Comic Blog

ကွင်းထဲသို့ မအေးမြင့် မသွားချင်တာ အမှန်ပင်။ မိုးကုန်သွားပြီဆိုပေမယ့် တစ်ညလုံးကျထားသော ဆောင်းနှင်းတွေကြောင့် ကန်ဇင်းရိုးတွင် ချော်ချော်ချွတ်ချွတ် ဖြစ်နေသေးသည်။

သွားရမည့်အချိန်ကလည်း မနက်စောစောသွားဟု အရီးလေးက ခိုင်းထားသည်။ စီးနေကျ သားရေစိမ်းဖိနပ်ဆို ဝေးရော့…။ ဖိနပ်စီး၍ရသည့်ခရီးမဟုတ်..။ ဒါကိုဘဲ မအေးမြင့် စိတ်ညစ်ရခြင်းဖြစ်သည်။

သွားရမည့်ခရီးကလည်း မအေးမြင့်တို့ ကျုံတာရွာမှ တစ်နာရီနီးပါးလျှောက်ရမည့် ကွင်းခေါင်ခေါင်မှ ကိုသာစိန်၏ လယ်တဲကို ဖြစ်သည်။

သီးထပ်စိုက်သဖြင့် ကိုသာစိန်တို့လင်မယားက တဲတွင်ပြောင်းနေသည်မှာ တစ်လခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ကွင်းထဲသွားတာ ဝေလီဝေလင်း ထ၍လာရသည်။ နေထွက်မှဆိုလျှင် နေပူဒဏ်ကို မခံနိုင်။

ဒီနေ့ စပါးဝယ်မည့်သူ လာမည်ဖြစ်သဖြင့် စပါးခြင်ရန် ကိုသာစိန်အား အရီးလေးက ခေါ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ တခြားလူတွေကို ခေါ်၍ခြင်ခိုင်းရင်လည်း ရတာပါပဲ..၊ ဒါပေမယ့် မအေးမြင့် အရီးလေးကို မပြောဝံ့ပါ..။ အရီးလေးတို့လို ရှေးဆန်သော လူကြီးတွေက တော်တော်များများကို ပုံသေမှတ်ထားတတ်ကြတာ မဟုတ်လား..။

မအေးမြင့် ဒီလယ်ကွင်းနှင့် လယ်အလုပ်ကို မလုပ်ချင်၍ အပင်ပန်းခံကာ စာကြိုးစား၍ ကျောင်းတက်ခဲ့သည်။ အခု ကျေးရွာကောင်စီ စာရေးဖြစ်နေရုံမျှမက စာပေးစာယူဖြင့် ဘွဲ့တစ်ခုလည်း ရခဲ့ပြီ။ အခု သူမအသက် ၂ရနှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ အများကတော့ အပျိုကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်သမုတ်ကြသည်။

မေနှင်းတစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် ငိုနေရှာသည်။ အကြောင်းကား သူ့မထံသို့ အင်တာနက်မှ သူ့မကိုကို ဇင်နိုင်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ကဲနေကြတဲ့ပုံတွေကို အသိတစ်ယောက်က ပို့လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရက်စက်လိုက်တာ ကိုကိုရယ် သူ့မှာတော့ ချစ်လွန်လို့ အပျိုစင်ဘဝလေး ပေးအပ်ခဲ့မိသည်။ ပုံထဲတွင် ကို့ကိုက အဲ့မိန်းမနောက်မှနေပြီး နို့တွေကို ကိုင်ကာ ကလိနေသည်။ နောက်ပုံတွင် ကိုကိုဟာကြီးကို အဲ့မိန်းမက စုပ်ပေးနေပုံဖြစ်သည်။ မေနှင်း ကိုကို့ကို စိတ်နာသွားသည်။ သူတောင် သစ္စာမရှိသေးတာ ငါလဲ ကဲပြမယ်လို့ စိတ်ရူးပေါက်ပြီး မလုပ်သင့်တာတွေ လုပ်မိတော့သည်။ ရေချိုးအလှပြင်ပြီး စလင်းဘက်ထဲ စကတ်အတိုနဲ့ အင်္ကျီလည်ဟိုက် အကျပ်လေးထည့်ကာ အိမ်ကို သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ စာလုပ်ဖို့ ညအိပ်မယ်ဆိုပြီး ထွက်ခဲ့တော့သည်။ စူပါမားကတ်တွင် သူမအိမ်နေရင်းအဝတ်ကို ယူလာတဲ့ စကတ်အတို၊ အင်္ကျီအကျပ်နဲ့ လဲဝတ်လိုက်တော့သည်။ ပြီးတော့ မြို့စွန်ရှိ စရိုက်တွေ ပေါတဲ့နေရာသို့ ရောက်တဲ့ကားကို စီးလာသည်။ ရောက်တဲ့အချိန်က ညနေ ၆ ခွဲလောက် မှောင်စပြုနေပြီ။ ကားဂိတ်တွင် လူမရှိ။ လမ်းတွေက မှောင်စပြုပြီး အိမ်တွေကလဲ သိပ်မရှိပေ။ မေနှင်းလဲ ဓာတ်ပုံထဲမှ ကိုကိုနဲ့ ဟိုမိန်းမပုံကို ပြန်မြင်ရောင်ပြီး ဒေါသထွက်လာကာ ကားလမ်းအတိုင်း ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာမိသည်။ ခနကြာတော့ လမ်းကြားလေးတစ်ခု တွေ့သည်။ အိမ်ပျက်ကြီးတစ်လုံးနဲ့ ကွင်းပြင်ကြီးသာရှိပြီး သစ်ပင်တွေရှိသည်။ သူမ မျက်စိကစားကြည့်တော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် အရက်ထိုင်သောက်နေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လေသည်။ တခြားဘယ်သူ့မှ မရှိပဲ အေးအေးလူလူ ထိုင်သောက်နေချင်းဖြစ်သည်။ မေနှင်းလဲ ခြေလှမ်းတွေက အလိုလို လမ်းကြားထဲ ဦးတည်လျှောက်လာမိသည်။ အနားနားရောက်တော့ ခြေလှမ်းတွေနှေးကာ မဝံ့မရဲဖြစ်လာသည်။ သိုသော် ဓာတ်ပုံတွေကို ပြန်တွေးမိတော့ နှုတ်ခမ်းကိုက်ကာ ထိုလူနားသို့ လျှောက်မိ‌တော့သည်။အနားရောက်တော့ ခြေသံကြားသဖြင့် လူကြီးကမော့ကြည့်သည် အသက် ၄၀နှစ်ခန့်ရှိပြီး အရပ်အမောင်းကောင်းကောင်းနှင့် အညာသားနဲ့တူသည်။

“ဖြိူး စားလေ… ရော့”

စားပွဲပေါ် ရှိ ပန်းကန်ထဲက ဘူးသီးကျော်တစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး ဖြိုးဆိုတဲ့ ချစ်သူလေးကို ဖိုးကျော်က ခွံ့ကြွေးလိုက်သည်။ ဖြိုးကို ဖိုးကျော် မြတ်မြတ်နိုးနိုးကို ချစ်ရှာသည်။ ချစ်သူသက်တမ်း(၂)နှစ် အတွင်းမှာ လက်ကိုင်ရုံ ပါးလေးနမ်းရုံကလွဲပြီး ကျန်တာဘာမှ မလုပ်ပေ။ ချစ်ရသောဖြိုးကို ဖိုးကျော် တန်ဖိုးထားသည်။

ဒါကြောင့်မို့လည်း ဆင်ဆင်ချင်ချင်နေသည်။ အခွင့်အရေးတွေရှိပေမယ့် မယူခဲ့တာ ဖိုးကျော်ရဲ့ ဖြိုးအပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းသည်သာ။ ဘူးသီးကြော်ခွံ့ကြွေးနေတဲ့ မောင့်ကိုကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာအချစ်တွေပြည့်နေသည်။ ဒီလိုဂရုတစိုက် ရှိတဲ့သူမို့လည်း ဖြိုးကို သူပစ်သွားမှာကြောက်သည်။ အခွင့်အရေးမယူတတ်သောသူမို့လည်း မောင့်ကို လေးစားမိသည်။ (အခွင့်အရေး ယူခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ပေးဖို့အသင့်ပါမောင်ရယ်)။

“အန်တီ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်ကျလဲခင်ဗျ”

“ဘူးသီးကြော်တစ်ပွဲတည်းဆိုတော့…ငါးရာပဲကျပါတယ်ကွယ်”

ဖိုးကျော် ငါးရာတစ်ရွက် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ပိုက်ဆံရှင်းပေးပြီးသည်နှင့် ကားတံခါးကို ဖြိုးဝင်ထိုင်ဖို့ အသင့်ဖြစ်အောင် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

“မောင့်ရဲ့ ဒီလို ဂရုတစိုက်ရှိမှုတွေကြောင့် ဖြိုး စိတ်ချမ်းသာရပါတယ် မောင်ရယ်”

လို့ ရင်ထဲမှာ တိုးတိုးလေးပြောနေမိတယ်။

“ဖြိုးဖာသာဖွင့်လို့ရပါတယ် မောင်ရဲ့”

“မောင်ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပေးချင်လို့ပေါ့ ဖြိုးရဲ့…”

“လန်းတယ်နော် အကိုကြီး… အောင်မျိုးဟန်စကားကြောင့် နိုင်ဇော် လှမ်းကြည့်မိသည်။ နုနုငယ်ငယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက် အသက်က ၂၀ ကျော်ပုံမရ။ အသားလေးတွေက ရွှေရောင်ဝင်းနေသည်။ ဝတ်ထားသော ထဘီစကတ်က သူမ၏ကိုယ်အားတင်းကြပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသဖြင့် ဖွံ့ထွားသော တင်သားအစုံက အလုံးလိုက်ကားအယ်ပေါ်လွင်နေသည်။ အောက်ပိုင်းနှင့် ညီမျှသော ခန္ဒာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကလည်းဖွံ့ထွားမှုမှာ အောက်ပိုင်းနှင့်ညီမျှရုံမျှမက လည်ဟိုက်အင်္ကျီကြောင့် အိ၍တင်းနေသောအသားဝင်းဝင်းလေးများကို ရိုးတိုးရိတ်တိတ် လှမ်းမြင်လိုက်ရသေးသည်။ တမင်ဖြောင့်ထားပုံရသော အချောင်းလိုက်ကျနေသည့် ဆံပင်လေးတွေက ကျောဖက်လက်ပြင်တဝိုက်တွင် ဝဲနေသည်။ ပေါ်လွင်သော နှာတံလေး၏ထိပ်က ခပ်ချွန်ချွန်လေးနှင့် နှုတ်ခမ်းလုံးလုံးလေးများက မျက်ဆံကြီးကြီးဖြင့် ကော့ညွှတ်ထူထဲသော မျက်တောင်ကြီးများ ဝန်းရံကာ စွဲမက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ကောင်မလေးက သူတို့ထိုင်နေရာဖက်သို့ တချက်လှည့်၍ မျက်လုံးလေးဝှေ့ကာ ပြုံးယောင်လေး တချက်သန်းပေးသွားသည်။ သူတို့ထိုင်နေတာက ၉၃လမ်းထိပ် ရွှေကံကော်လက်ဘက်ရည်ဆိုင် လမ်းမဘက် အစွန်ဆုံး စားပွဲတွင်ဖြစ်သည်။ “အကိုကြီး နဲ့ သိလား” “အင်း……သိတယ်…” “ပြောပြပါအုံး…..အကိုကြီးရ….သူ့အကြောင်းတွေ ကျနော် စိတ်ဝင်စားလို့ပါ” မင်းတို့ လူငယ်တွေ တော်တော်ခက်တာဘဲ လှတာလေးမြင်ရင် သဘောကျကြတာဘဲ” အသက်က ၄၀ နီးပါးသာရှိသော်လည်း သူ့အသက်ထက် အများကြီးရင့်သော အဖိုးကြီးလေသံနှင့် နိုင်ဇော်က ပြောလိုက်သည်။ “ဟာ…..အကိုကြီးကလဲ… ဒါကတော့ဗျာ” နိုင်ဇော်က ကောင်မလေး သွားရာလမ်းဖက်ကို ကျော်ပြီးကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်မလေးကိုတော့ မတွေ့ရတော့။ ကြိတ်ကြိတ်တိုး သွားလာနေသောလူတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ “ပြောပါအုံး… အကိုကြီးရ” အောင်မျိုးဟန် ဖင်နေရာ ပြင်ထိုင်ရင်း မျှော်လင့်တကြီးမေးသည်။ “ဘာကိုလဲ” “စာစောက ကောင်မလေး အကြောင်းကိုပေါ့” နိုင်ဇော် ပြောမပြချင်ကြောင်း အကဲခတ်မိပေမဲ့လည်း သိချင်စိတ်က ပြင်းထန်နေလေတော့ အားမနာနိုင်။

ကျမနံမည်က လဲ့လဲ့ဝင်း၊ စစ်ကိုင်းတိုင်း အထက်ပိုင်းက မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကပါ။ နယ်မှာ လုပ်ငန်းအဆင်မပြေတော့ မြို့က အဒေါ် ဖြစ်တဲ့သူက ရန်ကုန်မှာ အရောင်းဝန်ထမ်းအဖြစ် လာလုပ်ကြည့်ပါလား အလုပ်ကလည်း ရှာရလွယ်တယ်ဆိုပြီး ဖုန်းဆက်လာတာနဲ့ အမေနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်တယ်။ နယ်ကလည်း လုပ်ငန်း အဆင်မပြေတော့ အမေကလဲ သမီးလေး သွားလုပ်ကြည့်ချင်ရင် သွားလုပ်ကြည့်ပါဆိုတာနဲ့ ကျမလဲ အ‌ဒေါ်ကိုဖုန်ဆက်ပြီး အမေသဘောတူလို့ မနက်ဖန်ကားနဲ့ လိုက်လာမယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ဟိုရောက်တော့ အခန်းတစ်ခန်းနဲ့ အိမ်သော့တွေပေးတယ် နေရာတွေ အကုန်လိုက်ပြတယ်။ ညနေ ၆နာရီ လောက်ရောက်တော့ အဒေါ်ယောက်ျား အလုပ်က ပြန်လာပြီး လဲ့လဲဝင်းနဲ့ တွေ့ပေးပြီး မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ အံမယ် အဒေါ်ယောက်ကျားက ငယ်ငယ်လေးဘဲ အလွန်းဆုံး ၃၃ ၃၄ လောက်ပဲရှိဦးမည်။ ဖြူဖြူချောချော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က တောင့်တောင့်တင်းတင်းနဲ့ အရပ်အမောင်းကောင်းပြီး ယောက်ျားပီသသည်။ ဦးနာမည်က မိုးနိုင် လဲ့ကတော့ ဦးမိုးလို့ပဲ ခေါ်လိုက်တယ်။ တနေ့ ည ၇နာရီ ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲ ထိုင်ကြည့်နေတာ ဦးမိုးကား အိမ်ရှေ့ရောက်လာလို့ နာရီကြည့်မိတော့ ၈နာရီထိုးနေပြီ။ အိမ်ပေါ်က အဒေါ်က ဆင်းလာပြီး “မောင်ပြန်လာတာ နောက်ကြလိုက်တာ ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလည်း” “ဟုတ်တယ်မ မောင်လည်း ငယ်သူငယ်ချင်းနဲ့ တွေ့လို့ ဒီကောင်ကို ဘီယာနဲ့ဧည်ခံ ပေးရလို့ နည်းနည်း ကြာသွားတယ်”။ အဒေါ်လည်း ဦးမိုးကို ချစ်ပုံရတယ် ချစ်မှာပေါ့ အသက်ကငယ် လူကခန့်ချော အဒေါ်သက်က ၄၀နားကပ်နေပြီလေ။ အသက်ငယ်ငယ် ချောချောဖြောင့်ဖြောင့်လေး တစ်ယောက် ရထားမှတော့ အူမတိုဘဲ နေမလား။ “‌မောင် ဒါဆို ရေချိုးတော့လေ မ ထမင်းခူးထားလိုက်မယ်” “တော်ပြီးမ မောင် အပြင်မှာ စားခဲ့ပြီးပြီ ရေဘဲ ချိုးတော့မယ်”ဆိုပြီး ဒေါ်လေးပုခုံပေါ် လက်တင်ပြီး အပေါ်ထပ်သွားကို တက်သွားတာပေါ့။ လဲ့လည်း ဇာတ်လမ်းတွဲ ကောင်းနေလို့ ထပ်ကြည့်ပြီး ၈နာရီ ခွဲလောက်ကြတော့ တီဗွီပိတ်ပြီး အောက်ထပ်က အခန်းထဲ ဝင်အိပ်မယ်လုပ်တော့ ဦးမိုး အလုပ်လက်ဆွဲအိတ်အမဲက အောက်မှာ ကျန်နေခဲ့တယ်။

ညီမလေး (၁)

ဝါကျင့်ကျင့် ညအိပ် မီးရောင်အောက်မှာ ဆံပင်ရှည်ရှည် ပျော့ပျော့လေးတွေ အုပ်မိုးနေတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးက အရက်ရှိန် နဲ့ နီရဲနေတယ်။ မျက်လုံးညိုညိုလဲ့လဲ့ကြီးတွေက အရည်လဲ့ပြီး ရီဝေနေတယ်။ ရှေ့မှာချထားတဲ့ ငါးကင် ခပ်ကြီးကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ တစ်ဝက်ကျော်ကျော်ဟာလည်း နှုတ်ခမ်းပါးပါးရဲရဲလေးတွေကြားမှာ အစအန ပျောက်သွားပြီ။

ကုတင်ခြေရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကျနော်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေရင်း ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး အစားစားလိုက် ဘာမှ မရောဘဲ ရေခဲနဲ့ on the rock စပ်ထားတဲ့ ဘလက်လေဘယ်ကို ဒီတိုင်း သောက်လိုက် လုပ်နေတယ်။ ခါတိုင်းဆို ပေးသောက်ပေမယ့် အမြဲတမ်း လစ်မစ်ထားပြီး သူ့ဖို့ သတ်မှတ်ပေးထားတာကုန်ရင် ရပ်ခိုင်းတာပဲ။ အဲဒီမျက်လုံး ရွဲကြီးတွေနဲ့ မော့ကြည့်ပြီး ထပ်ထည့်ပေးစေချင်တဲ့ ပုံပြရင် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခေါင်းရမ်းပြလိုက်တာနဲ့ ဇက်လေးပုသွားပြီး ထပ်မတောင်းရဲတော့ဘူး။

ဒီညတော့ ထပ်တောင်းဖို့ မပြောနဲ့ သူ့ဖန်ခွက်ထဲမှာ အရက်ကျန်သေးလား ကုန်သွားပြီလားဆိုတာတောင် သိပုံမပေါ်ပါဘူး။ ခွက်ကိုတောင် မကြည့်ဘဲ ကောက်ကောက် မော့နေတာ။ ကျနော်လည်း သူသောက်ပါစေလေ ဆိုပြီး အရက်လည်း မပြတ်အောင် တအားလည်း များမသွားအောင် သတိထားပြီး ထပ်ထပ်စပ်ပေးနေရတယ်။

“ ဟင်း……လာပြန်ပြီဟယ်…စိတ်ညစ်တယ်…..”

“ စိတ်ညစ်တယ် ”

ဟု ညီးတွားလိုက်သော မိန်းမလှလေး၏ ပါးအို့လေး အစုံက ပန်းသီးမှည့်လေးအလားရဲတက်သွားသည်..။ အသစ်ဖောက်လုပ်ထားသော လမ်းမကြီးပေါ်၌ စပရင်တာ အဖြူလေးတစ်စီးက ငြိမ့်ခနဲထိုးရပ်သွားသည်..။ ကားထဲမှ သပ်ရပ်ထွားကြိုင်းသော လူငယ်တစ်ယောက်က စက္ကူအိတ် ခပ်ကြီးကြီးနှစ်လုံးနှင့် ငါးသုံးလုံး လက်ဆွဲ ပလပ်စတစ်အိတ်တစ်လုံး ဆွဲကိုင်ကာ

“ သိမ့် – တေလာ ”

အပ်ချုပ်ဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည်..။ အပ်ချုပ်ဆိုင်အတွင်း အစီအရီ တန်းစီထားသော ခြေနင်းစက်ချုပ်ခုံလေးလုံးအနက် လက်ဝဲဖက်ဒေါင့်မှစိတ်ညစ်တယ် ဆိုသော ကောင်မလေးမှ အပ အားလုံးက ရွှေမင်းသားလေးကို အပြုံးမျက်နှာဖြင့်ကြည့်နေကြသည်..။

“ ဟယ်…..မောင်မောင်…..ကြည့်စမ်း…အင်္ကျီ ချုပ်အုံးမလို့လား…..”

စက်ခုံများအနောက်မှ စားပွဲတစ်ခုမှ..ခပ်တောင့်တောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပေကြိုးကို လည်ပင်းမှာပတ်ရစ်ရင်း ဆိုင်ရှေ့ ထွက်လာသည်..။

“ ကျနော့် အစ်မက ဂျပန်က အစလေးတွေ ပို့လိုက်လို့….မမရဲ့…အဟင်း….”

“ အင်္ကျီ ချုပ်အုံးမယ်ပေါ့….အခုတစ်လထဲ ရှစ်ထည် ရှိနေပြီ……..”

“ ဟုတ်တယ်…ဒီလကျမှ မမက ဘာစိတ်ကူးပေါက်တယ် မသိဘူး….စွတ်ပို့နေတာပဲ….ဂျပန်က လူကြုံကလဲဒီလ တော်တော်လာတာ….”

စပို့ရှပ် အဖြူအောက်မှ ထွားစို့ မောက်ကားနေသော ရင်ဘတ်ကြီးများ ၊ လက်တို စပို့ရှပ် လက်စီးအောက်မှသန်မာကျစ်လျစ်သော လက်မောင်းအိုးကြီးများက ကာယဗလ အားကစားသမားမှန်း သိသာစေသည်..။ပြောင်တင်းနေသော စကိုင်းဘလူး ဂျင်းဘောင်းဘီကြောင့် ခန့်ထည်ထွားကြိုင်းသော ပေါင်တန်ကြီးများကတစ်တစ်ရစ်ရစ် ဖြင့် ကြည့်ကောင်းလှသည်..။ ခြေထောက်တွင် စီးနင်းထားသော ဝေါ့ကင်းရှူးအနက်ရောင် ဒီဇိုင်းကလည်း မြန်မာပြည်တွင် နောက်ဆုံးလိပ်တက်စ် ဒီဇိုင်းမှန်း သိသာထင်ရှားသည်..။

ကုမ္ပဏီတစ်ခုရှိ မန်နေဂျာအခန်းထဲတွင် ဒေါ်မော်မော်ဌေး တစ်ယောက် အလုပ်ချိန် ပြီးသွားသဖြင့် အိမ်မပြန်သေးဘဲ FB fake account တစ်ခုဖြင့် chatting ထိုင်နေသည်။ သူ့ account က “Akary”။ တစ်ဖက်မှ သူနှင့် chat နေသည့် account က “David”။ အစပိုင်းတွင် အပျော်သဘောဖြင့် Fake account ကို သုံးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် Sex account များနှင့် add မိရင်း fake account တွင် ပျော်နေမိသည်။ အလုပ်အားလပ်ချိန်တိုင်း Akary account ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး David ပို့လာမည့် message ကို မျှော်ရတာ အမော။

အပြောကောင်းသော David ဆိုသည့် account ပိုင်ရှင်၏ အမြှောက်အပင့် ချွဲနွဲ့မှုများ၌ ပျော်ဝင်ရင်း မနေ့ညက Sex chat ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုအောင်မင်း ခရီးထွက်နေသည်မှာ တစ်လ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင် သူမ၏ သွေးသား တောင့်တမှုကို David က line ပေါ်မှနေ၍ ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကုမ္ပဏီမန်နေဂျာ ဟူသော ရာထူးကြောင့် ဒေါ် တပ်ခေါ်ရသော်လည်း အသက်က 30 သာ ရှိသေးသည်။ အိမ်ထောင်ရှင် ဖြစ်သော်လည်း gym ပုံမှန် ကစားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပျစ်တောင့်တင်းသည်။ ချပ်ရပ်သော ဗိုက်သား၊ လုံးဝန်းပြီး စွန့်ကားသော တင်ပါး၊ ဖြောင့်စင်းသော ပေါင်တန်နှင့် မို့မောက်သော ရင်သားတို့က မြင်သူတကာ ပုရိသတို့ကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဝေလွင် နှင့် ကလျာတို့သည် ညားခါစ လင်မယားများ ဖြစ်ကြသည်.. ။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်မိဘများနှင့် အတူမနေချင်ကြပေ…။ ကြင်စဦးမို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝုန်းချင်သလို ကုတင်ကျိုးသွားအောင်အထိ ဆောင့်ချင်ကြလေသည်….။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးသား အလုပ်ပိတ်ရက်မှာ အိမ်ငှါး ရှာထွက်ကြလေသည်…။ အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင် အကူအညီနှင့် လှလှဟုခေါ်သော အပျိုကြီးအိမ်သို့ သွားကြည့်ကြသည်..။

အိမ်သည် နှစ်ထပ် ပျဉ်ထောင် ပျဉ်ခင်း အိမ်ဖြစ်သည်..။ အိမ်အောက်ထပ်ဝင်သော တံခါးဘေးတွင် အပေါ်ထပ်လှေကားထားသလို.. အိမ်နောက်တွင်လည်း မီးဖိုဂျောင်ဘေးမှ အပေါ်တက်သော လှေကားရှိလေသည်.. ။ ရေချိုးလျှင် အိမ်ခြေရင်းဘေး အောက်ထပ်ခြေရင်း ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ချိုးရသည်..။ အိမ်သာမှာ အုတ်ခံ ပျဉ်ကာ အိမ်သာလေး ဖြစ်သည်။ အလေးအပေါ့သွားလျင် အောက်ထပ်နေသူက တန်းသွားလို့ရပေမဲ့ အပေါ်ကလူက လှေကားမှ ဆင်းရမည် ဖြစ်သည်..။

အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းတစ်ခု အလယ်အိပ်ခန်းတစ်ခု နှင့် ထမင်းစားဟင်းချက်ဖို့က အနောက်မှာ တစ်ခန်းရှိသည်..။ အိမ်ရှင်က အပေါ်ထပ်မှာနေသည်..။ အပျိုကြီးဖြစ်၍ နားအေးပါအေး နေလို့ရလေသည်..။ ထို့ကြောင့် သူတို့ အောက်ထပ်ကို ငှါးလေသည်..။

ကျမနာမည်က ကေသီ..ကိုးတန်းကျောင်းသူ ဖြစ်သလို တစ်ကျောင်းလုံး၏ အချောဆုံး၊ ရွာရဲ့ကွမ်းတောင်ကိုင် ပန်းတောင်ကိုင် အလှပဂေးလေးဖြစ်သည်…ဘာလို့ အချောဆုံး ဖြစ်ရတာလည်းဆိုတော့ အသားအရည်မှာ ဖြူဖွေးပြီး ခါးသေး၍ စွှင့်ကားသော တင်များရှိသလို ရင်နှစ်မွှာမှာလည်း ထန်းသီးအလတ်စား နှစ်လုံးလို အယ်ထွက်နေသည်။

အပျိုဖြန်းအရွှယ် ကေသီမှာ တသွေးတမွှေး လှနေသလို စိတ်ကစားစအရွှယ်မို့ ရီးစားသနာ ထားချင်နေမိသည်။ တစ်ရက် အတန်းဖော် ဆွေဆွေက ဘယ်ကရလာမှန်းမသိသော အပြာစာအုပ်တစ်အုပ် ပါလာသည်။ နောက်နေ့ ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်၍ အိမ်မှာဖတ်ရန် ထိုစာအုပ်အား ဆွေဆွေထံမှ ငှားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်နေ့ အိမ်မှာလူကြီးတွေ မရှိခိုက် အပြာစာအုပ်အား ဖတ်လေတော့သည်။ ကေသီမှာ စာအုပ်ထဲက ဆိုက်ကားသမား ကျောင်းအပြန် ကျောင်းသူလေးကို မုဒိမ်းကျင့်တဲ့အခန်းဖတ်ပြီး စောက်ရည်များ စီးကျလာပြီး အတွင်းထဲက လှိုက်လှိုက်ပြီး ယားလာလို့ လက်နဲ့စမ်းကြည့်လိုက်ရာ စောက်စိကို ထိမိသွားပြီး ကျဉ်တက်သွားပြီး ကောင်းလာသဖြင့် အစိကို ထပ်ထပ်ပြီး ပွတ်မိလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ချောင်းနေမှန်းမသိသော ဘေးအိမ်မှ မုဆိုးဖို ဦးဗလ ဘွားကနဲ ပေါ်လာသည်။ ဦးဗလ၏မိန်းမမှာ ပီးခဲ့တဲ့နှစ်က ဆုံးသွားသည်။ အသက်၅၀အရွှယ် ဦးဗလမှာ သားတစ်ယောက်ရှိသလို ထိုသားမှာလည်း ဘေးရွာသူနဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး ထိုအမျိုးသမီးရွာသို့ လိုက်သွားလေသည်။ ဦးဗလမှာ မိန်းမဆုံးပြီးကတည်းက အဖုတ်ငတ်နေလေရာ တသွေးတမွေးလှလာသော ဘေးအိမ်မှ မိမိမျက်စိအောက်မှာ ကြီးလာသော ကေသီဆိုသော ကောင်မလေးကို ချောင်းနေတာကြာပီဖြစ်သည်။