Comic Blog

ကျမငယ်ငယ်လေးထဲက မိဘတွေ ဆုံးသွားလို့ အဒေါ်နဲ့ ရင်းနီးတဲ့ ရန်ကုန်က ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတစ်ခုက မွေးစားထားလို့ ရန်ကုန်ရောက်နေတာ။ မွေးစားတယ် ဆိုပေမယ့် တကယ့်မိသားစုလိုဘဲ ငယ်ငယ်လေးထဲက ပြုစု စောင့်ရှောက်လာကြတာပါ။ ဘဝမှာ ဘာမှ လိုလေသေးမရှိဘူး မွေးစားအကိုဆိုလဲ ကျမကို ညီမလေး အရင်းလိုကို ချစ်တာ အမှားတစ်ခုကို မလုပ်မိခင်အထိပေါ့။ အဲဒီနောက်တော့ ငါးရာနှစ်ဆယ့်ရှစ်ကနေ ထောင့်ငါးရာ ဖြစ်လာရတာပေါ့ရှင်။ ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်ထိ ကျမ ဖိုမဆက်ဆံရေးကို တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ နားမလည်ခဲ့ပါ။ အချိန်ရှိသ၍ ကျောင်းစာနှင့် အားလျင် ခြံထဲဆင်း၍ အားကစားလုပ်နေခဲ့သည်က များသည်။ ကိုကိုနှင့် ကျမ ရေချိုးခန်းထဲမှာ မထင်မှတ်ပဲ ဆုံတွေ့မိကြရာမှ ကာမနွံထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ ကိုကိုရဲ့ တယုတယ နမ်းရှိုက် ယက်စုပ်ပေးခဲ့မှုက ကျမစိတ်တွေ ကပြောင်းကပြန် ဖြစ်သွားစေခဲ့ပါသည်။ ကြီးထွားရှည်လျားလှတဲ့ ကိုကို့ဟာကြီးကို အနီးကပ် ကိုင်တွယ်လိုက်မိကတည်းက ကျမ…ကျမ….။ တွေးသာကြည့်ကြပါတော့ ရှင်.. အဲဒီ စောစောပိုင်းက အဖြစ်အပျက်တွေဟာ မတိုင်ပင်ရ ၊ မစီစဉ်ထားရပဲနှင့် အချိန်ကိုက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရတာပါ။ နောက်ပိုင်းမှ သိရတာက ကိုကိုတစ်ယောက် ရေချိုးကန်ဘေးနားက သူ့နားနေခန်းလေးထဲမှာ ကြီးထွားစေသော ဆေးများလူးလိမ်းကာ သူ့စိတ်တွေ တအားဖောက်ပြန်နေသည်ကို ကျမ လုံးဝမသိခဲ့ရပါ..ကျမ မထင်မှတ်ပဲ ကိုကို့ကို လိုက်ရှာရင်း သူ့နားနေခန်းလေးထဲကို ရုတ်တရက်ရောက်သွားခဲ့မိရာက။ ကိုကိုဟာ သူ့ဟာကြီးကို ဆုတ်ကိုင်လျက် တအားငြီးငြူနေတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရလို့ ကျမ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူ့အနားကို ကပ်ပြီး လက်လွတ်စပယ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်လေ။ အဲဒီရဲ့ နောက်မှာတော့ ကိုကိုနဲ့ ကျမငယ်ငယ်တို့ ကာမပင်လယ်ကြီးထဲကို မမောနိုင်မပန်းနိုင် ကူးခတ်နေခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်တွေထဲ သက်ဆင်းခဲ့၇တော့တာပါ ရှင်။

“ဖြန်းးး… လွှတ်စမ်း ရသ… နင် ငါ့ကို ခုလွှတ်” ထူပူသွားတဲ့ ဘယ်ဘက်ပါးကြောင့် မမနဲ့ လူချင်းခွာပြီး ကျနော် အမြတ်တနိုးကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ မျက်နှာလေးကို ငေးရင်း။ “နင် ငါ့ကို ဒီနေရာကို ချိန်းတာ…. ငါ့ကိုဖက်ပြီး ငါ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းဖို့လား… နင့်ရဲ့ အရေးတကြီး ကိစ္စရှိတယ်ဆိုတာ ဒါလား” “မဟုတ်ဘူး မမ… မမနဲ့ သန့်စင်ဆိုတဲ့ လူကြီး လက်ထပ်ဖို့တစ်ပတ်အလိုမှာ ကျနော့်ဘဝနဲ့ ရင်းပြီးချစ်ခဲ့ရတဲ့ မမကို ခနတဖြုတ်အဖြစ် တွေ့ခွင့်မရှိတော့ ဘူးလား… ပြောစမ်းပါအုံး ဒေါ်စုစုမောင်… ငြိတွယ်ခဲ့ဖူးတဲ့ သံယောဇဉ် တွေက သဲထဲရေသွန် ဖြစ်ကုန်တာလား… အသွေးအသားတွေပုံအောပြီး ချစ်ခဲ့ရတာတွေက တိမ်ပေါ် အရုပ်ရေးသလိုလား… ခင်ဗျား ဗျာ… ရက်စက်လွန်းမနေဘူးလား” စကားလုံးတွေကို နှုတ်ခမ်းဝမှ တရစပ်ဖွင့်ဟရင်း ကျနော့်ပါးပြင်ထက်ဆီမှာ မျက်ရည်တွေ စကျလာပြန်တယ်။ နေရာကား အထင်ကရနယ်မြေ အင်းလျားကန်ဘောင်။ ထိုကန်ဘောင်ထက်မှာ အင်းလျားရေပြင်ကို ဘေးခိုင်းပြီး မျက်ရည်စတွေနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်နေတဲ့ ရသနဲ့ စုစုမောင်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်ခန့်က ဒီရက်ဒီနေရာမှာတွေ့ဖို့ မမကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ခွင့်တောင်းခဲ့တာ။ နှစ်ယောက်သားကြား တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခြေနေကို ကျနော်ကပဲ ပြန်လည်စတင်လိုက်တယ်။ “မမဘက်က ပြောစရာမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျနော်ပြန်တော့မယ်”။ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ ရပ်နေနိုင်တဲ့ စိမ်းကားနိုင်သူကြီးကို ကျောခိုင်းပြီး ခြေလှမ်းတွေကို ရန်ကုန်-ပြည်လမ်း ဟိုဘက်ခြမ်းရှိ ဘတ်စ်ကား ဂိတ်လေးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်တော့တယ်။ ခြေထောက်နဲ့မြေကြီး ထိနေလား မသဲကွဲပေမယ့် ကျနော့်အတွေးတွေကတော့ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ဆီသို့ ပြေးလွှားကူးခပ်ရင်း။ ကျနော်တို့ မြို့လေးမှာ အဝေးသင်တက်ရင်း အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေတာကို မကြည့်ရက်နိုင်တဲ့ ဖခင်က “သာကေတ”မှာရှိတဲ့ အဖွားအိမ်ကနေတစ်ဆင့် သင်တန်းတစ်ခုခုတက်ဖို့ တချက်လွှတ် အမိန့်ကြောင့် အထုပ်အပိုးပြင်ရင်း ရန်ကုန်မြေကို ခြေချခွင့်ရခဲ့ပြန်တယ်။ အဖွားနဲ့အန်တီလေးရဲ့ အစီစဉ်ကြောင့် အဖွားတို့အိမ်အောက်ထပ်မှာပဲ စတည်းချလိုက်တယ်။

Revlon နုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲလေးအား အပီး သတ် ဆိုးပြီး နောက် မှန်တင်ခုံပေါ် ပြန်ချလိုက်သည် ။ ခပ်ထူထူ နုတ်ခမ်းလေးမှာ နုတ်ခမ်း နီရဲရဲ လေး နှင့် လိုက်ဖက်လွန်းသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မိသည်။ ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်း မျက်နှာလေး နှင့် ထူထူ ထဲထဲ နုတ် ခမ်းလေး မှာ အနီရဲရဲ လေး ဖြင့်လိုက်ဖက်လွန်းနေသည်။ ဖြူစွတ်ဝင်းပနေတဲ့ အသားအရည်ကြောင့်လည်း နုတ်ခမ်းသား မှာ ပိုမို ပေါ်လွင်နေသည်။ မှန်ထဲမှ မိမိ မျက်နှာအား ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ အိုမီဂါ ပုံစံ ဆံပင် သား တို့ အား လက်ဖြင့် တစ်ချက်သပ်ချလိုက်ပီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပတ်ထားသော မွေးပွ တဘက် အဖြူရောင်ကြီး က ဖြေချလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ် သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ တင်းပြည့်စွံ့ကားနေသော ရင်သား တို့ ကို လက်ဖြင့် တစ် ချက် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည် ။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေမှာ မညိုမနီ လေး ဖြင့် ချွန်ထွက်နေသည် ။ ရင်သားအောက်မှ ဘိုက်သား တို့မှာ အနည်းငယ် စူထွက်ချင်သယောင် ဖြစ်နေပေမယ့် နေ့စဉ်ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားသဖြင့် သိပ်မသိသာလှပေ။ ချက်အောက်ရှိ ဆီးခုံနေရာတွင် ပေါက်ကာစ အမွှေး လေးတွေမှာ ရေးတေးတေး။ တစ်ပတ် တစ်ခါ ရိတ်တတ်သော အကျင့်ရှိသဖြင့် သူမရဲ့ ယောနိတစ်ဝိုက်မှာ ရှင်းလင်းနေလေသည်။ ပေါင်တံနှစ်ခုအား ပူးကပ်ထားသဖြင့် တြိဂံ ပုံစံလေး ဖြစ်နေသည်။ မှန်ထဲတွင် ဘေးတစ်စောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျစ်လစ် လုံးဝန်းဖြူဖွေးသော တင်သားစိုင်တို့မှာ တင်းတင်းရင်းရင်း ရှိနေသေးသည်။ သူမကိုယ် သူမ သဘောကျစွာ ပြုံးမိလိုက်သည်။ ဖွံ့ ထွားတဲ့ တင်ပါးဆုံကြောင့် ခါးမှာ သေးသိမ်နေသလို ရှိလှသည်။ မိန်းမတွေထဲတွင် အရပ်မြင့်သည်ဟု ပြောရလောက်အောင် သူမအရပ်က ငါးပေငါးရှိနေသည်။ ပေါင်ချိန် ၁၂၅ ကျော်ကျော်မှာ သူမကို ဝသည်လို့ မဆိုနိုင်ပေ။ ပေါင်တံတုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်နှင့် တင်ပါး လုံးလုံး ဝန်းဝန်းတွေက သူမအလှကို ပေါ်လွင်နေစေသည်။ မှန်ထဲတွင် မိမိ ကိုယ်လုံးကို သေချာကြည့်ကာ ကျေနပ်နေပီးနောက် အဝတ်ဗီဒိုကို ဖွင့်လိုက်ကာ အနီရောင်ရဲရဲ ဘော်လီနှင့် အောက်ခံ ဘောင်းဘီတစ်စုံ ထုတ်ဝတ်လိုက်သည်။

“အာနိုးရေ…. ဟေ့ အာနိုး…” “လာပြီ….အမရေ…” နွားစာစင်းနေသော အာနိုး အိမ်ဘေးမှ မပြေးရုံတမယ် လာခဲ့ပြီး အိမ်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်တော့ မခင်အေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိသည်။ “နင့် ဦးလေးလည်း ပိုက်တဲရောက်ရင် ပြန်မလာတော့ဘူး… နင့်ပဲခိုင်းရမှာပ…… မိုးရွာလိမ့်မယ်ထင်တယ်…. နင်…နွားတွေ သွားသိမ်းချေတော့… နင့်ဦးလေးကတော့….. ညနေစောင်းတောင် ပြန်လာမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး” “အခုပဲ သွားလိုက်တော့မယ်….အမ….”အာနိုးက အိမ်ရှေ့မျက်နှာစာ သံဇကာတွင် ချိတ်ထားသော ခမောက်ကို ဆွဲပြီး ထွက်သွားတော့သည်။ မခင်အေး အိမ်ပေါက်ဝမှ ရပ်ကြည့်ရင်း ပြုံးမိသည်။ အာနိုက ဖင်ပေါ့သည်။ သိတတ်သည်။ သည်လို သူရင်းငှားမျိုးရထားတာ သူ့တို့အဖို့ ကံကောင်းလှသည်။ ပြီးတော့ အာနိုးက တစ်ကောင်ကြွက် မခင်အေး၏ ယောက်ျား ကိုသန်းငွေ၏ အဖေ မခင်အေး၏ယောက္ခမအိမ်တွင် ငယ်ငယ်ထဲက နေလာသူဖြစ်သည်။ ကိုသန်းငွေနှင့် မခင်အေး အိမ်ထောင်ကျတော့ သူတို့ဆီလာပြီး သူရင်းငှားလာလုပ်နေတာဖြစ်သည်။ အသက်က (၁၅)နှစ်ခန့်သာရှိသေးသော်လည်း အာနိုးဆိုသော နာမည်နဲ့လိုက်အောင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ထွားကြိုင်းလှသည်။ အခု ကိုသန်းငွေနှင့် မခင်အေးတို့ အိမ်ထောင်ကျပြီး (၂)နှစ်ခန့်အတွင်းမှာပင် အာနိုး တော်တော်ထွားလာသည်။ ဒီနှစ်ဆို ထွန်တုံးတောင် နိုင်နေချေပြီ။ မခင်အေးတို့တွင် လယ်ဧက (၂၀)ကျော် ရှိသည်။ လယ်တွေ ထွန်တုံးပိတ်ကတည်းက မခင်အေး၏ယောက်ျား ကိုသန်းငွေက ပိုက်တဲတွင် စတည်းချနေသည်။ ဒီနှစ် ချောင်းရိုးတွင် လိုင်စင်ရသူက ကိုသန်းငွေ၏ သူငယ်ချင်း။ ဒီတော့ ကိုသန်းငွေတစ်ယောက် အရက်ပေါ၍ ပုစွန်ရွေး ငါးရွေးတဲ့ မိန်းမတွေများသည့် ပိုက်တဲမှ မပြန်တော့။ အိမ်မှာက သူ့သူရင်းငှား အာနိုးကို ယုံကြည်စိတ်ချတာလည်းပါသည်။ သူကိုယ်တိုင်က ပျော်ပျော်ပါးပါး နေတတ်တာလည်း ပါသည်။ ကိုသန်းငွေက အသက်(၃၀)ခန့်သာ ရှိသော်လည်း အာနိုးက ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူနေလာသူမို့ နှုတ်ကျိုးပြီး ဦးလေးဟုသာ ခေါ်သည်။ မခင်အေးကျတော့ အသက်(၂၇)နှစ်တောင် ရှိနေပြီဖြစ်ပေမယ့် အမ ဟုသာ သူကခေါ်လေသည်။ အိမ်မှ ကွင်းထဲသို့ ထွက်သွားသော အာနိုးတစ်ယောက် မြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်သွားတော့မှ မခင်အေးက အိမ်ထဲသို့လှမ်းဝင်ရန် ကြံလိုက်ရင်း ကောင်းကင်သို့မော့၍ ကြည့်လိုက်မိသည်။

အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်း

ည 9:30 pm တွင် ထွန်းဦး phone မှ data ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“Hi!!! Akary”

“Hi, David”

စနေနေ့ ရုံးပိတ်ရက်

မနက်စောစော line ပေါ် တက်ရန် David နှင့် change ထားသဖြင့် မော်မော်ဌေး ရေချိုး၊ breakfast စားပြီး အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ 8:15 am ရှိပြီ။ နောက် 15 mins ဆိုလျှင် David နှင့် line ပေါ်တွေ့မည်။ မနေ့ညက David နှင့် chat စဉ် ဒီကနေ့ အပြင်မှာ တွေ့လျှင် ဘယ်လို လုပ်မလဲဟု မေးရာ David စိတ်တိုင်းကျ ပြုစုမည် ဟု ဖြေခဲ့သည်။ အပြင်မှာ တွေ့ရန် မလွယ်ကူနိုင်၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်ကယ် တွေ့ခဲ့လျှင် ဟု စဉ်းစားမိကာ ရင်ခုန်မိသည်။ အခန်းထဲ ရောက်ကတည်းက အရံသင့် အဝတ်များ ချွတ်ကာ စိတ်လွပ် ကိုယ်လွတ် နေလိုက်သည်။ ဒေါ်မော်မော်ဌေး အခန်းထဲ ဝင်သွားကတည်းက ထွန်းဦးလည်း အခန်းထဲဝင်ကာ Data ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ 8:30 am ရှိပြီ။ Akary account လေး မီးစိမ်းနေပြီ။

အပိုင်း (၁)

ကုမ္ပဏီတစ်ခုရှိ မန်နေဂျာအခန်းထဲတွင် ဒေါ်မော်မော်ဌေး တစ်ယောက် အလုပ်ချိန် ပြီးသွားသဖြင့် အိမ်မပြန်သေးဘဲ FB fake account တစ်ခုဖြင့် chatting ထိုင်နေသည်။ သူ့ account က “Akary”။ တစ်ဖက်မှ သူနှင့် chat နေသည့် account က “David”။ အစပိုင်းတွင် အပျော်သဘောဖြင့် Fake account ကို သုံးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် Sex account များနှင့် add မိရင်း fake account တွင် ပျော်နေမိသည်။ အလုပ်အားလပ်ချိန်တိုင်း Akary account ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး David ပို့လာမည့် message ကို မျှော်ရတာ အမော။

အပြောကောင်းသော David ဆိုသည့် account ပိုင်ရှင်၏ အမြှောက်အပင့် ချွဲနွဲ့မှုများ၌ ပျော်ဝင်ရင်း မနေ့ညက Sex chat ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုအောင်မင်း ခရီးထွက်နေသည်မှာ တစ်လ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင် သူမ၏ သွေးသား တောင့်တမှုကို David က line ပေါ်မှနေ၍ ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကုမ္ပဏီမန်နေဂျာ ဟူသော ရာထူးကြောင့် ဒေါ် တပ်ခေါ်ရသော်လည်း အသက်က 30 သာ ရှိသေးသည်။ အိမ်ထောင်ရှင် ဖြစ်သော်လည်း gym ပုံမှန် ကစားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပျစ်တောင့်တင်းသည်။ ချပ်ရပ်သော ဗိုက်သား၊ လုံးဝန်းပြီး စွန့်ကားသော တင်ပါး၊ ဖြောင့်စင်းသော ပေါင်တန်နှင့် မို့မောက်သော ရင်သားတို့က မြင်သူတကာ ပုရိသတို့ကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

“ခဏနေက ဖုန်းဆက်တာ ဒီမမအိမ်လား မသိဘူး… ရေဗူး မှာထားတာပါ ကျနော် ဒီရပ်ကွက် လမ်းထိပ်ကပါ … ရေသန့် ရောင်းတာ … အမြဲတမ်းယူရင် အိမ် လိုက်ပို့ပေးပါတယ် “ခင်ချိုနွယ် တယောက် အိမ်ရှေ့ ထွက်ရပ်နေစဉ် သုံးဘီးဆိုင်ကယ် တစင်းထိုးရပ်ကာ အသားညိုညို စွပ်ကျယ်လက်ပြတ်ဖြင့် ကောင်လေးမှ သူမအား မေးနေသဖြင့် ပြန်ဖြေနေ၏။ ” ဟုတ်ကဲ့ ရှင်” ” ဒါနဲ့ … ဒီအိမ်က အရင် … ရှေ့နေ ဒေါ်သူဇာ … နေတာမလား “ ” အဲဒါတော့ … မသိဘူး … ကျမတို့က … ပြောင်းလာတာ ၂ပတ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ … ဘေးအိမ်က အဒေါ်တစ်ယောက်က … ရေလိုချင် ဖုန်းဆက်မှာပေးမယ် ဆိုပြီး … ဆက်ပေးတာပါ “ ”အော် … ဟုတ်တယ် … ဒေါ်တိုးက … ကျနော့် ဖေါက်သည်ပါ … ကျနော့်နာမည်က … စိုးကျော်တဲ့ ခုလည်း ဒေါ်တိုး အိမ်ဘေးက လူသစ်ဆိုလို့ … အမ ရပ်နေတာ မြင်လို့ မေးကြည့်လိုက်တာ “ ” ဟုတ် … အဲ … အိမ်ထဲ ထိ … ပို့ပေးပါ့လား “ ” ပို့ပေးပါတယ် … အမရဲ့ … ကဲ နေရာပြ “ စိုးကျော် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သုံးဘီးဆိုင်ကယ် ထိုင်မောင်းသော နေရာမှ မြေကြီးပေါ် ဆင်းရာ ပေါင်တဖက်အကြွတွင် ဒူးဆစ်ကျော်ကျော်လေး ဝတ်ထားသော ပုဆိုးအောက်နားစက လှန်ကာ ပေါင်ကြားမှ ငိုက်ဆင်းနေသော လီးမဲကြီးနှင့် တွဲကျနေသော လဥနှစ်လုံးအား ခင်ချိုနွယ် လှစ်ကနဲ့ မြင်လိုက်ရတော့သည်။ “အာ“ အကြည့်လွဲရင်း မျက်နှာလေး ရဲတက်လာ၏။ ”အမ… ကျနော့်ကို … နေရာပြလေ “ ရှက်စိတ်များ ဝင်ရောက်နေစဉ် စိုးကျော် အသံကြောင့် ပြန်ကြည့်မိရာ မိုးကျော်မှာ သုံးဘီးဆိုင်ကယ် နောက်ခန်းမှ ရေသန့်ဗူးကြီး တဗူး ပုခုံးပေါ် ထမ်းတာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ” ဒီ ဒီ … ဒီဘက် “ ခင်ချိုနွယ်မှာ အသံတုန်ရီစွာ ပြောရင်း အိမ်ထဲဝင်လာခဲ့သည်။သူမ လက်ထပ်ပြီးတာ ၁လခန့်သာ ရှိသေး၏။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးသည်နှင့် ယောက္ခမအိမ် လိုက်နေရာ ၁ပတ်သာ နေခဲ့ရသည်။လင်ဖြစ်သူ အောင်နိုင်၏ အမ အပျိုကြီးနှင့် စကားများကာ ၂ပတ်အကြာတွင် ယခုလက်ရှိ အိမ်လေးအား အလောသုံးဆယ်ဖြင့် ငှားနေလိုက်ကြ၏။ အရပ် မနိမ့်မမြင့်ဖြင့် မျက်ခုံးထူထူ မျက်ဝန်းနက်လေးဖြင့် မျက်နှာသွယ်ကာ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များအား ဆံကျစ် ကျစ်ပြီး နောက်ကျောဘက် ချထားလေ့ရှိ၏။

စာရေးသူ ငယ်ငယ်က အချောင်း ဝါသနာပါသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အချောင်းကောင်း၍ ဖရီးစားရသောအခါများလည်း ကြုံဖူးပါသည်။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးက(၁၉၉၆)လောက်က အတွေ့အကြုံလေးကို အခြေခံပါသည်။ ခုခေတ်က တိုက်ခန်းတွေများ၍ ချောင်းဖို့က သိပ်မလွယ်တော့ပေ။ လှိုင်သာယာမြို့သစ် စပေါ်ပီးနောက် မြို့သစ်အစွန်းပိုင်းများတွင် တနေ့လုပ် တနေ့စားများ စုပီးနေကြသော ရပ်ကွက်တခုရှိသည်။ ပေ၂၀ကို တစ်အိမ်ဆောက်နေကြတဲ့ အချိန်ပေါ့ဗျာ။ အိမ်ရှင်အများစုက ဆယ်ပေတခြမ်းကို ထရံကာပြီး ငှါးစားကြသည့်အချိန်ပေါ့။ မင်းခိုင် တစ်ယာက် နယ်ကတက်လာပီး ရန်ကုန်မှအသိတယောက်ဆီမှာ တည်းခိုရင်း အလုပ်ရှာသည်။ လှိုင်သာယာက စက်ရုံတခုမှာ အလုပ်ရ၍ အလုပ်နှင့်နီးသော ထိုရပ်ကွက်တွင် အိမ်ငှါးနေရန် ရှာရပါတော့သည်။ အကျင်းချုပ်ပြောရရင်တော့ ဆယ်ပေခန်းလေး ရတာပေါ့ဗျာ။ ခေါင်းရင်းခန်းအိမ်ငှါး လင်မယားက ခလေး မရှိကြသေးဘူး။ မင်းခိုင်က ခြေရင်းခန်းမှာ နေသည်။ ထိုလင်းမယားနာမည်က ကိုကျော်ကြီးနှင့် မထားဖြစ်သည်။ ကိုကျော်ကြီးမှာ ကားစပါယ်ယာဖြစ်သည်။ မထားမှာ မင်းခိုင်နှင့် တစ်စက်ရုံတည်း အတူလုပ်ကြ၍ မင်းခိုင်နှင့်သိကြကာ သူတို့ခြေရင်ခန်း ငှါးမည်ဟု အိမ်ရှင်က ပြောသဖြင့် မင်းခိုင်ငှါးနေရန် အဆင်ပြေသွားလေသည်။ အလုပ်ဆင်းချိန် လိုင်းကားစီးလျှင် မထားနှင့်မင်းခိုင် ဆုံတတ်ကြသည်။ မထားမှာ လင်ရှိပေမဲ့ အပျိုအတိုင်းပင် ဂျောကြီးက တောင့်လှသည်။ သင်ဇာဝင့်ကျော်လို ကိုယ်အနေအထားမျိုး အသားအရည်ကလည်း ဝင်းဝါစိုပြည်သည်။ နှာတံသွယ်သွယ် မျက်နှာဝိုင်းလေးနှင့် ကြည့်ကောင်းလှသည်။ သူမကို စသိချိန်က အပျိုထင်၍ မင်းခိုင် စကားဝင်ရော မိတ်ဆက်ပီး ခင်အောင်လုပ်ခဲ့သည်။ လင်ရှိသည်ဟု သိရ၍ အနေအထိုင် ဆင်ခြင်လိုက်ရသည်။ ခုတော့ တအိမ်တည်းမှာ တခြမ်းစီ နေကြသဖြင့် မင်းခိုင် ကျေနပ်နေမိသည်။ အိမ်ပုံစံက သစ်သားအိမ် အလည်က ထရံတောက်လျှောက် ကာထားသည်။ ရေချိုးလျှင် နောက်ဖေးမှာ ချိုးကြသည်။ အိမ်ရှေ့ခန်း အိပ်ခန်းရှိပီး မီးဖိုချောင်မရှိပါ။ အိမ်သာမှာ တစ်ခုတည်း ရှိသည်။ ထမင်းဟင်းချက်လျှင် ရေကပြင်မှာပဲ ချက်ကြပီး ရေချိုးနေရာနှင့် အိမ်သာမှာ ဆယ်ပေလောက်သာ ကွာသည်။

မီးရောင်စုံ လင်းလိုက် မှိတ်လိုက်နဲ့ တီးလုံးသံတွေအောက်မှာ တစ်ယောက်ထဲ လူးလွန့်ပြီး စိတ်လိုလက်ရ ကေသီတစ်ယောက် ကနေမိသည်။ ဖင်လေးကို လှုပ်ခါလှုပ်ခါဖြင့် ဆက်ဆီကျကျ အကကြောင့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ၏ စူးစိုက်ခြင်းကို ခံနေရလေသည်။ အနောက်ကနေ ပုခုံးလှမ်းပုတ်လိုက်သောကြောင့် အလန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ရုံးထဲ အလုပ်လုပ်သူ သန္တာတစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့်ဝမ်းသာအားရ ”ဟယ်..သန္တာ..” ” ကောင်မရီး… တစ်ယောက်ထဲ လာကဲနေတယ် ကြည့်စမ်း… ငါ့ကိုတောင် မခေါ်ဘူး..” ကေသီတစ်ယောက် သန္တာကိုခါးကို ဖက်ပြီး ပါးကို အနမ်းတစ်ပွင့် ချွေကာ လူကြားထဲမှ အပြင်သို့ နှစ်ယောက်သား တိုးထွက်လာလိုက်သည်။ တီးလုံးသံ ဝေးတဲ့နေရာ ရောက်တော့မှ သန္တာ့ကို ”ငါစိတ်ရှုပ်လို့ ထွက်လာတာပါ ကောင်မရယ်.. နင်ကကော ဘယ်သူနဲ့လဲ.. နင့်ဘဲပါလား ..” ”ဟိုဘဲကို ခေါက်ထားလိုက်ပြီဟ.. အခုက ဟိုတစ်လောကတွေ့တဲ့ တစ်ယောက်နဲ့လာတာ.. သူတို့က ဝိုင်းမှာ ထိုင်သောက်နေတယ်… ငါက နင့်ကိုတွေ့လို့ လာခေါ်တာ..” ” အေးပါ ကောင်မရယ် သွားမယ်..” ဟု ပြောလိုက်ပီး ဘေးရှိ ဝိတ်တာတစ်ယောက်ကို ”မောင်လေး.. အမဝိုင်းကို နေရာလေး ရွှေ့ပေးပါ..”ဟုပြောကာ သန္တာခါးကိုဖက်ပီး သူတို့ဝိုင်းသို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။ ဝိုင်းသို့ရောက်သော် သန္တာက ဘဲတစ်ဘွေပေါင်ပေါ် တက်ထိုင်လိုက်ပြီး ”ဒါ ငါ့ချစ်ချစ်လေ.. ကိုတာယာတဲ့.. ဟိုဘက်က ကိုတာ့သူငယ်ချင်း နောင်ရိုးတဲ့” ”တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ကိုတာယာ.. ကိုနောင်ရိုး..” ကေသီက နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ထိုင်ရမယ့်နေရာကို မျက်စိကစားလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖာနှစ်လုံးနှင့် အလည်က စားပွဲဝိုင်းသာ ပါသောကြောင့် နောင်ရိုးဆိုသည့် လူဘေးနား ထိုင်လိုက်သည်။

ဒီအဖြစ်အပျက်လေးက ခယ်မဖြစ်သူ အိတုံကို သူတာဝန်ကျရာ မြို့မှာ ကျောင်းလိုက်အပ်ပေးရင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ “အ.. ကိုမင်း လုပ်တော့ကွာ အိတုံ မနေတက်တော့ဘူး” “အိတုံ ခံချင်နေပြီလား” “အင်း” “မကြားရဘူး ပြန်ပြော” “ခံချင်နေပြီ ကိုမင်းရယ်.. ဟင့် အဟင့်” “အဲ့ဒါဆို ကို့ကို စုပ်ပေးပါဦး” အိတုံလဲ လှဲနေရာမှ အသာထကာ သူ့လီးကို ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲ အသာထည့်လိုက်ရင်း စုပ်ပေးနေသည်။ နွေးထွေးတဲ့ အာငွေ့ စုပ်ချက်တွေကြောင့် သူ့လီးက သန်မာသထက် သန်မာလာသည်။ သူလဲ အိတုံပါးစပ်ထဲမှ လီးကို အသာထုတ်ကာ အိတုံကို ပက်လက်လှန်လိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အဖုတ်ဝတွင် လီးကိုတေ့လိုက်ရာ “ကိုမင်း ဖြေးဖြေးနော်.. ကိုမင်း ဟာကြီးက အကြီးကြီး အိတုံဟာလေး ကွဲသွားလိမ့်မယ်” စိုးရိမ်စွာ သတိပေးလေသည်။ ဟုတ်တော့လဲ ဟုတ်သည်။ သူ့လီးက ဆေးမထိုး ဆေးမစားပဲ တော်တော်ကြီးသည်။ သူလူပျိုပေါက် ဘဝနှင့် လူပျိုဘဝက သူငယ်ချင်းများနှင့် လီးကြီးအောင် လေစုပ်ခွက်နှင့် ဆွဲဖူးသည်။ အလုပ်ဝင်တော့ နေရာစုံ လျောက်သွားရသဖြင့် လူစုံနှင့်တွေ့ကာ ဆေးနည်းကောင်းများကို တွေ့ပြီး သဘာဝ ဆေးကောင်းများနှင့် ကြီးလာရသည်လို့ ပြောလို့ရမည်။ သူနဲ့လုပ်ဖူးသည့် မိန်းကလေးတိုင်း သူ့ကို စွဲလန်းသွားတတ်တာ များသည်။ ဒါကိုတော့ လူပျိုဘဝမှာ ဂုဏ်ယူမိပေမယ့် အိမ်ထောင်ကျသည့် နောက်ပိုင်း မိန်းကလေးတွေနှင့် ကင်းအောင်ရှောင်သည်။ အိမ်ထောင်ရေး အထိခိုက် မခံနိုင်တာနဲ့ မိန်းမအပေါ် သစ္စာစောင့်သိတာလဲ ပါသည်။