။ နန်းခင်စံကတော့ ဘယ်လိုနေသည် မသိ .. မာန်ကတော့ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကုလားဘုရားပွဲ လှည့်နေသလိုကို ခံစားနေရသည်။ အဲယားကွန်းအသံ တိုးတိုးလေးသာ မြည်နေသော အလုံပိတ်ရုံးခန်းထဲတွင် သူ့ရင်ခုန်သံ တဒုန်းဒုန်းက အတော်ပင် ကျယ်လောင်လှသည်။ နန်းခင်စံ ကြားသွားမှာတောင် စိတ်ပူရသည်။ “ဒီလောက်ဆို ရမလား .. မမ” ကင်မရာကိုင်ထားသော ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ဆယ်ဖီရိုက်လို့ရအောင် မာန် ပြင်လိုက်သည်။ ရင်သားထွားထွားတွေ မို့တက်လာသည်အထိ နန်းခင်စံက အသက်ကိုရှူလိုက်ရင်း မာန်အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ သင်းပျံ့သော အကောင်းစား ရေမွှေးနံ့က စောစောကထက် ပို၍ နီးကပ်စွာ မာန်ထံပါးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ “ရပြီ .. ရိုက်တော့” ကိုယ်ချင်းထိကပ်သွားမှုနှင့်အတူ သူ့ခါးကို လာဖက်လိုက်သည့် နန်းခင်စံကြောင့် လက်မြှောက်ကိုင်ထားသော ကင်မရာဘက်ကို မာန် ကြည့်နေဖို့ သတိမေ့သွားသည်။