Comic Blog

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ကျေးရွာဓလေ့ ပျော်မွေ့စရာ အလွန်ကောင်းတယ်။ ကျုပ်နာမည်က လင်းထင်ပါ။ ရွာအခေါ်အဝေါ်ကတော့ ငလင်းပေါ့။ ကျုပ်မှာမိဘတွေ မရှိတော့ဘူး။ ညီမတစ်ဝမ်းကွဲလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ ကျုပ်မိဘတွေနဲ့ ကျုပ်ညီမဝမ်းကွဲလေး မိဘတွေက ခရီးသွားရင်း ကားမှောက်ပြီး ဆုံးပါးသွားကြတယ်ဗျာ။

ကျုပ်မှာ ငယ်ငယ်ကလေးတည်းက မိခြူးလေးရဲ့အဖေဆိုလည်းကျုပ် အမေဆိုလည်းကျုပ် ပေါ့ဗျာ။ ကျုပ်ကတော့ ရွာမှာ သူများခိုင်းရာအလုပ်ကို လုပ်နေရတဲ့သူပေါ့။ ကျုပ်က ကျောင်းမနေဘူး ဒါပေမယ့် ညီမလေးကိုတော့ ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်စေချင်တာ။ အဲဒီတော့ မိဘတွေပိုင်တဲ့ လယ်ငါးဧကကို မောင်နှမနှစ်ယောက် လုပ်ကိုင်ရင်း စီးပွားရှာရတာပေါ့။ သီးနှံအထွက်တိုးတဲ့ နှစ်တွေဆို ပျော်ရတာပေါ့ဗျာ။ မဟုတ်ရင် ကျုပ်မှာ ကြိုးစားရတယ် ပိုပြီးတော့လေ။

ကျွန်တော့် ဘဝမှာ ပထမဆုံး တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ အစ်မကြီး တစ်ယောက်အကြောင်းကို ပြောပြချင်ပါတယ်။ ပြောရရင် ကျွန်တော့် ကျေးဇူးရှင်ဆိုလည်း မှားမယ်မထင်ဘူး။ သူ့ကြောင့်ဘဲ ကျနော့မှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့် (၁) ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီ အစ်မကြီး နာမည်က မလှမေ ပါ။

ကျနော်တို့ မိသားစုက ဒီရပ်ကွက်ကို နယ်ကနေ ပြောင်းလာကြတာ။ အစ်မလှမေတို့က ကျနော်တို့ အိမ်ရှေ့အိမ်က၊ သူတို့အိမ်မကြီးက ခြံနောက်ဘက်မှာ။ အစ်မလှမေက ခြံရှေ့မှာ အိမ်သေးသေးလေးနဲ့ စက်ချုပ်တယ်။ သူတို့အိမ်မှာ အစ်မလှမေက အိမ်ထောင်သည် ကလေးတစ်ယောက်အမေ။ သူ့ယောကျ်ားက ပုံနှိပ်စက်က စက်ဆရာ။ အိမ်မှာ မလှမေတို့ အမေကြီးရယ်၊ မောင်နှစ်မတွေရယ်၊ အားလုံး အတူတူ နေကြတယ်။ နေ့လယ်ဆိုရင် အိမ်ရှေ့က ဆိုင်လေးမှာ အစ်မလှမေက စက်ချုပ်တယ်။

ကျနော်တို့က ရောက်ကာစဆိုတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ရင်းနှီးတဲ့သူ သိပ်မရှိသေးဘူး။ အစ်မလှမေတို့နဲ့ အရင်ဆုံး စခင်တာ။ ပြောရရင် ကျနော်က ၈ တန်း၊ ၁၄ နှစ်ဘဲ ရှိသေးတာ။ နောက်ပြီး လူကောင်ကလည်း သေးသေးညှက်ညှက်နဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် ဘာမှမသိတဲ့ ကလေးငယ်ပုံ။ တကယ်လည်း ဘာမှသိပ်မသိ သေးပါဘူး။ မိန်းမဆိုရင် ကျောင်းမှာ ရန်ဖြစ်ဖို့လောက်သိတာ။

သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးကိုရေးပေးမယ်နော် ကြေကွဲစရာလေးပါပဲ တကယ်ဖြစ်တာကတစ်ယောက်ထဲပါ ကျွန်တော်မရေးဘူးတော့ မကောင်းရင်လဲဝေဖန်ပါနော်။

ကျွန်တော့နာမည်က အောင်မိုးပါ ကျွန်တော့မှာ သူဇာရယ်၊ သီတာရယ်၊ သီရိရယ်ဆိုတဲ့ ညီမလေး ၃ ယောက်ရှိတယ် ။ သူဇာက ကျွန်တော့ထက် ၃ နှစ်ငယ်တယ် ။ ကျွန်တော်က ၂၅ နှစ် သူဇာက ၂၂ သီတာက ၁၈ နဲ့ သီရိက ၁၅ နှစ်လေးတွေပါ။ ကျွန်တော့အမေက သီရိလေးမွေးပြီးထဲကမီးတွင်းထဲကဆုံးပြီး အဖေက သီရိ ၅တန်းနှစ်မှာ ဆုံးသွားတော့ ဒီခလေးတွေကို ကျွန်တော်ကပဲ ထိန်းလာခဲ့ရတယ် ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ထိန်းပေါ့လေ ။ အဖေဆုံးချိန်မှာ ကျွန်တော်ကအသက် ၂၀ ပဲရှိသေးတာ ဘွဲ့လေးကရပြီးကာစ ဆက်သွယ်ရေးမှာ နေ့စားလေးဝင်လုပ်ရင်းနဲ့ပေါ့ ။အဲ့အချိန်ကနေ့စားဆိုပေမယ့် ဝင်ငွေကလဲကောင်းဆိုတော့ ညီမလေးတွေကိုမတောင့်မတထားနိုင်ခဲ့တယ်လေ ။ ဒီတော့ ညီမလေးတွေကိုလဲ ပညာပြီးအောင်သင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ် ။ အေးအေးချမ်းချမ်းလေးပါဗျာ ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ဘဝလေးကို ဝင်လာတာကတော့ သူဇာရယ်ပါ ။ ပညာလေးကလဲတက် ။ လှသွေးကလဲကြွယ်ဆိုတော့ ကြိုက်တဲ့သူတွေကပေါတာပေါ့ ။ တစ်နေ့ ကျွန်တော်အလုပ်က ညဂျူတီဝင်ပြီးအပြန် တည်းခိုခန်းကထွက်လာတဲ့သူဇာကိုလှမ်းတွေ့လိုက်တယ် သူ့ဘေးမှာလဲ သူတို့ကျောင်းကကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ သူရှက်မှာဆိုးလို့ချက်ချင်းမပြောပဲ လ္ဘက်ရည်ဆိုင်သွားထိုင်နေလိုက်တယ် ။ သူပြန်ရောက်ချိန်ကျမှ အိမ်ကိုဝင်လိုက်တော့ သူကအေးဆေးပဲလေ ။ ဟိုနှစ်ယောက်ကနိုးသေးဘူး ။ ကျွန်တော်လဲ ဘယ်ကစပြောရမှန်းမသိဘူးပေါ့ ။ အငယ်နှစ်ယောက်ကျောင်းသွားတော့ သူကအခန်းထဲဝင်အိပ်နေတယ် ။ ဒါနဲ့ သူ့အခန်းထဲဝင်လိုက်တယ် ။သူကကျောပေးပြီးအိပ်နေလေရဲ့ ။ အနားကပ်ကြည့်တော့မှ သူငိုနေတာတွေ့တာ ။ “ဟင်ညီမလေး ဘာဖြစ်လို့ငိုနေတာလဲ” “ကိုကြီး မသိပါဘူးကိုကြီးရယ် ညီမလေးဝမ်းနည်းလို့ပါ” “ပြောပါညီမလေးရယ် ညီမလေးဒီလိုဖြစ်နေတော့ အကိုဘယ်လိုနေရမှာလဲ အကို့မှာဒီညီမလေးတွေပဲရှိတာလေ “ “ဟုတ်ဘူးကိုကြီးရဲ့ ပြောပြလို့မရလို့ပါနော်” “ညီမလေးရယ် ကိုကြီးလဲ သိသင့်သလောသိထားပြီးပါပြီ အကိုပြန်လာတော့ညီမလေး တည်းခိုခန်းကထွက်လာတာကိုတွေ့တယ်လေ” “ဟယ် …ကိုကြီး ဘယ်လိုသိတာလဲဟင်” “ကိုကြီးဒီနေ့ဆောဆောပြန်လာတာ ညီမလေးကို တည်းခိုခန်းရှေ့မှာတွေ့တာ ပြောပါဦး အဲ့ကောင်လေးနဲ့ ဘယ်နှစ်ခါကိုကြီးမသိအောင်သွားထားတာလဲ “ “ ဟင့် ..ဟင့် ကိုကြီးရယ် ညီမလေးကိုမဆူပါနဲ့နော် ညီမလေးစိတ်အလိုကိုလိုက်ခဲ့မိတာပါ” “အရင်ကတော့ ရည်းစားတွေချင်းထိတွေ့တာပဲရှိတာပါ ဒီနေ့မှာ ညီမလေးစိတ်ထဲ မနေနိုင်တော့လို့ လိုက်သွားမိတာပါ ပထမဆုံးပါပဲကိုကြီးရယ် ညီမလေးလေ နှမျောလဲနှမျောတယ် အဟင့်ဟင့် “ ဆိုပြီး ငိုပါလေရောဗျာ ။ ဒါနဲ့သူ့ခေါင်းလေးကိုကိုင်ပြီး “မငိုပါနဲ့ညီမလေးရယ် ဖြစ်တက်ပါတယ် အကိုတို့ကတော့ ပိုက်ဆံရှိရင်သွားလို့ရနေတာလေ ညီမလေးလဲ ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာအကိုရိပ်မိတာပေါ့ ဒါသဘာဝပဲလေညီမလေးရဲ့ လွန်ဆန်လို့မှမရတာ” “ဟင်ကိုကြီးကရော လုပ်ဖူးလို့လားဟင်” “လုပ်ဖူးတာပေါ့ ညီမလေးရဲ့” “တစ်ခါထဲပါ သူငယ်ချင်းတွေခေါ်လို့လဲ ကဲကိုယ့်ညီမလေးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲပြောတော့မယ် ဖြစ်လား” သူဇာခေါင်းလေးငုံနေတယ် ပြီးတော့ သူ့ကိုနားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အကြည့် ရှက်နေတဲ့မျက်နှာလေးနဲ့ မျက်နှာပေါ်ကဆံပင်စလေးတွေကို နားနဲ့ညှပ်ရင်း “ဟုတ်ကိုကြီး ပြောလေ ညီမလေးကိုဘာပြောမလို့လဲဟင်” “ခုညီမေလးပထမဆံုးဆိုတာအမွန္ပဲလား” “ဟုတ္တယ္ကိုႀကီး တကယ္ပါ” “ဒါဆို နာနေဦးမှာပေါ့ ရေနွေးလေးနဲ့ ဖွဖွလေးဆေးရတယ်ညီမလေးရဲ့” ဒါနဲ့သူ့ကိုအခန်းထဲမှာထားပြီးကျွန်တော်ထွက်လာလိုက်တယ် ပြီးတော့ရေနွေးတည်ပြီး ရေနွေးကိုဇလုံထဲထည့် အဝတ်တစ်ခုပါထည့်ပြီး သူ့ဆီယူလာတယ် ။ “ကဲ ညီမလေးထ” ဆိုတော့ ကိုကြီးအပြင်ထွက်ပေးလေတဲ့။ “ကိုယ့်မောင်နှမချင်းပဲဟာ အကိုလုပ်ပေးမှာပေါ့ညီမလေးရဲ့ အကုန်လဲပြောပြပြီးပြီပဲ ရှက်နေသေးတာလား ငယ်ငယ်ကတောင်ညီမလေးကို ရူရူးတည်ပေးထားသေးတာပဲ ညီမလေးဟာလေးမှာ မှဲ့လေးပါတာတောင်မှတ်မိသေးတယ်” “အာ ကိုႀကီးကလဲ” “လာပါညီမလေးရယ် ကဲ မိသူဇာလေးရဲ့ ဟာလေး ဘယ်လောက်ကြီးနေလဲ ကိုကြီးကြည့်ရအောင်” “ကိုကြီးနော် ညီမလေးရှက်ပါတယ်ဆို” “ဟောကြည့် သူများကျတော့ရှက်ဘူး ကိုယ့်အကိုကျတော့ရှက်တယ်ပေါ့လေ မရဘူးလာ အကိုဆေးပေးမယ် ချွတ်” “ခၽြတ္ပါဘူး ကိုယ္႔ဘာသာလုပ္မယ္” “ခုထဲက ကိုကြီးစကားနားမထောင်တော့ဘူးပေါ့လေ” “ဟုတ်ပါဘူးကိုကြီးရယ် ညီမလေးရှက်လို့ပါနော်” “ခုအရွယ်ကြီးမှဆိုတော့ရှက်လို့ပါ ကိုကြီးစကားညီမလေးနားထောင်မယ်နော် စိတ်မဆိုးနဲ့နော်ကိုကြီး” ဆိုပြီး သူ့ညဝတ်ဘောင်းဘီလေးကိုချွတ်တော့ ကျွန်တော်လဲကြည့်ကောင်းကောင်းနဲ့ထိုင်ကြည့်နေတာ အော် ငါ့ညီမလေးကတော်တော်အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ ဆိုပြီးကြည့်နေတာ “ကိုကြီးဟိုဘက်လှည့်ကွာ ညီမလေးအောက်ခံချွတ်မလို့” ဒါနဲ့ဟိုဘက်ခဏလှည့်ပေးလိုက်ရသေးတယ် ပြီးတော့သူက ကုတင်မှာလာထိုင်နေတယ်။ ထိုင်တော့လဲ ခြေထောက်တစ်ချောင်းပေါ်တစ်ချောင်းချိတ်လို့ လက်လေးနှစ်ဘက်ကိုပေါင်ပေါ်တင်ထားလိုက်သေးတယ် ။ “ကဲ မိသူဇာ ခုမှဘာတွေလာရှက်နေတာလဲ” “ကိုကြီးကလဲ ရှက်တာပေါ့လို့ နောက်ညီမလေးတွေပြန်လာရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” “အံမယ် ကိုယ့်ညီမတွေပဲဟာ နင့်ကိုဒီပုံနဲ့မြင်ရတော့ ဘာဖြစ်မှာမိုလို့တုန်း” “ကဲပါ ညီမေလးလက္ဖယ္လိုက္” “ကိုကြီးရယ် ညီမလေးကိုယ့်ဘာသာပဲလုပ်တော့မယ်လေ နော် ကိုကြီးနော်” “မိသူဇာ….” ကျွန်တော်နဲနဲ မာမာလေးပြောလိုက်တော့ သူကျွန်တော်စိတ်ဆိုးမှာကြောက်တဲ့ အမူအရာလေးနဲ့ “ကဲပါကိုကြီးရယ် သဘောပါပဲနော်” ဆိုပြီးသူ့လက်လေးနှစ်ဘက်ကိုဘေးကုတင်ပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ခြေထောက်ကမချသေးဘူး။ သူ့ခြေထောက်ကို မေ့ငေါ့ပြလိုက်မှ တင်ထားတဲ့ခြေတစ်ဖက်ကိုချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လဲ လက်နဲ့ ပေါင်နှစ်ဘက်ကို ဘေးကိုကားလိုက်တာ လှလိုက်တာဗျာ ညီမလေးရဲ့ ပိပိလေးက ဟိုးအရင်က ရူးရူးတည်ခဲ့တဲ့ညီမလေး ခုတော့ မွှေးတွေလဲ တော်တော်ထူနေပြီ အော် ၂၂နှစ်တောင် ရောက်နေပြီဆိုတော့လဲ ဒီလောက်တော့ဖြစ်မှာပေါ့လေ မနေနိုင်တဲ့အဆုံး ပါးစပ်ကထွက်သွားလိုက်သေးတယ်။ “လှလိုက်တာညီမလေးရယ် အကို့ညီမလေးဒီလိုလှနေတာအကိုခုမှတွေ့ရတော့တယ် ထင်တောင်မထင်ဘူးကွာ” “အာကိုကြီးကလဲ အဲ့လိုပြောနဲ့လေ ရှက်တာပေါ့လို့” “အင်းပါ ဟဲဟဲ အကိုလဲမြင်ပြီးမပြောပဲမနေနိုင်တော့လို့ပြောလိုက်တာပါ” “ကိုယ့်ညီမလေး ဒီလောက်လှတာ မသိဘူး ဟွန်း”ဆိုပြီးရယ်ပါလေရောဗျာ။ “ကဲ ရေပါတ်တိုက်ပေးမယ်” ဆိုပြီးသူ့ဟာလေးကို ဖြဲကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ရေနွေးနဲ့စိမ်ထားတဲ့ အဝတ်ကိုရေညှစ် သူ့ပိပိလေးကိုတယုတယတိုက်ပေးရင် စကားလေးတွေပြောကြည့်တာပေါ့။ “ကိုယ့်အကိုက ညီမလေးတွေကိုချစ်လို့ ဒါကအစလုပ်ပေးတယ်တွေ့လား ညီမလေးကောင်လေးကရော အဲ့လိုလုပ်ပေးရဲ့လားဟေ ညီမလေး” “သူကလက်နဲ့တော့ကိုင်တယ်ကိုကြီးရဲ့” “ညီမလေးတို့က တတိယနှစ်မှာ ရည်းစားဖြစ်တာလေ သူကအတန်းထဲမှာလဲကိုင်တယ် သူလဲပထမဆုံးပဲလို့ပြောတယ်ကိုကြီးရဲ့ သူ့ဟာကိုလဲညီမလေး ကိုင်ဖြစ်တယ်လေ” “သူက လက်နဲ့လုပ်ပေးတာ ကိုကြီးရဲ့” “ဟုတ်လား အကိုမသိပဲ တော်တော်ခရီးပေါက်နေကြတယ်ပေါ့လေ ဟွန်း ပြောချင်ဘူး” “အာကိုကြီးကလဲ အဲ့ ကိုကြီးအဲ့နေရာမထိနဲ့လေ ယားတယ်ကိုကြီးရဲ့” ကျွန်တော်လက်နဲ့ထိနေတဲ့နေရာကိုခုမှသတိထားမိလိုက်တယ် သူ့စေ့နေရာလေးဖြစ်နေတာကိုးဗျ ယားမှာပေါ့။ “မိသူဇာကတော့လေ အကိုကိုင်တာတောင်လာဖီးတက်နေသေးတယ်” “အာ ကိုကြီးနော် အမှန်ပြောတာကို တော်ပြီမြန်မြန် ညီမလေးတို့ပြန်လာလို့မြင်ရင်မကောင်းဘူး” “ပြောပြန်ပြီ သူတို့မြင်တော့ရော ဘာဖြစ်မှာမိုလို့လဲ ကိုယ့်အိမ်ကလူကိုမြင်တာ ဘယ်သူမှအပြင်မှာ ပြန်မပြောဘူး” “အမ်မယ် ကိုကြီးဆိုရင်ရော ပြရဲလို့လား ဟွန်း သူကျတော့” “ကိုယ့်ညီမလေးတွေ မကြည့်ရဲမှာဆိုးလို့ပါနော် ဘာလို့မပြရဲရမှာလဲ” “ကြည့်ရဲသားပဲ ညီမလေးကြည့်မယ်ပြ” ဆိုပြီးပုဆိုးကိုဆွဲချွတ်ရော။ ကျွန်တော်ကလဲ ထိုင်လျှက်ဆိုတော့ ကျွတ်မသွားဘူးဗျာ ။ “ကိုကြီးနော် ညီမလေးကျတော့ပြောပြီး ပြမလားမပြဘူးလား မျပရင္ကိုႀကီးကိုမေခၚေတာ႔ဘူး” “ကဲပါကွာ ကဲပြမယ်”ဆိုပြီး မတ်တပ်ထ ပြီးတော့ပြေနေတဲ့ပုဆိုးကိုချွတ်ချလိုက်တော့တယ်။ “ကဲရပြီလား မိသူဇာ”လို့မေးပြီး ကိုယ့်ဟာကိုကိုယ်လက်နဲ့ ကာထားရတယ် ငပဲကထောင်နေတာကိုး။ “လက်ဖယ်လေ ကိုကြီးကလဲ” ဆိုပြီး လက်ကိုအတင်လာဖယ်တော့ ထောင်နေတဲ့ငပဲကိုတွေ့သွားရော။ “သူများသားဖီးတက်နေတယ်လေး ဘာလေးနဲ့ သူကျတော့ ကိုယ့်ညီမဟာကြည့်ပြီး စိတ်တွေထနေတယ်မဟုတ်လား” “ငါစိတ္ထေပမယ္႔ ႀကည္႔ပဲႀကည္႔ေနတာပါ ညီမေလးရာ” “ဟွန် မကြည့်လို့ ဘာလုပ်ချင်သေးလို့တုန်း” “ကိုကြီးက မိန်းခလေးဟာကိုခုမှသေသေချာချာမြင်ဖူးတာဟ သူငယ်ချင်းတွေလုပ်ကြည့်ဆိုလို့သာ လုပ်ကြည့်တာ သေချာမကြည့်လိုက်ရဘူးဟ”

မှတ်ချက် – အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်စာပေဆိုသည်မှာ မိသားစု မောင်နှမ သွေးသားရင်း အချင်းချင်း လိင်းဆက်ဆံသော အကြောင်းအရာကို စိတ်ကူးပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မကြိုက် မနှစ်သက်ပါက မဖတ်ရှုပဲ ကျော်သွားပေးပါ။ ယခုဝတ္ထုမှာ စာပေသဘော ရေးသားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လိုက်လံအတုယူ ပြုလုပ်ခြင်းများ မပြုလုပ်ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။

ကျွန်တော့်နာမည်က လင်းသူ ။ အသက်က ၃၀။ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ သုံးယောက်ရှိသည့်အနက် ကျွန်တော်က အကြီးဆုံးပါ။ ညီမလေးက သီတာ ၂၆ နှစ်။ ညီလေးက စည်သူ ၂၀ နှစ်။ မိဘနှစ်ပါးက မရှိကြတော့ ကျနော်ကပဲ အစ်ကိုကြီးအဖရာ ဆိုသလို မိဘများရှိစဉ်က အလုပ်ကို ဆက်လက်ဦးစီးခဲ့တယ်။

ကျနော်က လူပျိုဗျ လီးကတော့ အိုနေပါပြီ။ ရံဖန်ရံခါ အပြင်မှာ ကွန်ဒုံးစွပ်ပြီး ကြေးစားများဆီ သွားပြီး ပျော်ပါးတတ်ပါတယ်။ ဒီညီလေးနဲ့ ညီမလေးကိုငဲ့ပြီး အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ပါ။ ညီမလေးကလည်း ကျနော့်လိုပဲ အစ်ကိုနဲ့ မောင်လေးကိုငဲ့ပြီး အိမ်ထောင်မပြုပါ။ ညီလေးကတော့ ကျောင်းပြီးထားတာ မကြာသေးပါဘူး။

ကျွန်တော်ဆယ်တန်းအောင်တယ် ဗျ နယ်မှာပဲအောင်တာပါ..ဆ.ယ်တန်းအော င်တော့ ရန်ကုန် မှာ ကျောင်းတက်ခွင့်လေးရတယ် ….. မေဂျာက ကျောက်တွေအကြောင်းသင်တာပေါ့ဗျာ..ကျွန်နော်က ကျောက်တွေအကြောင်း အဲ့လောက်စိတ်မဝင်စားဘူးဗျာ…တကယ်တန်း မိန်းမတွေ အကြောင်းသင်ရတဲ့ ဘာသာတွေဘာတွေရှိရင် ကောင်းမယ်လို့ စဉ်းစားဖူးတယ်…ကျွန်နော်က ဆော်ဖြောင့်ဖြောင့်လေး မြင်လိုက်ရရင် ဘယ်လို မှ မကြည့်ပဲ မနေနိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်လေ … ရှင်းရှင်းပြောရင်ဘူးတယ်ဗျာ …ယောင်္ကျားဆိုတော့ ဘူးချင်ဘူးမယ် …မဘူးရင်တော့ ထူးနေပီဗျာ… ထားလိုက်ပါတော့ အဲ့ဒါက ကျွန်နော် စိတ်အကြောင်းပြောတာပါ ..ဇာတ်လမ်းလေး ပြန်စလိုက်ဦးမယ်.. ဒီလိုနဲ့ ကျွန်နော်ကျောင်းတော်ကြီးကိုရောက်လာခဲ့တယ် …ရောက်စကတော့ အူလည်လည်ပေါ့ဗျာ ..ဘယ်မှမသွားမလာတက်သေးတာကိုပြောတာပါ..

ဟိုဘက်ကိစ္စမှာတော့ လေ့လာထားတာတေမွ ျားတော့ မခေဘူးကွန်တော် အဲဒီဘာသာကို ပထမ ဆုံး တက် ခွင့် ၇အောင် ကျွန်တော်တို ကျောင်းသားတွေ က လမ်းလျှောက်ရတယ်ဗျ…….အဲဒီနေ့ ကပေါ့ ကျွန်တော်ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို တွေခဲ့တယ်…..ကောင်မလေးတွေကတော့ အများကြီးပါ …အဲ့ဒီအများကြီးထဲက မှ တစ်ယောက်သောသူကိုပြောတာပါ … သူနာမည်ကနှင်းအိဖြူတဲ့(အမည်လွဲပေါ)့… ကျွန်တော်က (ကူး)း လို့ခေါ်တယ်ဗျ… သူ တော့ မသိလောက်ဘူးပေါ..ကျွန်နော့် စိတ်ထဲက နေချစ်စနိုးနဲ့ ခေါ်တဲ့နာမည်ပါ… ကျွန်နော် သူ့ ကို မြင်မြင်ချင်းပဲ စိတ်ဝင်စားသွားတယ် ဒါနဲ့ သူ့အကြောင်းတွေ လိုက်စုံစမ်းတယ် ..ဟုတ်တယ်လေ ..ေ.ကာင်မလေးတစ်ယောက်ကိုလိုက်တော့မယ်ဆို သူရဲ့ အကြောင်းကို အရင်စုံစမ်းထားရမယ်လေ…တစ်ချို့ က အဲ့လိုမဟုတ်ဘူးဗျ…ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့ကောင်းမလေး ကိုအရင်ခင်အောင်လုပ်ကြတယ် ..ပီးတော့ ခင်သွားပီဆိုရင်သူ့အကြောင်းတွေမေးတယ် … အဲ့လိုဇာတ်လမ်းခင်းကြတာ ကျွန်နော် တက်ကနစ် က တော့ ကောင်မလေး အကြောင်းကို အရင်စုံစမ်းမယ် …

တက္ကစီ တစ်စီး လမ်းဘေး သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ရပ်ထားသည် ။ ကားပေါ်တွင်တော့ တက္ကစီ ဒရိုင်ဘာနှင့် နောက်ခန်းတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားထားသော အမျိုးသား တစ်ဦး ။ နာရီ ကြည့်လိုက်တော့ ခုနှစ်နာရီခွဲသာသာရှိသေးသည် ။ ကားဘက်မှန်ထဲ ကို ခနခန လှမ်းလှမ်းကြည့်နေမိသည် ။ မကြာပါ …. အဖြူအစိမ်းဝတ်စုံလေးနဲ့ ခြင်းတောင်းလေးဆွဲလာသော ဆရာမ တစ်ယောက် ဖြတ်လျောက်လာသည် ။ ဆရာမ က ကားတံခါးနားအရောက် ခြေအစုံ ရပ်တန့်သွားကာ ဘေးဘီသို့ တစ်ချက် ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ပီး ကားတံခါးလေး ဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည် ။

“မောင် ….စောင့်နေတာ ကြာပီလား “ “မကြာသေးပါဘူး အခုလေးတင်ပဲ ရောက်တာ ကျောင်းကို ခွင့်တိုင်လာခဲ့တယ်မလား “ “ဟုတ် တိုင်ခဲ့တယ် တခြားလူတွေ တစ်ခုခု ထင်မှာစိုးလို့ ကျောင်းဝတ်စုံနဲ့ပဲ ထွက်လာတာ “ “ကားဆရာ … — လိပ်စာ ကိုမောင်းပေးပါ “ ကားလေး ဘီးစလိမ့်သွားသည် ။ ကားဆရာကတော့ ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နှင့် မောင်းနှင်နေလေသည် ။ ခြံဝင်းလေးနှင့် နှစ်ထပ်တိုက်အိမ်လေး ရှေ့မှာ ကားရပ်သွားသည် ။ “ကျွန်နော် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ့မယ် ဖုန်းဆက်တဲ့ အချိန် လာခေါ်ပေးပါ“ လက်ထဲမှာ တစ်သောင်းတန် သုံးရွတ် ထုတ်ပေးလိုက်သည် ။ “အပြန်လာခေါ်ခပါ ယူသွားလိုက်ပါ ဆက်ဆက် လာခေါ်ပေးပါ “ “စိတ်ချပါဆရာ ဖုန်းသာဆက်လိုက် “ အိမ်လေးထဲသို့ နှစ်ယောက်သား ဝင်လာလိုက်သည် ။ အိမ်တခါးကို သေချာစွာ ပြန်ပိတ်လိုက်ပီး နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ခါး တစ်ယောက်ဖက်ကာ တက်လာခဲ့ကြလေသည် ။

တိုက်ခန်း တံခါးဝကိုရောက်တော့ ဖွင့်လျှက်မို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းမ ဖိနပ်တစ်ရံ တွေ့တာနဲ့ ဧည့်သည်ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းမိတယ်။ ဝင်လိုက်တော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှလဲ မတွေ့ရ နောက် ကိုသိန်းအောင် အခန်းက အသံကြားနေရသည်။ အကျယ်ကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ ပုံမှန်ထက်တော့ပိုသည်။ သုံးထပ်သားအခန်းဖွဲ့မို့ ကြားလိုက်ရသသည်။ “ နင်ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ ဒါတော့ပေးလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါအရင်း ပြန်ထည့်ရမှာပါ သိန်းအောင်ရယ် ငါတစ်ကယ် ဒုက္ခရောက်နေပြီ ငါသဘက်ခါ မပေးနိုင်ရင် တရားစွဲတော့မှာ လုပ်ပါဟယ် နင်ငါ့ကို ဆယ်သိန်းပဲချေးရမှာ နင့်ဆီမှာ အစိတ်တောင် ကျန်နေသေးတာကို… ” ဒါဟိုဘက်လမ်းက မအေးမိအသံပဲ ဘာတွေဖြစ်နေကြလဲတောမသိ အသံမပေးတော့ပဲ ဆက်နားထောင်လိုက်မိသည်။

“ အေး..ငါသဘက်ခါ မပေးလို့မရတော့ဘူး သိန်းအောင် နင့်ဆီကပဲ ဆွဲရမှာပဲ သိန်းအောင် နင်ဒီမှာကြည့်စမ်းဟာ ” “ မိအေး နင်ဘာလုပ်တာလဲ ” သိန်းအောင်ရဲ့တုန်တုန်ရီရီအော်သံကြောင့် တင်တင် အခန်းတံခါးရှိတဲ့အပေါက်ကို တိုးကြည့်လိုက်တော့ မြင်ရတာက တင်တင့်ကို မှင်သက်မိစေသည်။ မအေးမိက ကိုသိန်းအောင် ထိုင်နေတဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ထမိန်ကွင်းလုံးကြီးနဲ့ နောက်ပြီး တီရှပ်ကို ခေါင်းကချွတ်နေသည်။ ပါးစပ်ကလဲ “ သိန်းအောင် ငါနင့်ဆီက ယူထားတာဟုတ်တယ် အေး.ငါပြန်ဆပ်မှာ အခု ဆက်တိုက်ရှုံးနေလို့ အတိုးမပေးနိုင်တာ ငါ့ကို မတင်စီးနဲ့ ငါဖာသည်လဲမဟုတ်ဘူး..” “ ဟဲ့ အေးမိ နင်သွားနော် သွားတော့…မဟုတ်တာ မလုပ်နဲ့ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေဟာကို….. ” “ သိန်းအောင် နင် အောင်အောင့်ကို အားနာနေတာမလား…အောင်အောင်လဲ သေတာ တစ်နှစ်ကျော်လို့ နှစ်နှစ်တောင်ရှိတော့မယ် ” ကိုသိန်းအောင် ဘယ်လောက်တားတား မအေးမိကတော့ ဘရာကိုပါ ချွတ်လိုက်ပြီ၊ အပြင်ကနေ ကြည့်ရတာ ရင်တုန်စရာပဲ၊ တင်တင် လူလာလားလို့ အဝင်တံခါးကိုလဲ ကြည့်ရသေးသည်။

ဖိုးတုတ်က မနီကို လုလင်ပြန်ချိန်အကြောင်း ရှင်းပြနေ၏။ လူငယ်သလောက် ဗဟုသုတကြွယ်သော ဖိုးတုတ်ကို မနီ အံ့သြနေသည်။ သူမပင် ဒီဝေါဟာရတွေ မသိတော့။ ငယ်ငယ်ကတော့ ကြားဖူးသလိုရှိ၏။ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်းတော့ မသိ။ ဖိုးတုတ်က ဆက်ပြောသည်။

“ ရှေးမြန်မာမင်းတွေ လက်ထက်က တောက လူပျို ကာလသားတွေဟာ နေပြည်တော်ကြီးနဲ့ဝေးတော့ ရွှေဗဟိုရ် စည်သံတွေ မကြားရဘူးပေါ့ မမရာ။ ဒီတော့ ရွာလည်ရင် အခုလို ရွှေဗဟိုရ်ကြက်တွန်သံနဲ့ လည်ကြရတာတဲ့ ”

“ ရွာလည်တယ်ဆိုတာက ဘာလဲဟင် ”

မနီက တကယ်ပင်မသိ၍ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

“ ရွာလည်တယ်ဆိုတာ လူပျိုကာလသားတွေက အပျိုကညာမယ်တွေဆီ ပိုးဖို့ပန်းဖို့ လည်ပတ်သွားလာတာကို ပြောတာ။ အိမ်ထောင်ဖက်ရွေးဖို့ ရည်စားရှာတာလေ။ သူတို့ လူပျိုလှည့်တဲ့ အချိန်က ကြက်ဦးတွန်ချိန်၊ ည (၇) နာရီ လောက်ပေ့ါ။ သူတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောရအောင် အဖိုးကြီး အဖွားကြီးတွေက အိပ်ယာဝင်ပေးကြတယ်။ အဲဒါကိုတော့ သက်ကြီးခေါင်းချချိန်လို့ ခေါ်တယ်။ ပိုးကြပန်းကြ စကားထာဝှက်ကြ ပန်းပေးကြ အထာပြကြနဲ့ ည (၁၀) နာရီလောက်ရှိတော့ ကာလသားတွေ ပြန်ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်ကိုတော့ လုလင်ပြန်ချိန်လို့ခေါ်တယ် ”

“….အေး… ဟုတ်တယ်….. ငါလည်း ကြားဖူးတယ်…..။ စောက်ခေါင်းနက်တဲ့ မိန်းမကို ခေါင်းအုံးခုပြီး လုပ်မှအားရဆိုဘဲ….။ ခါးအောက် ခေါင်းအုံးခုလိုက်တော့ သားအိမ်ဝက မြင့်တက်လာပြီး လီးထိပ်နဲ့ ဆောင့်မိတော့ ပိုကောင်းဆိုဘဲကွ….”

တူးတူးက သူကြားဖူးသမျှကို အားပါးတရ ပြောနေစဉ် အောင်ထွန်းက…

“….ခေါင်းအုံးခုလိုးတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ……။ မိန်းမတစ်ယောက် စောက်ခေါင်းနက်မနက် ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ…..။ သူ့ထမီလှန်ပြီး လက်နဲ့ ထိုးကြည့်ရမှာလား…”

“…..နင့်..အမေကလွှားမှဘဲ….။ လက်နဲ့ထိုးကြည့်လို့ ရမလားဟ….။ ပါးကျိုး ထောင်ကျသွားမှာပေါ့……။ခွီးစ်တဲ့မှာဘဲ…. တုံးလိုက်တာ….”

တူးတူးက အောင်ထွန်းကို ကလော်တုတ်လိုက်သည်။

“…..ဒါဖြင့်ရင်…. စောက်ခေါင်းနက်မနက်သိဘို့ ပြောလေကွာ…”

အောင်ထွန်းက သူ့အမေကို ထိပါးပြီး ပြောလာသော တူးတူးကို မကျေမနပ်သံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“…..ပြောလိမ့်မပေါ့ကွာ… မင်းကိုက လောနေတဲ့ဥစ္စာ “

ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နားထောင်နေသော စိုးလွင်က ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။

“….ငါဖတ်ဖူးတဲ့ ကာမသျှတ္တရ စာအုပ်ထဲမှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်ပေါ့လေ…. ဖင်ကောက်တဲ့မိန်းမဟာ… စောက်ခေါင်းနက်သတဲ့ကွ…… သာမာန်ကို မဟုတ်ဘဲ… သိသိသာသာကောက်တဲ့ မိန်းမပေါ့ကွာ…”

“…..အော်…. အေး.. အေး… ရွာတောင်ပိုင်းက ပဲပြုတ်သည် မရင်မိ လိုပေါ့နော်..”

`ခွေးတွေ.. ရှင်တို့ … ခွေးတွေ သိလား´

အငုံ ငယ်သံပါအောင် ကြုံးအော်ပစ်လိုက်သော အသံလေးက တိုက်ကြီးအတွင်း ဗုံးပေါက်ကွဲသလို မြည်ဟီးသွားလေသည်။

အငုံရဲ့မေမေ ပွင့်က ခပ်ဝေးဝေးရောက်နေသော ထမီကို ကယောင်ကတမ်း ဆွဲယူပြီး ခြေမှစွပ်ဝတ်ကာ၊ ပြေကျနေသော ဆံပင်ကို ကပိုကရို ထုံးဖွဲ့သည်။ နို့နှစ်လုံးအပေါ်သို့ အလိပ်လိုက်လေး တက်နေသော ဘရာစီယာကို အတင်းဆွဲချပြီး အုံကြီးထွားကြိုင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖုံးဖိကာကွယ်သည်။

ဦးဦးသံဒိုင်က ပုဆိုးကို ကောက်ဝတ်ပြီး တံခါးဝသို့ သုတ်ခြေတင်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။

`လူယုတ်မာကြီး.. ရှင်ပြဿနာတက်သွားချင်လား.. ထိုင်စမ်း.. ဘယ်မှမသွားနဲ့´

ခြောက်ပေးနီးပါးထွားကြိုင်းသော ကိုသံဒိုင်က (၁၆) နှစ်သမီးလေး အငုံ၏ အဆိုကို လေးစာရိုကျိုးစွာ လိုက်နာရှာသည်။

`အကုန်.. စောက်ရှက်ကွဲကုန်မယ်´

အငုံက နာဇီဟစ်တလာမျက်နှာဖြင့် ဟိန်းဟောက်သည်။ ပွင့်က ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေရှာသည်။

`ကြည့်ပါဦးရှင်.. ဒါ.. ဧည့်ခန်းရှင့်.. ဧည့်ခန်း..။ ကျမဒက်ဒီ.. ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံတွေ့ဆုံတဲ့.. မင်္ဂလာရှိတဲ့ ဧည့်ခန်း သိကြရဲ့လား´