မချောတစ်ယောက်နဲ့ ကို သုံးယောက်
တောင်ဥက္ကလာကိုပြန်သော မီနီဘက်စ်လေးထိုးရပ်လာတော့ လူအုပ်ကြီးနဲ့အတူ မနီလာလဲကားပေါ်တိုးတက်လိုက်ရသည်။ အရမ်းကြီးမကျပ်သော်လည်း လူအပြည့်နှင့်ပင်။ ဒါတောင် တနင်္ဂနွေနေ့မို့ တော်သေးသည်။ ရုံးဖွင်းရက် ရုံးဆင်းချိန်ဆိုလျှင် ကားပေါ်တက်ဖို့တောင်မနည်း။ နီလာက ရန်ကုန်မှာအလုပ်လာလုပ်တာ ၄နှစ်ရှိပြီဆိုတော့ ရန်ကုန်ပါးဝနေပြီဆိုပါတော့။ သူတို့နားက ကုန်စုံဆိုင်မှာ လုပ်ရင်းတဖက်က အိမ်ခြံမြေပွဲစားတောင်လုပ်နေပြီး သူတို့တောင်ဥက္ကလာ နန္ဒဝန်ဈေးနားမှာတင် သူပွဲစားလုပ်ပေးထားတာ တော်တော်များပြီ။ ဒီနေ့လည်း မြို့ထဲ ဗိုလ်တထောင်မှာ အိမ်ရောင်းမယ့်သူရှိလို့ စကားပြောပြီး ပြန်လာတာ။
ရေခဲဆိုင်နားရောက်တော့ လူတစ်အုပ်တက်လာပီး အတော်ကျပ်သွားသည်။ မတ်တပ်ရပ်သူတွေနှစ်တန်းကနေ သုံးတန်းဖြစ်သွားသည်။ သူ့နောက်မှာတော့ ခုနကသူ့ကိုကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်လုပ်နေသည့်ကောင်လေးတစ်ယောက်၊ အမူးသမားတွေ ကုလားတွေနဲ့စာရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့ဟုတွေးသည်။ ရန်ကုန်မှာဘက်စ်ကားစီးရင်ဒီလိုပဲ မနီလာလိုအိုးကောင်းကောင်းမျိုးဆိုလျှင် အထောက်ခံဖို့သာပြင်ထားပေတော့ပဲ၊ ကံကောင်းတာတစ်ခုက သူကလဲကြိုက်တယ်လေ။
ယောက်ျားနဲ့အနေဝေးနေတဲ့အချိန်မှာ ဒီလိုကိစ္စဖြစ်လာရင်သူမအတွက် ဖြေရှင်းစရာနှစ်နည်းပဲရှိတယ်။ တစ်နည်းက သူနှင့် ငွေကြေးကိစ္စတွေနဲ့ငြိထားသော သူ့ကုန်စုံဆိုင်သူဌေး ဦးလွင်မိုး၊ သူကတော့ သူမကိုတွေ့လျှင်ငန်းငန်းတက် ပြောတာတော့ သူ့ငယ်ရီးစားဦးနဲ့တူလို့ သူ့စိတ်ထရပါသတဲ့ ကဲ။ အဖိုးကြီးဖြစ်လို့ သိပ်ဆန္ဒမပြည့်ဝသလို သူမလဲသိပ်ဖီလ်းမလာ၊ သူမအဖိုးကြီးဆီ မသွားတာကြာပြီ။ နောက်တစ်ခုက ခုလိုကားပေါ်က ရသေ့စိတ်ဖြေလေးတွေ၊ သူတို့က ကားစီးနေရင်း ကားပေါ်မှာထောက်ရင်းဖီလ်းခံ၊ သူမက သူ့ဖင်ကြားထဲလာထောက်နေတဲ့ လူရဲ့ဆိုဒ်ကိုမှန်းပြီးဖီလ်းတက်၊ မှတ်တိုင်ရောက်တော့ သူ့လမ်းသူသွား ကိုယ့်လမ်းကိုသွားပဲ ရှင်းတယ်၊ ဘယ်သူမှမသိဘူး။