ရေပိုက်ပြင်တဲ့ ကိုကို
သမီးဈေးသွားလိုက်ဦးမယ်နော် “” အေး အေး သမီး ဘယ်လောက်တောင်ကြာမှာလဲ “” ကြာမယ်ထင်တယ်အမေ ဆိုင်စောင့်ပေးရမယ်ထင်တယ် သွားပြီနော်အမေ့ “မိထားက ကိုယ့်အကြံနှင့်ကိုယ် ခပ်သွက်သွက် ထွက်လာခဲ့သည်။ အခုတလော အမေပုံမှန်မဟုတ်။ အဖေကလည်း ဒီတစ်ခေါက်ခရီးထွက်တာ ကြာနေသည်မဟုတ်လား။အမေ့အသက်က ၃၅ နှစ်သာဆိုသည်။ အသားဖြူသည်မို့ လှသည်။ နှုတ်ခမ်းပါးသည်။ မျက်ဝန်းညိုကြီးများဖြင့် အင်မတန်လှသည်။
တင်သားစိုင်ကြီးတွေက အိဝိုင်းနေသေးသည်။ ခါးကလည်းသွယ်သွယ်။ နို့တွေကလည်း စူဖြိုးလှသဖြင့် အဖေ့သူငယ်ချင်းများ တံတွေးမြိုချကြသည်ကို မိထားမြင်ဖူးသည်။သို့သော် အမေထိန်းသိမ်းခဲ့သည်သာ။ယခုတော့ အမေ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သတိထားမိသည်။မိထား ဈေးမသွားဘဲ အိမ်ထဲပြန်ဝင်ကာ ချောင်တစ်ခုထဲ ဝင်ပုန်းနေလိုက်တော့သည်။ သေချာအောင် စောင့်ကြည့်ရပေမည်။နာရီဝက်ခန့်ကြာသွားသည်။ မထူးခြား။ မိထားမနေနိုင်တော့။ အိမ်ထဲသို့ အသံမထွက်အောင် ဖွနင်း၍ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။” အင်းးးး အင်းးးး အင်းးး”မိထား ရုတ်တရပ် ကြားလိုက်ရသည့် အသံကြောင့် အမေ့အခန်းထဲသို့ တဖက်အခန်း နံရံပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အမေ ဘာလုပ်နေပါလိမ့်။အမေ့ကိုမြင်သောအခါ မိထားမျက်လုံးပြူးသွားသည်။အမေ့တွင် အဝတ်မရှိတော့ ။ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေတော့သည်။
မျက်လုံးကိုမိတ်ထားကာ လက်တစ်ဖက်က နို့ကို ပွတ်ချေလျှက် ကျန်တစ်ဖက်က ပေါင်ကြားရှိ အဖုတ်ကို ပွတ်နေသည်ကိုမြင်ရ၍ မိထား ကြောင်ကြည့်နေမိတော့သည်။ အဖေပြန်ရောက်တာ နောက်ကျသဖြင့် တောင့်တလွန်း၍ စိတ်ဖြေနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။ ထိုသို့စိတ်ဖြေနေသည်ကို မမြင်ဖူးသဖြင့် ဆက်ကြည့်လို၍ ဆက်ကြည့်နေမိတော့သည်။အမေ အရှိန်တက်လာဟန်တူသည်။ လက်ကို ခပ်သွက်သွက် ပွတ်ကာ တအင်းအင်းနှင့် ကော့ထိုးလာလေသည်။ထိုအချိန်တွင်” အိမ်ရှင်တို့ အိမ်ရှင်တို့ “ထူးမိမလိုဖြစ်ပြီးမှ ငြိမ်နေလိုက်ရသည်။