မနိုင်စိန် ကောင်မလေးများ
ဆရာ့အမည်မှာ ဦးစိုးဝင်းဖြစ်သည်။ ဆရာက အသက်အတော်ရမှ အိမ်ထောင်ကျသည်။ အိမ်ထောင်ကျရသည့် အကြောင်းကလည်း တော်တော်ရယ်စရာ ကောင်းသလို ဖြစ်နေသည်။ ဆရာက အလွန်ရိုး အလွန်အေးသည့်လူ ဖြစ်သည်။ တနေ့၌ သူ၏ ကျောင်းသို့ ကျောင်းဆရာမတစ်ဦးပြောင်းလာသည်။ ဆရာမမှာလည်း အပျိုကြီးဖြစ်သည်။ ဆရာမ၏ အမည်မှ မြမြလှိုင်ဖြစ်သည်။ သူမကတော့ မြမြဟုသာ ခေါ်စေသည်။ ဆရာကလည်း လူပျိုကြီး ဆရာမကလည်း အပျိုကြီးဖြစ်သမို့ အားလုံးက ဆုံတိုင်း ဝိုင်းလော်ကြသည်။ အလော်ကောင်း၍လားမသိ။ နောက်ဆုံးတော့ ထိုဆရာလူပျိုကြီးနဲ့ ဆရာမအပျိုကြီးတို့ ညားသွားကြလေသည်။ ညားကြပြီးသည့်နောက် ကျောင်းနဲ့နီးသည့် ကျောင်းမှ ပေးထားသော တန်းရားတွင် မနေတော့ဘဲ အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ငှါးနေကြသည်။ ညရောက်တိုင်း ဦးစိုးက မြမြကို ဘွတ်သည်။ သို့သော်လည်း မြမြမှာ ဘာခံစားမွုမှ မရှိဘဲ သူကသာ ဖီးလ်အသားလွတ်တက်ကာ ပြီးရသည်။ တစ်ချီပြီး၍ နောက်တစ်ချီ ထပ်ဆွဲမည်လုပ်တော့ မြမြက ဘေးကို မျက်နှာလွဲ၍ အိပ်နေပြီ။ ဦးစိုးမှာ အောင်တောင့်တောင့်နဲ့ ကျန်ကျန်နေရသည်။ ဦးစိုးသာမဟုတ် မြမြလည်း သည်လူကြီးကို ဘာဖီးလ်မှ မလာဘဲ ရှိသည်။ “မင်း တကယ်ပဲ လင်စိတ် သားစိတ် ကုန်နေတာလားကွာ” “မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျမကြိုးစားပြီး ခံပေးနေတာပဲ၊ ကျမကိုယ်တိုင်လည်း ဖီးလ်လာအောင် ကြိုးစားတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ မသိဘူး၊ ဘယ်လိုမှ ခံစားလို့မရဘူး” “ဟူး” ဤသို့ တယောက် လိုးသော်လည်း တယောက်က အေးစက်စက်တုန့်ပြန်သောအခါ သူတို့ လင်မယားက တယောက်နဲ့ တယောက် မလိုးဖြစ်တော့ဘဲ နေရင်း နောက်တော့ အခန်းပါ ခွဲအိပ်လိုက်ကြသည်။ ကြာလာတော့ အချို့မိဘများက သူတို့ထံတွင် ကလေးများလာထားသည်။ ရှစ်တန်းက အရေးကြီးသည်ဆိုသဖြင့် သူတို့ကလေးတွေ စာမေးပွဲ မအောင်မှာ စိုးကာ ကလေးများလာထားကြသည်။