Comic Blog

ပပက ခုမှကျောင်းပြီးကာစ အလုပ်သင်ဆရာဝန်မလေး..နာမည်အရင်းက ပပသွင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အများက ပပဟုပဲ ခေါ်ကြသည်။ အမေဖြစ်သူ မုဆိုးမ ဒေါ်အေးကြိုင်နှင့်အတူ ညီမငယ်နှစ်ယောက်ဖြစ်သူ ဝင်းဝင်းနဲ့ လင်းလင်းတို့ မိန်းမသား လေးယောက်သာရှိသည်။ ဒေါ်အေးကြိင်က မုဆိုးမဆိုပေမယ့် လင်ယောက်ျားမဆုံးခင်ကချန်ခဲ့သော စည်းစိမ်များကို အရင်းနှီးပြုပြီး စိန်ရွှေရတနာဆိုင်ဖွင့်ထားသဖြင့် နောက်အိမ်ထောင်မပြုဘဲ သမီးသုံးယောက်စလုံးကို တင့်တောင့်တင့်တယ်ထားနိုင်သည်။ ဒေါ်အေးကြိုင်က အရွယ်တင်သလို လှလည်းလှသည်။ အားကစားလိုက်စားတော့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က အလတ်ကြီးကျန်သေးသည်။ ရတနာလောကထဲတွင် စိုးမြတ်သူဇာဟု နာမည်ကြီးသည်။ ဒေါ်အေးကြိုင်ကတော့ စီးပွားရေးနဲ့ သမီးသုံးယောက်ရှေ့ရေးကိုသာ အာရုံစိုက်သူဖြစ်သည်။ ခုလည်း သမီးကြီးပပ ကျောင်းပြီးလို့ ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံတစ်ခုမှာ အလုပ်သင်အနေနဲ့ စဆင်းရသည်။ ပပတို့ ညီအစ်မသုံးယောက်စလုံးကလည်း အမေအတိုင်းပဲ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး လုံးကြီးပေါက်လှလေးတွေဖြစ်သည်။ ပပကတော့ သမီးအကြီးပီပီ မျက်နာတည်သလို ဆရာဝန်လောင်းဆိုတဲ့ ပညာမာနရှိသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ အိချောပိုလိုမျိုး မျက်နှာကျကတော့ မင်းသမီးဝတ်မှုံရွှေရည်လိုမျိုး ချောမောလှပသည်။

ပပ အလုပ်စဝင်ပြီး သုံးလလောက်နေတော့ တစ်မိသားစုလုံး မြို့ထဲကတိုက်ခန်းကိုရောင်းပြီး အင်းစိန် ဖော့ကန်ဘက်တွင် လုံးချင်းအိမ်လေးတစ်လုံးဝယ်ကာ ပြောင်းနေကြသည်။ မြို့ထဲနှင့်အနည်းငယ်အလှမ်းဝေးပေမယ့် ဒေါ်အေးကြိင်ကအေးဆေးနေချင်သောကြောင့် ပြောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျမအမည်က အိအိစိုးပါ၊ အသက်က ၂၅ရှိပြီးအိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက်ပါ။ အိမ်ထောင်နဲ့ဆိုပေမဲ့ အမြဲထန်နေတဲ့စော်လေးပါ။ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုလင်းခန့် ခရီးထွက်သွားတာနဲ့ ကျမ ဦးနေအောင်ကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက် တယ်။ ဦးနေအောင်ရောက်မလာခင် အဝတ်ဗလာချွတ်ပြီး ရေးချိုးခန်းထဲရေချိုးလိုက်တယ်။ ဆပ်ပြာမြုပ်တွေနဲ့ ကျမနို့တွေကိုပွတ်သပ်နေတုန်း ဦးနေအောင်ရောက်လာတယ်။ ဦးနေ‌အောင်နဲ့ကျမ ကိုလင်းခန့် ကွယ်ရာဖောက်ပြန်နေကြတာလေ။ ဆပ်ပြာမြုပ်နဲ့အမွှေးဆီတွေကို သုံးပြီး ကျမစောက်ဖုတ်ကို သန့်ရှင်းပေးလိုက်တယ်။ ဦးနေအောင် ဧည့်ခန်းထဲ ထိုင်စောင့်နေလောက်ပြီ။ တဘက်နဲ့ ရေစိုနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသုတ်ရင်း ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာလိုက်တယ်။ အခန်းဝမှာ ဦးနေအောင်က ကျမခန္ဓာကိုယ်ကို အရောင်တလက်လက်ထနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတော့ ရှက်လို့ဖင်တွန့်သွားတယ်။ ဦးနေအောင် သူ့အဝတ်တွေကို အလျင်စလို ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျမလည်း လက်ထဲက တဘက်ကိုချလိုက်ပြီး ဦးနေအောင်ဆီလျှောက်လာလိုက်တယ်။ ဦးနေအောင်ရဲ့လီးတန်မဲကြီး မတ်ထောင်နေတာကို တွေ့နေရတယ်။ ကျမလက်နဲ့ဦးနေအောင်လီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဂွင်းထုပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လီးတန်မဲကြီးကို စုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ”အိုး ကောင်းလိုက်တာရှင်” ၁၅မိနစ်လောက် လျှာနဲ့ယက်လိုက် တပြွတ်ပြွတ်ဆွဲစုပ်လိုက် လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဦးနေအောင်ကို ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ခိုင်းပြီး ကျမစောက်ဖုတ်ဝကို လီးတေ့ပြီးဆောင့်လိုက်တယ်။

ကျနော့ နံမည်က နေလင်း၊ အဖေက ကျနော်၅နှစ်သားကတည်းက ဆုံးသွားလို့ အမေတစ်ခုသားတစ်ခုပေါ့ဗျာ။ မိခင်မုဆိုးမကြီးကပဲ ကျနော်၈တန်းရောက်အောင် ကျောင်းထားပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျနော် ၈တန်းဖြေပီးတာနဲ့ မိခင်က ရပ်ကွက်ဈေးမှာ ကုန်စိမ်းရောင်းပြီး ရှာကျွေးနေတာ မကြည့်ရက်တာနဲ့ ကျောင်းထွက်ပြီး ရပ်ကွက်ထဲက ပန်းရံဆရာတစ်ယောက်ဆီမှာ အလုပ်သင်နဲ့ ဝင်လုပ်ခဲ့တာ ခုဆို သံလျက်ကိုင်အဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ။ အတွေးထဲ နစ်မြောနေတုန်း “သားနေလင်း”..”ဗျာ အမေ ဘာပြောမလို့လည်း သားအိပ်တော့မလို့ မနက်အလုပ်ဆင်းရအုံးမှာ အမေရယ်”..”ခဏလေးပါ သားရယ်” ..ကျနော် အိပ်ယာကလူးလဲထလိုက်ပြီး အမေ့ပါးနှစ်ဖက်ကို ဖျစ်ညစ်လိုက်ရင်း “ပြောအမေ” “အသက်ပဲ ၃၀ ရှိနေပြီ ကလေးလုပ်မနေနဲ့” “ဒီလို သားရေ ဟိုဘက်ရပ်ကွက်က ဒေါ်သက်သက်ခိုင်ကို သိတယ်မလား” “သိတယ်လေ အိမ်အပေါင်ဆိုင်လေးဖွင့်ထားတဲ့ ဒေါ်သက်သက်ခိုင်လေ ဘာဖြစ်လို့လည်း အမေ” “မနေ့က အမေနဲ့ဈေးထဲမှာတွေ့တယ် သားအကြောင်းကိုမေးနေတယ်..သူ့သမီး မီမီကိုနဲ့ လက်ထပ်ပေးချင်လို့တဲ့လေ သားသဘောကို အမေ တီးခေါက်ကြည့်တာပါ ဘယ်လိုသဘောရလဲ ဟင်” “ကျနော် တချက်တွေဝေသွားပြီး ဖြစ်ပါ့မလား အမေရယ် ကောင်မလေးက သားထက် ၄နှစ်လောက်ငယ်တယ် ပြီးတော့ ကောင်မလေးက ခပ်ဆိုးဆိုးလေး သားတို့ထက် ပိုက်ဆံလည်းပိုရှိပါတယ် ဖြစ်ပါ့မလား အမေရယ် ဟူးးး” “အိမ်ထောင်ကျသွားရင်တော့ ဆိုးတာလေးတွေ ပျောက်သွားမှာ သားရယ်နော်” “မသိတော့ဘူး အမေရယ် အမေ့သဘောပဲဗျာ သားအိပ်ပြီဆိုပြီး” ကျနော်အိပ်ယာပေါ် လှဲချလိုက်ပြီးချိန်တွင် “အမေ စီစဉ်လိုက်တော့မယ် သားရေ” “အမေ ကြိုက်တာသာလုပ်တော့ အိပ်ပြီ အိပ်ပြီ”။

လွန်ခဲ့သော ၁၅ရက်ခန့်က ဖြစ်ခဲ့သော ကိစ္စအား ဦးခင်အောင်က မိခင်ဖြစ်သူနဲ့ ဒရိုက်ဗာ ကောင်းမြတ်ကိစ္စအား ဖွင့်ပြောတော့မည်ဟု ထပ်မံ ပြောဆိုလာပြန်သည်။ သူမ ဘက်ကလည်း မိသားစုပြိုကွဲမည့်အရေးကို တွေးကြောက်ပြီး ဖွင့်မပြောဖို့ တောင်းပန်ရင်း တဖြည်းဖြည်း ဦးခင်အောင် လေသံမှာ အကြပ်ကိုင်ချင်သည့် အရိပ်အငွေ့လေးများ ပါလာခဲ့၏။ စကြားကြားချင်း သီရိ တယောက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ မိမိ၏ အဖေ အမေထက် အသက်ကြီးသော သူစိမ်းယောက်ျားအား ၁ပတ် ၁ခါ အလိုး ခံရမည်တဲ့။ သူမအိမ်မှ ခြံစောင့် သက်ကြားရွယ်အို ဦးခင်အောင်အား အော်ဟစ်ပစ်လိုက်သည်။ ”ဘာ ……… ရိုင်းလှ ချည်လား ……… အဘစံ ….. ကိုယ့် မြေး ….. အရွယ်ကို ….. ပြီးတော့ …. သီရိက ….. မိန်းမပဲ ယူမှာ …… မှတ်ထား ” ” အင်းလေ …… ဒါဆိုလည်း …… ညနေ ဆရာ ပြန်လာရင် …… ဖွင့် ပြောလိုက်ရုံပေါ့ ” ဦးခင်အောင် ပြောပြီးသည်နှင့် သီရိအနားမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။ နေ့လည်စာလည်း စားမရ အချစ်တော် ဝေဝေ ဖုန်းဆက်တော့လည်း မကိုင်ချင်တော့ မိသားစု မပြိုကွဲဖို့ သူမပေါ် မူတည်နေ၏။ သူမသာ ဦးခင်အောင် တောင်းဆိုတာကို မလိုက်လျောလျှင် ညနေရောက်လျှင် ပျော်ရွှင်ဖွယ် မိသားစုလေး ပြိုကွဲ တော့မည်။

ဒီနေ့အစောကြီး လင်တော်မောင် အလုပ်ထွက်သွားသဖြင့် နှင်းနှင်းခိုင်တစ်ယောက် ချစ်ရသောမောင်နဲ့ တွေ့ဖို့ တက်ကြွစွာ အလှတွေပြင်နေသည်။ Revlon နုတ်ခမ်းနီ ရဲရဲလေးအား အပီး သတ် ဆိုးပြီး နောက် မှန်တင်ခုံပေါ် ပြန်ချလိုက်သည်။ ခပ်ထူထူ နုတ်ခမ်းလေးမှာ နုတ်ခမ်း နီရဲရဲ လေး နှင့် လိုက်ဖက်လွန်းသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မိသည်။ ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်း မျက်နှာလေး နှင့် ထူထူ ထဲထဲ နုတ် ခမ်းလေး မှာ အနီရဲရဲ လေး ဖြင့်လိုက်ဖက်လွန်းနေသည်။ ဖြူစွတ်ဝင်းပ နေတဲ့ အသားအရည်ကြောင့်လည်း နုတ်ခမ်းသား မှာ ပိုမို ပေါ်လွင်နေသည်။ မှန်ထဲမှ မိမိမျက်နှာအား ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ အိုမီဂါ ပုံစံ ဆံပင်သားတို့အား လက်ဖြင့် တစ်ချက်သပ်ချလိုက်ပီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပတ်ထားသော မွှေးပွ တဘက် အဖြူရောင်ကြီးကို ဖြေချလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ် သို့ ပစ်တင်လိုက်သည် ။

တင်းပြည့်စွံ့ကားနေသော ရင်သားတို့ကို လက်ဖြင့် တစ်ချက် ပွတ်သပ်စမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေမှာ မညိုမနီလေးဖြင့် ချွန်ထွက်နေသည်။ ရင်သားအောက်မှ ဗိုက်သားတို့မှာ အနည်းငယ် စူထွက်ချင်သယောင် ဖြစ်နေပေမယ့် နေ့စဉ်ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားသဖြင့် သိပ်မသိသာလှပေ။ ချက်အောက်ရှိ ဆီးခုံနေရာတွင် ပေါက်ကာစ အမွှေးလေးတွေမှာ ရေးတေးတေး။ တစ်ပတ်တစ်ခါ ရိတ်တတ်သော အကျင့်ရှိသဖြင့် သူမရဲ့ ယောနိ တစ်ဝိုက်မှာ ရှင်းလင်းနေလေသည်။ ပေါင်တံနှစ်ခုအား ပူးကပ်ထားသဖြင့် တြိဂံပုံစံလေး ဖြစ်နေသည်။ မှန်ထဲတွင် ဘေးတစ်စောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျစ်လစ် လုံးဝန်းဖြူဖွေးသော တင်သားစိုင်တို့မှာ တင်းတင်းရင်းရင်း ရှိနေသေးသည်။ သူမကိုယ်သူမ သဘောကျစွာ ပြုံးမိလိုက်သည်။ ဖွံ့ ထွားတဲ့ တင်ပါးဆုံကြောင့် ခါးမှာ သေးသိမ်နေသလို ရှိလှသည်။ မိန်းမတွေထဲတွင် အရပ်မြင့်သည်ဟု ပြောရလောက်အောင် သူမအရပ်က ငါးပေငါးရှိနေသည်။

“လုပ်ပြီ…ကြည့်ပါလားလို့..” မိန်းမတစ်ယောက်။ နှာသံအပြည့်နှင့် ချွှဲနွဲ့စွာပြောလိုက်သည့် စကားသံ။ ထိုအသံကိုကြားလိုက်ရသော မေသင်းလွင်တစ်ယောက် ရင်သိမ့်တုန်သွားသည်။ လှမ်းလက်စ ခြေလှမ်းတို့လည်း ရပ်သွားသည်။ အသံတွေကတော့ ဆက် ကြားနေရဆဲ။ “ဟာကွာ..ကဲလာပြီ..မကြိုက်ဘူးသိလား….. ဟင့်.. တကယ်ပါပဲ.. လက်ကလည်းမြန်လိုက်တာ အဟင့်ဟင့်..ဟင့်..” အသက်ပြင်းပြင်းရှူသံများကို ကြားရသည်။ လုံချည် ဒါမှမဟုတ် ထမီဖြန့် ဝတ်လိုက်သည့် အသံလိုလိုလည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ “တွေ့ပြီဆို ဒါပဲစိတ်ကူးနေတာပဲ အို.အမေ့..လက်ကြီးကလဲ..ဟာ..မကိုင်နဲ. ဆို ..ဒါကြောင့်သူနဲ့လာမတွေ့ချင်တာ..သိလား။” ထို့နောက် လှုပ်ရှားသံများ ကြားရပြန်သည်။

မောသံနှင့် အသက်ရှုနေကြသံကိုလည်း ကြားရသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ခပ်အုပ်အုပ်ပြောလိုက်သံ ပေါ်လာသည်။ သဲသဲကွဲကွဲတော့ မေသင်းလွင်မကြားရပါ။ “ဟင့်အင်း..ဟင့်အင်း..မချွတ်ဘူး..အို..အမေ့..ဟင့်..” အမျိုးသမီး၏ ငြင်းပယ်သံသည် တကယ်တော့ နှာတွန်သံဖြစ်နေသည်။ ခပ်အစ်အစ်လည်းရှိရာ အသက်ရှုအောင့်ထားရာမှ ပြောလိုက်ပုံမျိုးဖြစ်သည်။ မေသင်းလွင်သည် အသက်(၁၂)နှစ်ကျော်သာ ရှိသေးသော အပျိုပေါက်ကလေး ဖြစ်သည်။ ကရင်နှင့်ပန်ချာပီကပြားမလေးမို အရပ်မြင့်ကာ ကိုယ်လုံးကလည်း ဖွံ့ထွားနေပြီ။

အရွယ်နှင့်စာလျှင် အတော်လေးဆူဖြိုးတောင့်တင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ကလေးတစ်ယောက်၏ ကိုယ်နေဟန် သွင်ပြင်ကတော့ လုံးလုံးမပျောက်သေး။ စွဲမက်စရာ အပျိုပေါက်မလေးဟု ပြောရပေမည်။ ယခုညနေပိုင်း ရုပ်ပြစာအုပ် ဖတ်ချင်သောကြောင့် သူမနေထိုင်ရာ အိမ်ခြံဝင်းကြီးနှင့်ကပ်လျှက် လမ်းသွယ်လေးတစ်ခုထဲရှိ ကိုရဲနောင်၏ စာအုပ်အငှားဆိုင်သို့ အပျိုပေါက်မလေး ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စာအုပ်ဆိုင် ပုံမှန်ဖွင့်ချိန်က ညနေ(၅)နာရီမှ ည(၉)နာရီအထိ။ ယခု(၄)နာရီကျော်ကျော်သာရှိသေးရာ စောတော့စောသေးသည်။ သို့သော်မေသင်းလွင်က ကိုရဲနောင်ထံတွင် စာအုပ်ငှားနေကျ ဖေါက်သည်ဖြစ်ကာ လူချင်းလည်း အတန်အသင့်ခင်မင်နေသည်မို့ ဆိုင်ဖွင့်ချိန်မဟုတ်သေးသည့်တိုင် စာအုပ်ဝင်ငှား၍ရပေသည်။ ပိတ်ထားသော စာအုပ်ဆိုင်၏တံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်းသို အရောက်တွင် ဆိုင်ခန်းထဲမှ အသံပလံများကို အပျိုပေါက်လေး မေသင်းလွင် ကြားရခြင်းဖြစ်သည်။

ကျမနာမည်က ထားထားကြည်ပါ။ ရင်အုံကြီးကြီး ၊ တင်သားထွားထွား နဲ့ မြင်ရတဲ့သူ ဘဝင်ဆူသွားရစေတဲ့ ကိုယ် လုံးပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပါ။ ကျမအသားအရည်က ဖြူဝင်းစိုပြည်သလို ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း ခပ်တောင့်တောင့်ပါ။ သူများတွေက ပြောကြတာက ကျမကိုယ်ခန္ဓာက ဆူဖြိုးကျစ်လစ်လို့ ဖုထစ်မို့မောက်နေရမယ့် နေရာတွေက ဖုထစ်မို့မောက်လို့ မယ်ဝင်ပြိုင်ရင် ပထမရလောက်တယ်တဲ့။ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားက ပြောရရင်တော့ အရပ်က ၅ပေ ၄လက်မ ရင်က ၃၉ ၊ခါးက ၃၀ ၊ တင်က ၄၀နဲ့ ထွားထွားတောင့်တောင့်ကြီးပေါ့။ ကျမရဲ့ တင်ဆုံအိုးကြီးတွေက ထွားထွားပြည့်ပြည့် တင်းတင်းကားကား ဖြိုးဖြိုးအိအိကြီးတွေပေါ့ရှင်။

ကျမ လမ်းလျှောက်သွားရင် ကျမတင်ဆုံအိုးကြီးတွေ စည်းချက်ညီညီနဲ့ အနိမ့်အမြင့် လှုပ်ရှားနေပုံတွေက မြင်ရသူ ပုရိသတွေရဲ့ စိတ်ထဲ မရိုးမရွ ဖြစ်စေမှာ အမှန်ပေါ့ရှင်။ သူတို့ရဲ့ ရာဂမီး ရမ္မက်တွေကို ပိုပိုပြီး ထကြွစေတာပေါ့။ ကျမရဲ့ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကလည်း ဝိုင်းဝန်းမို့မောက်ပြီး တင်းတင်းရင်းရင်း ဝင်းဝင်းအိအိ အယ်ထွက်နေတာပေါ့ရှင်။ ဒီတော့ ကျမကို မြင်တဲ့သူတိုင်းက စိတ်မထပဲ ခံနိုင်ရိုးလားရှင်။ ကျမ လမ်လျှောက်သွားရင် ကျမကို မိန်မသားအချင်းချင်း အားကျပြီး ကြည့်တဲ့မျက်နှာတွေ၊ စိတ်ထဲမှာ ကာမ မီးတောက် တောက်လောင်ပြီး ကြည့်နေတဲ့ ယောက်ျားတွေရဲ့ မျက်နှာတွေ ၊ ကျမကို ကစ်ချင်ကြတဲ့ ပုရိသတွေရဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ အမြဲကြုံတွေ့နေရတာပေါ့။

ကျနော့အမည်က အောင်ခန့် ဧရာဝတီတိုင်ထဲက မြို့လေးတစ်မြို့ကပေါ့။ ကျနော်ဆယ်တန်းဖြေပြီးတော အလုပ်လုပ်ရန် ရန်ကုန်မြို့သို့ တက်လာပါသည်။ ဦးလေးအိမ်ရောက်တော့ ဦးလေးမိန်းမ မမာလာနဲ့ပဲတွေ့တယ်။ သူ့ယောက်ကျား အညာဘက်မှာ အာလူး ၊ကြက်သွန်သွားတင်တယ်။ ဦးလေးပြန်လာမှ အလုပ်ရှာပြောတယ်။ ခဏနေတော့ ဦးလေးဆီဖုန်းဆက်ပြီး ကျနော်ရောက်နေတဲ့အကြောင်း ပြောတယ် တော်တော်ကြာတယ် ဘာတွေထပ်ပြောလဲတော့ မသိဘူး။ ပြီးမှ ” အောင်ခန့်ရေ နင့်ဦးလေးက အိမ်မှာပဲနေ ဘယ်မှမသွားနဲ့တဲ့ ငါ့နဲ့လောလောဆယ် ဈေးကူရောင်းတဲ့ သူပြန်လာရင် အလုပ်ရှာပေး မယ်တဲ့”။ ”ဟုတ်..မမမာလာ..”ကျနော်က တောကတက်လာတဲ့သူဆိုတော့ ရန်ကုန်အိမ်လေးက ကျနော့အတွက် ကျဉ်းနေသလိုပဲ။ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ ကိုယ်ကအလုပ်လုပ်ချင်တာကို။ ရပ်ကွက်ဆိုင်ဆိုတော့ ဝယ်သူတော့များသား တနေ့တနေ့ ဈေးရောင်းလိုက် အိမ်အလုပ်ကူလုပ်လိုက်နဲ့ ဦးလေးမရောက်ခင် အချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းနေတယ်။

ဦးလေးနဲ့မမာလာ အိမ်ထောင်ကြတာ ၃နှစ်လောက်ရှိပြီဖြစ်ပေမယ့် ကလေးမရကြသေးဘူး။ မမာလာက မွန်စပ်တဲ့သဘောရှိတယ်။ လက်ပြတ် ခါးတိုဝတ်တော့ အသားလည်းဖြူတဲ့သူဆိုတော့ လက်မောင်းသားတွေက ပြည့်တင်း ဝင်းဝါသလို ခါးကသိမ်ပြီး တင်သားများက ထင်ရှားစွာပေါ်လွင်နေတယ်။ ဖင်ကြီးတွေက ကော့ပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်ရင် တုန်ခါနေတယ်။ ကျနော်လည်း လူပျိုဝင်ကာစဆိုတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ကို စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်တတ်နေပြီ မဟုတ်လား။ ဈေးရောင်းပြီး မှချက်ပြုတ်စား သောက်ကြသလို တခါတရံတော့ ချက်ရင်းဈေးရောင်းတယ်။ ရုံးပိတ်ရက်ဆို ပိုရောင်းရတဲ့အတွက် ဆိုင်ကိုစောစောပိတ်တယ်။ အဲ့လိုနေ့မျိုးဆိုရင် မမာလာနဲ့ ထမင်းအတူ စားဖြစ်ကြတယ်။ ”အမ ကလေးမယူဘူးလား” ခုတော့ ယူထားတယ် ရမရတော့ မစစ်ရသေးဘူး”

အ.ထ.က(4) တစ်ကျောင်းလုံးက (၁၀) တန်းကျောင်းသူ “စုခိုင်သင်း” ဆိုလျှင် မသိသူမရှိပေ။ စုခိုင်သင်းက အသားဖြူဖြူလေးနှင့် လှပရုံမက စာလည်းတော်သည်။ ကျောင်းဖွင်းပွဲ အခမ်းအနားတိုင်း စုခိုင်သင်းက ဗန်းကိုင်အဖြစ် အရွေခံရသည် ချည်းပင်ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပါသည်…..စုခိုင်သင်းတစ်ယောက် အပြင်ပန်းအနေအထားတွင် အများအားကျအောင် မည်သို့ပင် အလှတရားတွေ ဝေဆာနေပါစေ အတွင်းသဏ္ဍာန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင်တော့ စုခိုင်သင်း တစ်ယောက် မလှနိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ စုခိုင်သင်၏ ဖခင်မှာ မနှစ်က စုခိုင်သင်း (၉)တန်းအရောက် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ကွာရှင်းပြီး အိမ်မှထွက်သွားခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ စုခိုင်သင်းမှာ ဖခင်ဖြစ်သူအား တစ်ခါမှပြန်၍ မတွေ့ရတော့ပေ။ စုခိုင်သင်းက မိခင်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ (အောက်တွင် စုခိုင်သင်းအား ခိုင်ဟု သုံးစွဲသွားပါမည်)

ဒက်ဒီဘာလို့ ဒီလောက်လှသော မာမီကို စွန့်လွှတ်သွားသလဲဆိုတာ ခိုင် အဖြေမထုတ်နိုင်။ ခိုင်၏မိခင် ‌ဒေါ်မီမီကိုက ဗိုလ်ချုပ်ဈေးတွင်ရှိသော ဆေးဆိုင်ကြီးကို ဦးစီးရောင်းဝယ်၍ အိမ်၏ စီးပွားရေးကို ဦးဆောင်၍ နေရလေသည်။ ပြီးတော့ ခိုင်၏မိခင် ဒေါ်မီမီကိုအပေါ် ဒီနှစ်ပိုင်းထဲတွင် ခိုင် သိပ်ပြီးအမြင် မကြည်မလင် ဖြစ်ချင်လာသည်။ အိမ်တွင် မာမီတစ်ယောက် ဒက်ဒီမရှိတော့သည့် နောက်ပိုင်း အရင်ကထက် အလှတွေကို အရမ်းပြင်လာသည်။ ပြီးတော့ ဂျွန်ကိုဆိုသော လူကြီးတစ်ယောက်နှင့်လည်း တတွဲတွဲ လုပ်နေသည်။ အဲ့ဒီ ဂျွန်ကို ဆိုတဲ့လူကြီးက ပိတ်ရက်တွေမှာ မာမီနဲ့အတူ အိမ်ကို ပါလာတတ်ပြီး အိမ်တွင်ပင် မာမီနှင့်အတူ နေတတ်လေသည်။ အပျိုပေါက်အရွယ် သမီးလေးတစ်ယောက် အိမ်တွင်ရှိသည် ဆိုတာတောင် မာမီဂရုမစိုက် တော့ဘူးလားဟု ခိုင် ဒေါသဖြစ်မိသည်။ မိန်းမတွေက တဏှာရာဂနဲ့ ပတ်သက်လာရင် သားသမီး ရင်းတောင်မှ ဒုက္ခပေးတတ်တာကို (၁၀)တန်းကျောင်းသူအရွယ် ခိုင်လေး မသိရှာသေးပေ။ အဲ့ဒီ ဂျွန်ကို ဆိုတဲ့လူကြီးကို ခိုင် မျက်နှာကြောမတည့် လုံးဝကြည့်မရ။

ကျွန်တော့ဘဝရဲ့ ပထမဦးဆုံး လူပျိုရည်ကို စုပ်ယူ သောက်သုံးခွင့်ရလိုက်တဲ့ ကံထူးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က ပညာတတ် ဆရာဝန်မတစ်ယောက်ဖြစ်သလို အသက်က ၃၄နှစ်ရှိကာ နာမည်က သူဇာနွယ်ဖြစ်ပြီး အပျိုကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူနဲ့ တွေရှိခဲ့ပုံက လွန်ခဲ့တဲ့ ၅နှစ် လောက်တုန်းကပေါ့ဗျာ အင်တာနက်တွေ စပြီး ခေတ်စားကာစက သူနဲ့ လူမှူကွန်ရက် ဆိုက်တစ်ခုမှာ တွေ့ပြီး ကြိုက်သွားကြတာပါ။ ကြိုက်ပြီး တစ်လလောက် ကြာတော့ အပြင်မှာတွေ့ လျှောက်လည် ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လုပ်တာပေါ့ဗျာ။ ပထမဦးဆုံး အတွေ့အကြံ တစ်ခုအနေနဲ့ပေါ့ အင်းယားကန်ဘောင်က ခုံလေးမှာထိုင်ပြီး လူလစ်ရင်လစ်သလို သူ့နို့ကြီးကို ရအောင်ခိုးကိုင် ပေါင်ကြားထဲကို အတင်းလက်နှိုက်၊ ကြာတော့ နှစ်ယောက်စလုံး ဖီးလ်တွေ တက်တော့တာပေါ့။

ကျွန်တော့ ဂျင်းဘောင်းဘီ ဇစ်ကိုဖြုတ်ပြီး သူ့လက်ဖမိုးလေးကို ကိုင်ပြီး အောက်က ညီတော်မောင်ပေါ် အုပ်မိုးစေတာပေါ့ ပြီးတော့ ထောင်မတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့လိင်တန်ကြီးကို ပွတ်သတ်ဆော့ကစားလိုက် ဖွဖွလေးကိုင်ပြီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် အလုပ်ပေးရတာကို မမ တော်တော်ကြိုက်ပုံ ရသလို ကျွန်တော့ဘဝမှာ ကျွန်တော့ဒုတ်ကြီးကို မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ လက်နဲ့ ပထဦးဆုံး အကိုင်ခံဖူးခြင်းပါ။ ခုံမှာထိုင်နေတာဆိုတော့ ပေါ်တင်ကြီးလဲ လုပ်ခိုင်းလို့မရ လုပ်ကလဲလုပ်ချင် လူကထန်ပြီး ဇောချွေးတွေ ပြန်လို့ပေါ့ဗျာ။ လူရှင်းပြီလို့ ထင်ရတဲ့အချိန် ညီလေးကို အာရုံစိုက်ပြီး အရသာခံလိုက် လူလာရင် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်နဲ့ပေါ့။ အဲ့ဒီနေ့က သူ့လက်နဲ့လုပ်တာ လုံးဝမပြီးဘူးဗျာ တော်တော်ကြာတယ် စိတ်လျှော့ပြီး ပြန်လာရတယ်ပေါ့ဗျာ။ သူအားရင် တွေ့လိုက် ကျွန်တော် အားရင် သူ့ရုံး သွားလိုက်နဲ့ တစ်ညတော့ သူတို့ရုံးနားလေးမှာ မှောင်နေတဲ့ လမ်းတစ်ခုရှိတယ်။ ခရစ်ယာန် ဘုရားရှိခိုးကျောင်း ဘေးမှာပေါ့ အမှောင်ကိုအကာအကွယ် ယူပြီး ချစ်ပွဲလေးနွဲကြတာပေါ့ဗျာ။