Comic Blog

ဟင်း… လာပြန်ပြီဟယ်… စိတ်ညစ်တယ်” စိတ်ညစ်တယ်ဟု ညည်းတွားလိုက်သော မိန်းမလှလေး၏ ပါးအို့လေးအစုံက ရဲတက်သွားသည်။ အသစ်ဖောက်လုပ်ထားသော လမ်းမကြီးပေါ်၌ စပရင်တာ အဖြူလေးတစ်စီးက ငြိမ့်ခနဲ ထိုးရပ်သွားသည်။ ကားထဲမှ သပ်ရပ်ထွားကြိုင်းသော လူငယ်တစ်ယောက်က စက္ကူအိတ် ခပ်ကြီးကြီး နှစ်လုံးနှင့် ငါးသုံးလုံး လက်ဆွဲ ပလပ်စတစ်အိတ်တစ်လုံး ဆွဲကိုင်ကာ “လှိုင်း-တေလာ” အပ်ချုပ်ဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည်။ အပ်ချုပ်ဆိုင်အတွင်း အစီအရီ တန်းစီထားသော ခြေနင်းစက်ချုပ်ခုံလေးလုံးအနက် လက်ဝဲဖက်ဒေါင့်မှ စိတ်ညစ်တယ် ဆိုသော ကောင်မလေးမှအပ အားလုံးက ရွှေမင်းသားလေးကို အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ “ဟယ်… နောင်နောင်….. ကြည့်စမ်း… အင်္ကျီ ချုပ်အုံးမလို့လား” စက်ခုံများအနောက်မှ စားပွဲတစ်ခုမှ ခပ်တောင့်တောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပေကြိုးကို လည်ပင်းမှာ ပတ်ရစ်ရင်း ဆိုင်ရှေ့ ထွက်လာသည်။ “ကျနော့အစ်မက ဂျပန်က အစလေးတွေ ပို့လိုက်လို့ မမရဲ့… အဟင်း” “အင်္ကျီ ချုပ်အုံးမယ်ပေါ့… အခုတစ်လထဲ ရှစ်ထည် ရှိနေပြီ” “ဟုတ်တယ်… ဒီလကျမှ မမက ဘာစိတ်ကူးပေါက်တယ် မသိဘူး…. စွတ်ပို့နေတာပဲ…. ဂျပန်က လူကြုံကလဲ… ဒီလ တော်တော်လာတာ” စပို့ရှပ် အဖြူအောက်မှ ထွားစို့ မောက်ကားနေသော ရင်ဘတ်ကြီးများ၊ လက်တို စပို့ရှပ် လက်စီးအောက်မှ သန်မာကျစ်လျစ်သော လက်မောင်းအိုးကြီးများက ကာယဗလ အားကစားသမားမှန်း သိသာစေသည်။ ပြောင်တင်းနေသော စကိုင်းဘလူး ဂျင်းဘောင်းဘီကြောင့် ခန့်ထည်ထွားကြိုင်းသော ပေါင်တန်ကြီးများက တစ်တစ်ရစ်ရစ်ဖြင့် ကြည့်ကောင်းလှသည်။ ခြေထောက်တွင် စီးနင်းထားသော ဝေါ့ကင်းရှူး အနက်ရောင် ဒီဇိုင်းကလည်း မြန်မာပြည်တွင် နောက်ဆုံးပေါ် ဒီဇိုင်းမှန်း သိသာထင်ရှားသည်။ ဖနောင့်တွင် လှပတောက်ပြောင်သော ခြောက်ထောင့်ကြယ် စတီးတံဆိပ် တစ်ခုပါသည်။ ဖိနပ်ဘေးပတ်ပတ်လည်၌ ပျော့အိနူးညံ့ဟန်ရှိသော ရေမြှုပ်များ ခံထားသည်။

“ထူးပိုင်ရေ… မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းအဖေ ရှိရာ လားရှိုးဘက်ကို လိုက်ရမယ်… ကားနဲ့ပဲ သွားမှာ ဆိုတော့ လမ်းမှာ တစ်ည အိပ်ရမယ်ကွ… မေလေးကတော့ မန္တလေးမှာ တစ်ည ဝင်အိပ်မယ် စဉ်းစားထားတယ်… မန္တလေးည လျှောက်လည်ကြတာပေါ့… မင်း… အထုပ်အပိုးတွေ မေလေး ပြင်ပေးထားတယ်… မင်းလည်း စာမေးပွဲ ပြီးနေပြီဆိုတော့… အေးဆေးပဲမလား…”

“ဟုတ်… မေလေး… အေးဆေးပါပဲ… အဖေက ဘာလို့ ခေါ်တာလဲဗျ…”

“သြော်… သူလည်း တို့တွေနဲ့ ခွဲနေရတာ ၄ လ လောက် ရှိတော့ လွမ်းလို့ နေမှာပေါ့… မင်းလည်း ကျောင်းပြီးတာနဲ့ တခါထဲ ခေါ်လိုက်တာ… ဘာလဲ… ရည်းစားတွေ လွမ်းကျန်ခဲ့မှာ စိုးလို့လား…”

“ဟုတ်တယ်… မေလေးရ… စောစော ပြောရောပေါ့ဗျာ… အခုမှ စာမေးပွဲပြီးလို့… နောက်ရက်တွေ သူတို့နဲ့ လျှောက်လည်မလား မှတ်တယ်…”

“ဟေ… သူတို့ဆိုတော့… ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် ရှိတုန်းကွ…”

“နှစ်ယောက်ပါ… မေလေးရာ… အချင်းချင်းလည်း သိတယ်… ဘော်ဒါအကန့်သဘောမျိုး ထားကြတာ…”

ခင်ယွန်းမေဆိုသော ၁၅ နှစ်အရွယ်ကောင်မလေး ဖြူဖွေးနူးညံ့ပီး အင်မတန်ချစ်ဖို့တဲ့ ကောင်မလေးတယောက် ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာမှာထိုင်ပီး ကိုရီးယားဇာတ်လမ်းတွဲ ထိုင်ကြည့်နေတဲ့အချိန် “သမီးရေ ..ခင်ယွန်းမေ ….” “ရှင်မေကြီး….” “သမီးစာသင်ဖို့ ဂိုက်ငှါးထားတယ်” “အာမေကြီးကလဲ ခုမှကျောင်းဖွင့်ကာစကို “ “စာကြိုးစားရမှာပေါ့ သမီးခင်ယွန်းမေရယ်.. ဂိုက်ဆရာလေးက အင်ဂျင်နီယာနဲ့ဘွဲ့ ရထားတာသမီးရဲ့” “ဟင်ဆရာတဲ့” ခင်ယွန်းမေ အံသြသွားသည်။ “ဆရာမ မဟုတ်ဖူးလား မေကြီးကလဲ” “တော်ပီ ခင်ယွန်းမေ အရစ်မရှည်နဲ့တော့ မနက်ဖန်ကစ စာသင်ရမယ်..ဒါပဲ” မေကြီးသည် ပြောဆိုပီးနေရာမှ ထထွက်သွားသည်။ ဒီလိုနဲ့ နောက်နေ့ညနေ ဆရာဆိုတဲ့လူကြီး အိမ်ကိုရောက်လာပါသည်။ မျက်နှာက ခပ်တည်တည်နဲ့ ခြံတံခါးဝ ထွက်ကြိုတဲ့ ခင်ယွန်းကို တချက်မှမကြည့်..ဟွန်း ဘယ်လိုလူကြီးမှန်းမသိ..ကျောင်းမှာဆို ခင်ယွန်းကို ငမ်းကြောထတဲ့ ကျောင်းသားတွေ တပုံကြီး။ ခင်ယွန်း သူ့ကိုကြည့်မရ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အမြင်ကတ်နေမိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မိမိကို စာသင်ပေးမည့် ဆရာပဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံသင့်သည်ဟု ခင်ယွန်းတွေးထားပါသည်။ နောက်ပြီး ခင်ယွန်းမှာ ဒီမေမေပဲ ရှိတော့တယ်လေ ဒါကြောင့် ခင်ယွန်း မေမေ့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ ခင်ယွန်းတို့အိမ်က နှစ်ထပ်တိုက် အတော်အသံလုံသည်။ အပေါ်ထပ်က လှမ်းအော်လဲ အောက်ကမကြားနိုင်။ “ကျနော် ဘယ်မှာစာသင်ရမလဲခင်ဗျ” “ဆရာဆိုတဲ့လူဆီမှ အသံထွက်လာသည်။ မေကြီးက ဆရာကို အိမ်ပေါ်ထပ်သို့ လိုက်ပြရာ ခင်ယွန်းလဲ လွယ်အိတ်ယူပီး တခါထဲစာသင်ရန် ဆရာ့နောက်မှ လိုက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဆရာသောက်ဖို့ ကော်ဖီနဲ့မုန့် ချပေးပီး စာအုပ်တွေထုတ်ကာ စာစတင်သင်ရပါသည်။ ခင်ယွန်းမေတယောက် အဲ့တော့မှ သေချာသတိထားမိလိုက်သည် ဆရာက အသက်၂၇ဝန်းကျင်လောက်ရှိမည်။ ရင်အုပ်ထွားထွား အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ တောက်ပတဲ့မျက်ဝန်းအစုံရှိပီး အလွန်ယောင်္ကျားပီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ခင်ယွန်းမေစိတ်ထဲ မရိုးမရွကြီးလဲ ဖြစ်လာပါသည်။ နောက်မှ ငါဘာတွေ တွေးမိပါလိမ့်လို့ ပြန်ဆင်ခြင်ပီး စာထဲအာရုံနှစ်လိုက်ပါတယ်။ ဆရာနဲ့ခင်ယွန်းမေ အတော်အဆင်ပြေလာပါပီ ဆရာတပည့်ထက် ပိုရင်းနှီးလာပါတော့တယ်။

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

“မေမေ သားအတွင်းခံဘောင်းဘီ နှစ်ထည် သုံးထည်လောက် ဝယ်ချင်လို့”

“ဘာလုပ်ဖို့လဲ သားရဲ့”

“ဝတ်ဖို့လေ မေမေရဲ့ သားသူငယ်ချင်းတွေ အတွင်းခံ ဝတ်ကြတယ်။ သားမှာ တစ်ထည်မှ မရှိဘူး။”

“အမလေး သားရယ်… သားဟာက ကြီးတာလည်း မဟုတ်ပဲနဲ့”

ဟုတ်တော့ ဟုတ်လေသည်။ မင်းထက် လီးက ပုံမှန်ဆိုရင် သေးသေးလေး။ ကလေးလီးလို့တောင် ထင်မှတ်စရာ။ ဒါပေမယ့် တောင်လာတဲ့အခါ သူ့အလိုလို ထွားသွားတဲ့ လီးကြောင့် မင်းထက်က သူ့သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ အစခံနေရတတ်တာမို့ အခက်ကြုံရသည်။ မင်းထက်ရဲ့ လီးက တောင်လာတဲ့အခါ အရှည်က ၅ လက်မခွဲလောက်ရှိပြီး လုံးပတ်မှာ တစ်ကျပ်လုံးလောက် ရှိမည်။ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်ရီဝေဦးရဲ့ စကားကြောင့် စိတ်မရှည်တော့သည့် အမူအရာဖြင့်

ယနေ့ရုံးချိန်းမရှိသဖြင့် အမှုသစ်ရှာရဦးမည် ဖြစ်ရာ ရုံးမသွားဟုဆုံးဖြတ်ကာ သီရိတစ်ယောက် အပျင်းကြီးကာ ဆက်လက်အိပ်နေသည်။ သတိရသဖြင့် ဘေးကိုလှည့်ကြည့်တော့ ကိုအေးမင်းက မပြန်သေး။ သူမ နိုးသွားသည်ကို သိသောအခါ သူမညအိပ်ဝတ်စုံကို ပင့်သည်။

“တော်ပြီကွာ”

“ပြန်ခါနီး တစ်ချီလောက် ဆွဲပါရစေ”

“မနေ့ညလည်း တစ်ညလုံးနော်၊ ဒီမှာ အောင့်တောင်နေပြီ”

“တစ်ချီလောက်ကွာ”

“အ.. ဇွတ်ပဲ အ.. ဖြည်းဖြည်းသွင်းပါ”

အေးမင်းဆိုသူက သူမနောက်မှနေကာ အဖုတ်ထဲကို သူ့ဟာကြီးသိပ်ထည့်သည်။ အေးမင်းဆိုသူမှာ ကျောင်းတုန်းက ချစ်သူဖြစ်သည်။ ချစ်သူဘဝဖြင့် အပြတ်ဆွဲခဲ့ကြသည်။ နောက်တော့ အေးမင်းက အခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်သွားသည်။ လက်ထပ်ပြီး အခြားမြို့သို့ ပြောင်းသွားသည်။ သို့သော် အလုပ်သဘောအရ သူမနေထိုင်ရာမြို့သို့ မကြာခဏ ရောက်လာတတ်သည်။ အစပိုင်းရှောင်ခဲ့သည်။ နောက်တော့ အရင်လိုပင် သူမငှါးနေသော အခန်းသို့ ညညရောက်လာသည်။ သူမ စိတ်နာစွာ မုန်းတီးခဲ့သော်လည်း အတွေ့ကို ပြန်ပေးသောအခါ သူမမခံနိုင်ပြန်။ မျှောရပြန်သည်။ တစ်လလောက် အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားပြီးခါမှ မနေ့ညက ရောက်လာကာ တစ်ညလုံး “တစ်လစာ” ဆိုပြီး နည်းမျိုးစုံဆွဲရာ

“ဟော… ကိုနေထွန်းပါလား၊ ဘယ်တုန်းကရောက်လဲ…” “တပတ်လောက်ရှိပြီဗျ၊ သင်တန်းလာတက်တာ…” “ဘယ်တော့ပြန်မှာလဲ…” “သဘက်ခါ…” “ဒါဆိုအတော်ပဲ၊ ကျွန်တော်လူကြုံရှာနေတာဗျ၊ ခိုင့်ကို တယောက်တည်း ဒီမှာထားခဲ့ရမှာမို့ နောက်ဆံငင်နေတုန်း ခင်ဗျားနဲ့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်တွေ့ရတော့ အဆင်ပြေသွားတာပေါ့၊ ဟုတ်ဘူးလားခိုင်၊ ခိုင်လည်း သန်ဘက်ခါပြန်မှာ။ ခင်ဗျား ဒီမှာပဲ တည်း နေတာလား” “ဟုတ်တယ်၊ ဝမ်းဆဲဗင်းတူးတူးမှာ…” “ကျွန်တော်တို့က တူးအိုသရီးနိုင်း၊ ခင်ဗျားရောက်တာ ကြာပြီလား” “၁၅ရက်ရှိပြီဗျ” “ကျွန်တော်တို့က ၅ရက်ရှိပြီ၊ မဆုံဘူးနော်၊ အေးဗျာ အခုတော့ ခိုင်င့်အတွက် စိတ်အေးရတာပေါ့။ ဒီလို ကိုထွန်းထွန်းရေ၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က လာတုန်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ ဒီကျတော့မှကျွန်တော့်မှာ အလုပ်ပေါ်လာလို့ ထိုင်ဝမ်ကို ဒီနေ့ နေ့ခင်းပဲ ကူးရတော့မှာ။ ထိုင်ဝမ်မှာ တရက်နေပြီးရင် အမေရိကကို ဆက်သွားရဦးမှာဆိုတော့ ခင့်ကို ခေါ်သွားလို့မဖြစ်တော့ဘူး။ ဒါနဲ့ ခိုင် ဒီနေ့ပြန်လို့ရမလားလို့ အဲယားလိုင်းကို လှမ်းမေးတော့လည်း ဝယ်ထားတဲ့နေ့ထက် စောချင်လို့မရဘူး၊ နောက်ကို ရွှေ့ချင်ရင်တော့ ဖြစ်တယ်လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ခိုင့်အတွက် ဒုက္ခရောက်နေတာပေါ့…” “အော်… သဘက်ခါ တီဂျီနဲ့လား။ ကျွန်တော်လည်း တီဂျီနဲ့ပဲဆိုတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့ ကိုမင်းနိုင်…” “အေးဗျာ မပြန်ခင်လည်း ခိုင့်ကို ခင်ဗျား အဖော်လုပ်ပေးပါဦးဗျာ…” “စိတ်ချ၊ စိတ်ချ” ဇာတ်လမ်းက ထိုနေရာတွင် စတော့၏။ နိုင်ငံကား ဟောင်ကောင်။ နေရာကား ရှန်ဂရီလာ ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်ကြီး၏ ဧည့်ကြိုစားပွဲရှေ့မှာ။ အချိန်ကား တခုသော သောကြာ၊ မွန်းတည့်စအချိန်။ ထိုနိုင်ငံသို့ အလုပ်ကိစ္စနှင့်ရောက်နေသော နေထွန်းမှာ ဆွမ်းခံရင်း ငှက်သင့်ရလေပြီ။ မြန်မာပြည် ရန်ကုန်မြို့တွင် တမြို့တည်းနေကြပေမယ့် သာရေးနာရေးမရှိလျှင် ကိုယ့်အလုပ်နှင့်ကိုယ် ရှုပ်ကာ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက်ဆုံဖြစ်ဖို့ တစ်နှစ်တခါပင် ကြုံရခဲ့သည့် ငယ်သူငယ်ချင်း မင်းနိုင်တို့လင်မယားကို ဟောင်ကောင်မှာမှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လာဆုံရ၏။ မင်းနိုင်ကား လူချမ်းသာတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ဇနီး ခိုင်(ခေါ်) သန္တာခိုင်မှာလည်း မင်းနိုင်နှင့် မညားခင်ကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့သူဖြစ်ပါ၏။ မင်းနိုင်မချမ်းသာခင်၊ သူလည်း လူပျိုလူလွတ်ဘဝတုန်းက မင်းနိုင်တို့အိမ်သည် သူ့စားအိမ်သောက်အိမ် ဖြစ်ခဲ့သည်မို့ မင်းနိုင်နှင့် တင်မကဘဲ သန္တာခိုင်နှင့်ပါ အလွန်ရင်းနှီးပါ၏။ နောက်ပိုင်း မင်းနိုင် ချမ်းသာလာသောအခါတွင်မူ သူကလည်း အိမ်ထောင်တွေကျ၊ သူ့ဘဝအတွက်လည်း ရုန်းကန်နေရသဖြင့် အနေကင်းခဲ့ကြ၏။

နောင်ထွန်း ခဏနားပြီး အရက်ခွက်ဆီ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ တစ်ခွက်ပြီး နောက်တစ်ခွက် မီးတောက်အရက်ပြင်းပြင်းက ချက်ချင်းကြီး အာနိသင်ပြလာသည်။ စောစောပိုင်းက ကုန်ခမ်းသွားသည့် အားအင်တွေက ပြန်လည် ပြည့်ဝလာရသလိုပင်။ အမြည်းအဖြစ် ဝယ်လာသည့် ကြက်အသဲအမြစ်တစ်ဖတ်ကို ကောက်ဝါးရင်း နောက်အသည်းတစ်ဖတ်ကို မဝိုင်း ပါးစပ်ထဲ ခွံ့ကာကျွေးလိုက်သည်။ မဝိုင်း ကျေကျေနပ်နပ်ကလေးပြုံးကာ အသဲဖတ်လေးကို ကိုက်ဝါး၍နေပါသည်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာ ခေါင်းကလေး မှီလိုက်ရင်း “သိပ်မသောက်နဲ့ မောင်လေးရယ်… တန်ဆေး လွန်ဘေးတဲ့” “ဒီလိုညမျိုးအတွက် သူကဆေးဖြစ်တာပေါ့ မမဝိုင်းရဲ့” “အဲဒါက အားရှိလို့လား ” မဝိုင်းက သူ့ကို မျက်စကလေးချီ၍ မေးလိုက်တော့ “ဟင်း… ဒါတော့ မသိပါဘူး… သောက်ပြီးလိုးရင် မိန်းမခိုက်တယ်ဆိုလို့ပါ…. ဟဲဟဲ ” “အို မမအဖို့တော့ အရက်မလိုပါဘူး… ပြီးတော့ မောင်လေးက ဒီအတိုင်းလိုးရင်တောင်… တစ်ချီတစ်ချီ တစ်နာရီနီးနီးလောက်ကြာတဲ့ဥစ္စာ… ခုလိုသာ သောက်ပြီးလိုးရင်… မမတော့ အသက်ဘယ်နားထွက်ရမယ် ဆိုတာတောင်… သိမှာမဟုတ်တော့ဘူး…. ဟင်းဟင်း” သူမအပြောနှင့် ဟန်အမူအယာကလေးကြောင့် နောင်ထွန်းရင်ထဲ လှိုင်းထလို့သွားပြီး မဝိုင်းခါးလေးကို စွေ့ကနဲပွေ့ဖက်ကာ တရကြမ်းပင် နမ်းစုပ်ပစ်လိုက်မိပါသည်။ သူမကို အိပ်ယာပေါ် ဆွဲလှဲချလိုက်ပြီး နို့စို့လိုက်၊ ကိုင်လိုက်၊ စောက်ပတ်နှိုက်ဆွလိုက်နှင့် အတန်ကြာတော့ နှစ်ယောက်သား ရင်ခုန်သံမမှန်ပဲ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီး နောင်ထွန်းလည်း သူမကို အိပ်ယာပေါ်မှာ ပက်လက် အနေအထားအတိုင်း နေစေပြီး သူ့လီးကို မဝိုင်း၏ စောက်ပတ်ထဲ ထည့်သွင်း၍ အပေါ်စီးကနေ ဆောင့်ကာ ဆောင့်ကာဖြင့် နောက်တစ်ချီ အပီအပြင် ထပ်ဆွဲလိုက်သည်။ အရက်ပြင်းကြောင့်လားတော့ မသိ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တကယ်ပဲ တစ်နာရီလောက်ကြာအောင် သုတ်မထွက်နိုင်ပဲ ဖြစ်နေသည်။ နောင်ထွန်းလည်း ပုံစံအမျိုးမျိုးပြောင်း၍ တရကြမ်းပင် ရှိသမျှ အားကုန်ထုတ်ကာ လိုးဆောင့်ပစ်လိုက်ပြီး မဝိုင်းခမျာမှာလည်း တစ်ချီပြီး တစ်ချီ ဆက်တိုက် ပြီးနေရသဖြင့် စောက်ပတ်တွေ ပူထူကျိန်းစပ်၍ သွားရလေသည်။ မဝိုင်းကို ပြန်ခွင့်မပေးသေးဘဲ ဒီအတိုင်း သူ့လီးကို သူမစောက်ပတ်ထဲမှာ ထည့်စိမ်ပေးထားရင်း နိုးသီးခေါင်း ညိုတိုတိုလေးကို ငုံခဲကာ စို့နေလိုက်သည်။

“အား ရှီး ကျွတ် ” အမေ့ရေ… အ… သေပါပြီ”

သင်ဇာ့ ပါးစပ်ကနေ ညည်းညူသံတွေ တရစပ်ထွက်ပေါ်နေသည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုမင်းနှင့်လက်ထပ်ပြီးလို့ သုံးနှစ်လောက် ကြာတာတောင် ဒီလောက်ထူးကဲတဲ့ အရသာကို သင်ဇာ မခံစားဖူးသေး။

အဘိုးကြီး ဦးရဲဝင်း၏ လျှာစွမ်းက ကောင်းလှသည်။ တစ်နှစ်လောက် အိပ်ယာထဲလဲနေပြီး လွန်ခဲ့သည့် တစ်လလောက်မှ နာလန်ပြန်ထူလာသည့် ခြောက်ဆယ်ကျော် အဖိုးကြီးဆိုတာ ယုံနိုင်စရာမရှိ။ သင်ဇာ့ပေါင်ကြားက အမွှေးပြောင်အောင် ရိတ်ထားသည့် အဖုတ်အက်ကွဲကြောင်း တစ်လျှောက်ကို လျှာဖျားလေးကိုစုပြီး ထိုးသွင်းလိုက် လျှာပြားကြီးနှင့် ထိုးယက်လိုက်နှင့် ပညာစွမ်းပြနေလေသည်။

သင်ဇာကတော့ အဖုတ်ယက်မခံဖူးသူပီပီ စိတ်မထိန်းနိုင်ပဲ အဘိုးကြီး ဦးရဲဝင်း၏ ဖွေးဖွေးဖြူ နေသည့် ခေါင်းကို သူမပေါင်ကြားထဲ အတင်းဖိသွင်းနေမိသည်။ ဒီကြားထဲ အားမလိုအားမရ ဦးရဲဝင်း၏ ဆံပင်ဖြူတွေကို ပွတ်သပ်နေမိသေးသည်။

ယောက်ျားရပြီးသူပီပီ သင်ဇာ လင်ဖြစ်သူ ကိုမင်း၏ လိုးတာခံဖူးပေမဲ့ ဒီလိုတော့ အဖုတ်ယက် မခံဖူးသေး။ အပြာကားတွေထဲမှာပဲ အဖုတ်ယက်တာကို မြင်ဖူးသည်။ ယခုတော့ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အိပ်ယာထဲက နာလန်ထူခါစ သူစိမ်းအဘိုးကြီးတစ်ယောက်၏ ပယ်ပယ်နယ်နယ် အဖုတ်ယက်တာကိုခံနေရသည်။ သို့သော်လည်း သင်ဇာ့မှာ ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်း မရှိတော့။ ရှက်လဲမရှက်နိုင်ပဲ အသွေးအသားဆန္ဒတွေက အသိစိတ်ကို အနိုင်ယူသွားပြီမို့ သူမ၏ပေါင်ကားကို အစွမ်းကုန်ဖြဲထားပေးရင်း အဖုတ်ယက်ခံနေမိသည်။

ညပိုင်း အချိန်ပို ဆင်းရမှာမို့လို့ ကျုပ် အလုပ်က စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ ကားဆေးသုတ် လုပ်ငန်းပါ။ အလုပ်က မနိုင်ဘူးဗျ ဆရာပါ ဝင်လုပ်နေရတာ။ကျုပ်အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဦးမြင့်စိုး နဲ့ မမဖြူကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ကျုပ်နာမည်က ကျော်ဦးပါ။ မမဖြူက ကျုပ်အစ်မအရင်း နာမည်က ခင်နှင်းဖြူပါ။ ဦးမြင့်စိုးက မမဖြူယောင်္ကျားရဲ့ ဦးလေးပါ အသက်က ၅၅ ကျော်နေပါပြီ။ ယောက်ဖရဲ့အဖေ ဦးတင်စိုးနဲ့ ဦးမြင့်စိုးက ညီအစ်ကိုအရင်းဆိုတော့ အမွေဆိုင်အိမ်မို့ တစ်အိမ်ထဲ အတူနေကြတာဗျ။ ဦးမြင့်စိုးမိန်းမ ဒေါ်ခင်မြင့် ဆုံးတော့ ကလေး မရကြဘူး။ အခုထိ ဦးမြင့်စိုးက တစ်ယောက်တည်း သမားပေါ့။

မမဖြူနဲ့ ကျုပ်ယောက်ဖကိုသိန်းလွင် လက်ထပ်ပြီး နှစ်လကြာတော့ ယောက်ဖရဲ့အဖေ ဦးတင်စိုး ဆုံးသွားရှာတယ်။ ဦးတင်စိုး မဆုံးခင်ကတည်းက ပေ ၄၀ ပေ ၆၀ အိမ်ကို အလယ်က ကန့်ပြီး တောင်ဘက်ခြမ်းက ဦးမြင့်စိုးနေတယ် ။ မြောက်ဘက်ခြမ်းက ကျုပ်တို့ နေတာပေါ့။ မမဖြူနဲ့ ကိုသိန်းလွင်က တစ်ခန်း၊ ကျုပ်က ဧည့်ခန်းနဲ့ကပ်လျက် အိပ်ခန်းမှာ အိပ်တာ။

သူ့နာမည်က ဝေယံ၊ မကြာသေးမီက အီးမေဂျာနဲ့ ဘွဲ့ရခဲ့သည်။ ကျောင်းပြီးတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဝေလေလေဖြစ်နေသည်။ မိသားစုကလည်း အရမ်းချောင်ချောင်လည်ထဲက မဟုတ်။ ဖခင်မှာ အစိုးရ သာမာန်စာ‌ရေး အဆင့်လောက်နဲ့ အငြိမ်းစားယူထားသည်။ အမေကတော့ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဖူးပေ။ မိသားစု သုံးယောက်တည်းရှိသဖြင့် အဖေ့လစာနှင့် ဖူလုံသည်။ အခု အဖေက အငြိမ်းစားယူထားတော့ အဖေ့ပင်စင်လစာနဲ့ မလောက်ငတော့ပေ။ မိသားစု စားဝတ်နေရေးက သူ့တာဝန်ဖြစ်လာသည်။ တစ်ရက် သူ့အမေ၏မောင်ဝမ်းကွဲ ဦးလေးတော်စပ်သူ ဖုန်းဆက်လာသည်။ “ဟေ့ ဝေယံ.. မင်းကျောင်းပြီသွားတော့ ဘာလုပ်နေလည်း… ဘာမှမလုပ်သေးဘူး ဦးလေး၊ အလုပ်ရှာနေတာ မရသေးလို့…. အေး ဒါဆို ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ ငါသွင်းပေးမယ် လုပ်မလား… ဟာ လုပ်မှာပေါ့ ဦးလေးရာ ကျေးဇူးအရမ်းတင်တယ်ဗျာ.. အေး ရပါတယ်ကွာ။

ဒီလိုနဲ့ ရွှေယုန်ကုမ္ပဏီမှာ ဦးလေး၏ အဆက်အသွယ်ဖြင့် အလုပ်ရသွားတော့သည်။ ရွှေယုန်၏ပိုင်ရှင် ဦးဝင်းထိန်မှာ အသက်အရွယ်ရလာသဖြင့် သမီးကိုသာ ဦးစီးစေတော့သည်။ နာမည်က ဝင်းခခ၊ ဦးဝင်းထိန်၏သမီး ကုမ္ပဏီ၏စီအီးအို၊ လက်ရှိ ကုမ္ပဏီကို အုပ်ချုပ်နေသူ၊ စမတ်ကျသည် လှသည် ခန္ဓာကိုယ်က မိန်းကလေးချင်းပင် ငေးရလောက်အောင် ကျော့ရှင်းလှပတောင့်တင်းသည်။ အစက အဖေ့သူငယ်ချင်း မျက်နှာနဲ့ ဟိုခိုင်း ဒီခိုင်း ခိုင်းရုံသာ ခေါ်ထားသော်လည်း ကြံရည် ဖန်ရည်လေးရှိ၊ ကျိုးကျိုး နွံနွံလေးလည်းရှိတော့ နယ်က ကိုရဲလွင်သွားနေသော ကုမ္ပဏီခွဲရှိရာ ‌တာဝန်ခံအနေနဲ့ လုပ်ခိုင်းလျှင် လက်လွှဲလို့ရနိုင်သည့် အခြေအနေရှိတော့ ဝင်းခခ ကိုယ်တိုင် အနားသို့ခေါ်၍ သင်ပေးလာ၏။